Συνεχης ενημερωση

    Σάββατο, 15-Οκτ-2016 08:53

    Βουλή: Άσκοπες μάχες, χρήσιμα συμπεράσματα

    • Εκτύπωση
    • Αποθήκευση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Του Νίκου Κασκαβέλη

    Στην εβδομάδα που διανύουμε, δύο διαφορετικά γεγονότα σημάδεψαν τον Κοινοβουλευτικό βίο: η συζήτηση στην Ολομέλεια για τη διαφθορά και η εξέταση Στουρνάρα στην Εξεταστική για τα δάνεια κομμάτων-ΜΜΕ. Ένα από τα ελάχιστα "καλά" που μπορούν να ειπωθούν για συνεδριάσεις τέτοιας έντασης είναι η επιστροφή της πολιτικής στο φυσικό της χώρο. Τη Βουλή. Από τις "διαρροές κύκλων" και τα non paper του Μαξίμου στα οποία αναλωνόμαστε καθημερινά με αναλύσεις επί φημών και παραπολιτικών σεναρίων, στις ζωντανές συζητήσεις στη Βουλή, η πολιτική μιλά σε ά πρόσωπο και οι πολίτες, δίχως μεσολαβητές, ακούν και βγάζουν τα συμπεράσματά τους. Αυτό, από μόνο του, συνιστά υγιή λειτουργία.

    Από εκεί και μετά όμως, οφείλουμε να δούμε αν και σε τι μας ωφέλησαν τα παραπάνω. Η συζήτηση για τη διαφθορά, δυστυχώς δεν έκανε κανέναν σοφότερο. Το μόνο που ίσως προσέφερε ήταν η δυνατότητα επιβεβαίωσης συμπερασμάτων που ο καθένας έχει ήδη βγάλει. Ήταν όμως μια ανούσια αντιπαράθεση, δίχως εισφορά νέων στοιχείων στους πολίτες, μια συνεχής αλληλοκατηγορία σε υψηλούς τόνους, που δεν συμβάλλει σε τίποτα, ιδίως τώρα. Σε γενικές γραμμές, κάτι που μπορούσε να φανεί από την ημέρα που προγραμματίστηκε η "συζήτηση" και παρά το "σφυροκόπημα" του συνόλου της αντιπολίτευσης προς την Κυβέρνηση, η όλη της διεξαγωγή ήταν ένα τακτικό λάθος, στο οποίο υπέπεσε κυρίως η αξιωματική αντιπολίτευση.

    Στη συγκυρία που βιώνει ο τόπος, με τα πραγματικά προβλήματα να είναι παρόντα και πιεστικά όσο ποτέ –φόροι, πλειστηριασμοί, μεταναστευτικό, σενάρια grexit, θεσμική εκτροπή κ.α.- ποιον πραγματικά ευνοούσε μια συζήτηση-προπέτασμα καπνού, από αυτές που εξειδικεύεται η Κυβέρνηση θέλοντας να στείλει την μπάλα στην εξέδρα; Έχοντας απολέσει όλα της τα ιδεολογικά και προγραμματικά της προπύργια, έχοντας χάσει στην πορεία όλα σχεδόν τα χαρακτηριστικά πρόσωπα που τον εξέφραζαν δημόσια επί χρόνια, ο ΣΥΡΙΖΑ διαρκώς αναζητά πεδία μεταφοράς της συζήτησης. Σε αυτό, ακόμα και αν δεν τους βγαίνει στο τέλος, αποδεικνύονται εφευρετικοί και σχετικώς αποτελεσματικοί. Ήταν ο εκλογικός νόμος, η αναθεώρηση σε δόσεις, οι τηλεοπτικές άδειες βεβαίως και η διαφθορά-διαπλοκή ως έσχατο όπλο-ομπρέλα, ο ύστατος υποτίθεται στόχος της Κυβέρνησης, εκείνος που έμεινε να τη "νομιμοποιεί" ακόμα στα μάτια όσων έχουν απομείνει, έστω αμήχανοι, να προσδοκούν κάτι από αυτήν.

    Είναι ένα θέμα στο οποίο έχει επενδύσει διαχρονικά. Εν πολλοίς δικαίως, με βάση το πρόσφατο παρελθόν, αλλά όπως και σε καθετί άλλο με το οποίο καταπιάνεται, διανθισμένο με υπερβολές και ανακρίβειες, και επενδυμένο με μια ρητορική ακροτήτων, πολεμική και διχαστική. Στο αφήγημα αυτό, παράλληλα με το "αντιμνημονιακό κρεσέντο" που πια βυθίστηκε, στήριξε την άνοδό του στην εξουσία ο ΣΥΡΙΖΑ. Και σε μεγάλο βαθμό το αφήγημα αυτό έχει περάσει στην κοινωνία. Είναι εμπεδωμένο και προεξοφλημένο. Όσο λοιπόν και αν έχει φθαρεί από υποθέσεις η εικόνα του, 21 μήνες στην εξουσία, εξ ορισμού η "σύγκρισή" του με τα "παλιά" κόμματα για το θέμα αυτό, έχει νικητή από τα αποδυτήρια.

    Για ποιο λόγο να θέλει μια τέτοια αντιπαράθεση, στο γήπεδο του αντιπάλου-που έχει αποδειχθεί και γκολτζής σε τέτοια- η αντιπολίτευση και μάλιστα τώρα, που το γήπεδο "γέρνει" υπέρ της; Ίσως ακριβώς λόγω αυτής της αίσθησης ευφορίας και υπεροχής. Τώρα που μας πάνε τα πράγματα, πάμε να παίξουμε και σε αυτά που θεωρητικά υστερούμε. Πάμε να φθείρουμε τον αντίπαλο και εκεί ακόμα που νομίζει πως διατηρεί πλεονέκτημα. Ή απλά, και ακόμα χειρότερα, μια πλήρης αγνόηση της κοινωνίας συνολικά και η επιλογή μιας παράστασης αποκλειστικά για το κομματικό μας ακροατήριο. Να το κρατάμε "ζεστό" με "τσιτάτα" και συνθήματα, ενόψει πιθανών μαχών.

    Σε κάθε περίπτωση, σε μία περιττή μάχη, κανείς δεν βγήκε κερδισμένος. Πέρα από την απουσία νέων στοιχείων και την απλή αναφορά ονομάτων μόνο για εντυπώσεις (η Κυβέρνηση απλά ανέφερε όσους εκ των πραγμάτων με την πολιτική της πχ για τις άδειες έστρεψε εναντίον της και ας τους είχε μέχρι χθες δηλωμένους υποστηρικτές), το μόνο που έμεινε και από αυτήν την αντιπαράθεση ήταν μια γενική απαξίωση της πολιτικής, με την ενίσχυση της δυσπιστίας των πολιτών και τη διάθεση απόρριψης αυτού του "βρώμικου πράγματος που δεν νοιάζεται για εμάς". Αυτού του αυτιστικού σκηνικού που αναπαράγεται και αλληλοεξοντώνεται για θέματα που δεν αφορούν τη ζωή μας.

    Δεν θα εστιάσω σε λεπτομέρειες των ομιλιών και στα "σημεία" που κέρδισαν οι αντίπαλοι, θα αναφέρω όμως την εμφανή προσπάθεια του Πρωθυπουργού να χρησιμοποιήσει το εθνικό ακροατήριο για να μιλήσει στο εσωκομματικό του, ενόψει του Συνεδρίου (χρόνια είχε ένα κομματικό γεγονός να επηρεάζει σε τέτοιο βαθμό κεντρικές πολιτικές) που αρχίζει αύριο. Να δώσει ερείσματα στους κουρασμένους και ίσως απρόθυμους στρατιώτες του, ακόμα και αυτούς εκ μεταγραφής από το παλαιό κραταιό ΠΑΣΟΚ. Η προσπάθειά του για υπεράσπιση στελεχών που είδαν φως και μπήκαν, ήταν χαρακτηριστική αλλά και γεμάτη λογικές αντιφάσεις. Να υπερασπίζεται ένα "αγωνιστικό παρελθόν" που ο ίδιος χτυπάει σε κάθε ευκαιρία στο πρόσωπο των "40 ετών Μεταπολίτευσης", καταγγέλλοντας πολιτικές που πλέον εκφράζονται μέσα από την Κυβέρνησή του. Μια περιττή λοιπόν συζήτηση, που απλά δηλητηρίασε ακόμα λίγο το γενικό κλίμα.

    Στον αντίποδα αυτής, παρακολουθήσαμε την εξέταση του κεντρικού τραπεζίτη στην εξεταστική επιτροπή για τα δάνεια κομμάτων και ΜΜΕ. Μια Επιτροπή, ενταγμένη στο ανωτέρω αφήγημα περί "διαπλοκής" που προσπαθεί με τρόπο πιεστικό να βγάλει συγκεκριμένα συμπεράσματα για τις πρακτικές των προηγούμενων ετών. Το πόρισμά της έχει άλλωστε ήδη προεξαγγείλει ο Πρωθυπουργός από το βήμα της Βουλής. Και το μεμπτό δεν είναι και εδώ στο περιεχόμενο. Είναι στην ένταση και τη σημασία του. Στην αγωνιώδη προσπάθεια να "αποδειχθεί" πως η χώρα πχ δεν έπεσε έξω λόγω αδύνατης παραγωγικότητας, έλλειψης ανταγωνιστικότητας, αυξημένων ελλειμμάτων και πελατειακού κράτους (στη γενική του έκφραση), αλλά λόγω διαπλοκής με τα ΜΜΕ και επειδή τα κόμματα χρεοκόπησαν τις Τράπεζες. Όποιος παρακολουθεί λεπτομερώς τις εργασίες της, θα έχει βγάλει χρήσιμα συμπεράσματα, αφού αφενός η δουλειά της αντιπολίτευσης είναι ενδελεχής και αφετέρου τα εισκομισθέντα στοιχεία από τους μάρτυρες, δεν υποστηρίζουν μέχρι στιγμής το επιδιωκόμενο αφήγημα. Ναι, έγιναν ίσως υπερβολές, αλλά ως "σταγόνα στον ωκεανό" άλλων προβλημάτων και παθογενειών. Άλλωστε, οι περισσότεροι "κατηγορούμενοι" για το επίμαχο, την εξυπηρέτηση των δανείων τους, ήταν συνεπείς.

    Η ακρόαση του κ. Στουρνάρα είχε πολλά ενδιαφέροντα στοιχεία. Σε μεγάλο βαθμό λειτούργησε παιδαγωγικά και επιμορφωτικά. Και όχι μόνο για την κοινωνία, που ορθώς ως ένα βαθμό δεν γνωρίζει τις τεχνικές έννοιες, αλλά και προς τους ίδιους τους βουλευτές, ιδίως της συμπολίτευσης, που έπεφταν σε λάθη και κοιτούσαν συχνά αμήχανα. Ψύχραιμος και με μεγάλη αντοχή-κράτησε πολλές ώρες η "ανάκριση"- έδωσε λεπτομερείς απαντήσεις και προσέφερε πολιτικές ειδήσεις. Είναι ιδιαιτέρως χρήσιμες παρεμβάσεις σε τέτοιο πεδίο προκειμένου να ξεκαθαρίζονται τα γεγονότα. Να ξεχωρίζουν τα αίτια από τα αποτελέσματα. Γιατί, στη γενική αντίληψη, ακόμα και σήμερα πολλά παραμένουν συγκεχυμένα.

    Κι αν εστίασε στις γνωστές πια ευθύνες της πρώτης περιόδου ΣΥΡΙΖΑ, ξεκαθάρισε ακόμα λίγο τις αιτίες της κρίσης και το ρόλο του καθένα. Θα αναφέρω μόνο την επαναλαμβανόμενη προσπάθεια, ακόμα και όταν δεν έβλεπε προθυμία για αυτό, να μιλήσει για την απαρχή της κρίσης. Το 2008 είπε, ξεκίνησε να καταγράφεται. Όταν το έλλειμμα πήγε από το 6 στο 10%. Όπως είπε, αν ήταν στη θέση του τότε Κεντρικού Τραπεζίτη, "δεν θα κοιμόταν". Σημαντικές οι φράσεις του αυτές που βγάζουν από μία ιδιότυπη "ασυλία" πρόσωπα και πράγματα της εποχής. Και που ενισχύουν εσωτερικά την αφήγηση που όλοι γνωρίζουν "έξω". Κατά τ’ άλλα, ανέδειξε και πάλι πτυχές της αχρείαστης περιπέτειας που συνιστούσε η περίπτωση Βαρουφάκη, ενώ με πολύ φυσικό τρόπο ενέταξε φωναχτά το Μνημόνιο στις προσπάθειες εξόδου από την κρίση και όχι στις αιτίες της.

    Η κρίση που βιώνει η χώρα επί σειρά ετών εισέρχεται και πάλι σε φάση παρόξυνσης. Σύντομα τα σωρευμένα προβλήματα θα τη θέσουν ενώπιον αδιεξόδων και αποφάσεων. Η αξιοποίηση των κοινοβουλευτικών διαδικασιών, μπορεί να συντελέσει σε δημοκρατική διέξοδο, φτάνει να μην εξαντλούνται σε άσκοπες μάχες και διασπορά δυνάμεων. Την ώρα αυτή χρειαζόμαστε καθαρή αντίληψη και κρίση και τη διαμόρφωση κατά το δυνατόν ισχυρού μετώπου για τη τελική μάχη που θα έρθει. Αποπροσανατολισμός και απώλεια στόχου, μπορούν να αποβούν μοιραία. Αντίθετα, όσοι μπορούν να συμβάλουν με το λόγο, τη γνώση και την ψυχραιμία τους, αποδεικνύονται πολύτιμοι και τώρα είναι η ώρα να δώσουν ό,τι έχουν, μεμονωμένα και συλλογικά, για την εθνική προσπάθεια. 

    *Ο κ. Νίκος Κασκαβέλης, δικηγόρος ΜΔΕ "Ευρωπαϊκή Διοίκηση-Πολιτική",  MSc Business for Lawyers

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

    Δειτε τα πρωτοσελιδα ολων των εφημεριδων