Αποθήκευση
Εγγραφή          Υπενθύμιση κωδικού
Σύμβολο go
        Τζίρος  εκ. €
IN THE MONEY

Τί εννοούμε "μη μισθολογικό κόστος";

Εκτύπωση σελίδας
Αποθήκευση σελίδας
Αποστολή με e-mail
Προσθήκη στο αρχείο
Μέγεθος κειμένου

Του Γιώργου Καισάριου

Έχω μπερδευτεί αγαπητέ αναγνώστη. Όλοι ξαφνικά μιλούν για την μείωση του “μη μισθολογικού κόστους”. Τι ακριβώς εννοούν δεν έχω καταλάβει.

Να ξεκαθαρίσουμε ένα πράγμα. Το μισθολογικό κόστος είναι το συνολικό κόστος από την πλευρά του εργοδότη. Με λίγα λόγια, αυτά που βλέπει (εισπράττει καθαρά) ο εργαζόμενος, καθώς και αυτό που δεν εισπράττει και ούτε βλέπει. Άσχετα του πως καταλογίζονται οι κρατήσεις, ο εργοδότης είναι αυτός που πληρώνει το σύνολο των κρατήσεων του εργαζόμενου.

Ένας άλλος τρόπος να το δούμε αυτό είναι ως εξής. Ο μισθός του μέσου εργαζόμενου δεν είναι αυτό που παίρνει καθαρά στο χέρι, αλλά το συνολικό ποσό που κοστίζει στον εργοδότη του.

Ή με άλλα λόγια, ο μισθολογικό κόστος είναι το συνολικό κόστος που πληρώνει ένας εργοδότης.

Τόσο στην Ελλάδα όσο και σε άλλες χώρες, οι πολιτικοί έχουν μπερδέψει τους εργαζόμενους, λέγοντας τους ότι ο εργαζόμενος θα πληρώσει ένα ποσοστό για τις συνταξιοδοτικές του εισφορές και ο εργοδότης πληρώνει ένα άλλο ποσοστό.

Αυτό όμως είναι άπατη. Άσχετα του πως καταλογίζονται οι κρατήσεις λογιστικά, αυτό που έχει σημασία είναι ότι το σύνολο του κόστους θα πρέπει να το πληρώσει ο εργοδότης.

Στην πραγματικότητα δηλαδή, ένας εργαζόμενος που παίρνει καθαρά 1.000 ευρώ τον μήνα, δεν παίρνει πραγματικά 1.000 ευρώ. Δεν παίρνει καν το λεγόμενο μεικτό. Στην πραγματικότητα παίρνει σχεδόν 2.000 ή και παραπάνω.

Αντί δηλαδή κάποιος να λέει παίρνω 1.000 ευρώ τον μήνα, θα έπρεπε να λέει παίρνω 2.000 ευρώ, αλλά μετά από τις κρατήσεις μου μένουν 1.000. Και επειδή αυτά τα 2.000 ευρώ είναι αυτά που κοστίζει αυτός ο εργαζόμενος στον εργοδότη του, αυτό είναι και το μισθολογικό κόστος.

Πριν μερικά χρόνια ζήτησα από έναν φίλο μου, να ζητήσει τον λογιστή του να μου αναλύσει ακριβώς πόσο είναι το κόστος του κάθε εργαζόμενου που είχε στην εταιρεία.

Παρακαλώ διαβάστε "Πόσος είναι ο πραγματικός μισθός του μέσου εργαζόμενου". Σημειώστε παρακαλώ ότι τα στοιχεία δεν συμπεριλαμβάνουν τον 13ο και 14ο μισθό.

Το αποτέλεσμα της έρευνας (μπορεί σήμερα να είναι διαφορετικά τα νούμερα) είναι ότι για να πάρει ένας εργαζόμενος 1.078 ευρώ καθαρά, το πραγματικό κόστος από την πλευρά του εργοδότη (σε μηνιαία βάση χωρίς extra) ήταν 1.991 ευρώ.

Που θέλω να καταλήξω;

Αν θέλουμε να μειώσουμε τον κόστος από την πλευρά του εργοδότη, τότε θα πρέπει να σταματήσουμε να λέμε ψέματα στους εαυτούς μας. Αυτά που πρέπει να μειωθούν είναι οι κρατήσεις και κυρίως οι εισφορές, που είναι ίσως οι μεγαλύτερες στον δυτικό κόσμο.

Μειώνοντας τις εισφορές, μπορεί να μειωθεί το μισθολογικό κόστος από την πλευρά του εργοδότη, χωρίς να μειωθούν οι καθαρές αποδοχές του μέσου εργαζόμενου.

Ή μπορεί να γίνει και το εξής. Κρατώντας το συνολικό κόστος από την πλευρά του εργοδότη σταθερό, αλλά μειώνοντας τις εισφορές, οι εργαζόμενοι σε αυτή τη χώρα μπορούν να πάρουν μια γενναιόδωρη αύξηση, χωρίς ουσιαστικά να αυξηθεί το κόστος για κανέναν.

Βέβαια θα πρέπει να μειωθούν οι εισφορές, αλλά αυτό είναι μια άλλη συζήτηση για μια διαφορετική μέρα. Και επειδή δεν με πληρώνει κανένας να γίνω κακός με κανέναν, θα περιοριστώ να πω ότι κάποτε σε αυτή τη χώρα θα πρέπει να γίνει μια σοβαρή συζήτηση για το ασφαλιστικό, και κατά πόσο ορισμένοι δικαιούνται να παίρνουν τις παχουλές συντάξεις που παίρνουν, ενώ ορισμένοι άλλοι να ζουν με 500 ευρώ τον μήνα.

Η κατάληξη είναι ότι το μισθολογικό κόστος είναι το συνολικό κόστος από την πλευρά του εργοδότη. Δεν υπάρχει “μη μισθολογικό κόστος” που μπορεί να μειωθεί. Αυτό το λεγόμενο “μη μισθολογικό κόστος” δεν είναι άλλο από τις εισφορές.

Και ναι μεν σωστά ακούγεται αυτές τις μέρες ότι θα πρέπει να μειωθεί το συνολικό εργοδοτικό κόστος, αλλά ας τα πούμε τα πράγματα με το όνομα τους. Αυτό που όλοι εννοούν όλοι φοβούνται να ξεστομίσουν, είναι ότι θα πρέπει να μειωθούν οι εισφορές.

Ακολουθήστε το Γιώργο Καισάριο στο Twitter
 
Σχολιάστε το άρθρο 
Βρήκατε το άρθρο ενδιαφέρον:
LINKS ΧΟΡΗΓΩΝ

Προηγούμενα άρθρα

  • 07:15  Fed εναντίον Deutsche Bank- Γιώργος Καισάριος
    Εδώ και αρκετά χρόνια έχω βάλει στο στόχαστρο κριτικής τη γερμανική Deutsche Bank. Όχι διότι έχω κάτι ιδιαίτερο με τους Γερμανούς, αλλά διότι δεν μπορώ να καταλάβω πως λειτουργεί μια τράπεζα με τόση μεγάλη μόχλευση. Στο παρελθόν, όπως έχω γράψει, η μόχλευση της τράπεζας είχε φτάσει και έως τα 60, αν και σήμερα είναι κοντά στο 40 από ό,τι έχω καταλάβει.
  • 23/07  Όλο και πιο αυξανόμενο το ρίσκο στις αγορές- Γιώργος Καισάριος
    Αντί επενδύσεων, εταιρείες στην Ευρώπη αλλά και στις ΗΠΑ προτιμούν τις μοχλευμένες εξαγορές και να αναλάβουν πολύ χρέος. Αυτό σημαίνει ότι μειώνεται η πειθαρχία στην αγορά και εταιρείες βασίζονται όλο και περισσότερο στην οικονομική μηχανική (financial engineering) για να δείξουν κέρδη και ανάπτυξη.
  • 22/07  Στο βωμό του πολιτικού κόστους- Γιώργος Καισάριος
    Aντί να κάνουμε μια αναδιάρθρωση του συνταξιοδοτικού συστήματος, στοχεύοντας στην μακροχρόνια βιωσιμότητα αυτού, προτιμήσαμε να βάλουμε το κεφάλι μας στην άμμο, κοροϊδεύοντας τους εαυτούς μας και την επόμενη γενιά, ότι δεν υπάρχει πρόβλημα και ότι θα βρεθεί κάποιος τρόπος στο μέλλον (θεία μέριμνα) προκειμένου να φτιαχτεί το σύστημα.
  • 21/07  Το δολάριο σαν παγκόσμια απειλή;- Γιώργος Καισάριος
    Kάθε τι που κάνει η Αμερικανική Fed επηρεάζει όχι μόνο τις ΗΠΑ, αλλά όλο τον κόσμο. Ενθυμείστε για παράδειγμα τι έγινε πριν μερικά χρόνια όταν ξαφνικά υπήρχε έλλειψη από δολάρια, για την αναχρηματοδότηση δανείων στην Ευρώπη. Για όποιους δεν το θυμούνται, το ευρώ-δολάριο πήγε από το 1,60 στο 1,20 σε χρόνο-ρεκόρ.
  • 18/07  Νέα Αναπτυξιακή Τράπεζα: Tο νέο χρηματοδοτικό ταμείο των BRICS- Γιώργος Καισάριος
    Κάτι που δεν πήρε μεγάλη δημοσιότητα αυτές τις μέρες, αλλά νομίζω ότι αξίζει να γίνει αναφορά, είναι το γεγονός ότι οι χώρες BRICS (Βραζιλία, Ρωσία, Ινδία, Κίνα και Νότια Αφρική), στα πλαίσια της 6ης παγκόσμιας συνάντησης των χωρών BRICS στη Βραζιλία, αποφάσισαν τη σύσταση αναπτυξιακής τράπεζες και κοινό αποθεματικό ταμείο για την αντιμετώπιση βραχυπρόθεσμων προβλημάτων ρευστότητας.
  • 17/07  Ο στρουθοκαμηλισμός για τα χρέη συνεχίζεται- Γιώργος Καισάριος
    Η νέα ιδέα είναι ένας μηχανισμός που βασίζεται στην “εξωδικαστική διευθέτηση” των χρεών. Μας λένε ότι θα έχει χαρακτηριστικά “έκτακτης λύσης”. Τι ακριβώς σημαίνει αυτό; ;Eχω κουραστεί να διαβάζω ότι τα χρέη ιδιωτών και πτωχευμένων εταιρείων μπορεί να πληρωθούν, αρκεί να πιέσουμε αρκετά να πληρωθούν. Η αλήθεια είναι ότι δεν θα πληρωθούν, διότι δεν υπάρχουν να πληρωθούν. Και όσο παρατείνουνε το αναπόφευκτο, τόσο το πρόβλημα θα γίνεται χειρότερο.
  • 16/07  Κεντρικές τράπεζες: Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα- Γιώργος Καισάριος
    Αν δει κανείς τις δηλώσεις των κεντρικών τραπεζιτών, αγωνιούν για το πότε θα μπορέσουν να ανεβάσουν ξανά τα επιτόκια Ο λόγος δεν έχει σχέση με τις επιδόσεις της οικονομίας, αλλά με το γεγονός ότι όσο τα επιτόκια παραμένουν σε ιστορικά χαμηλά επίπεδα, τόσο στις αγορές (αλλά και στην πραγματική οικονομία) αποσυνδέεται η έννοια του ρίσκου από την καθημερινότητα.
  • 15/07  Προσοχή στο volatility το επόμενο διάστημα- Γιώργος Καισάριος
    Το γεγονός ότι κάθε τράπεζα και κάθε τοπική κεντρική τράπεζα έχει διαφορετική πολιτική από χώρα σε χώρα, αμβλύνει τις διαφορές μεταξύ των χωρών, αλλά και διαφοροποιεί τις πολιτικές που ενδεχομένως θα μπορούσε να υιοθετήσει προς καταπολέμηση των προβλημάτων η ΕΚΤ. Το ρίσκο στην τωρινή φάση, είναι η μετάδοση της κρίσης, αλλά μέσα από το πρίσμα των διακυμάνσεων της αγοράς.
  • 14/07  Η Πορτογαλία δεν είναι πάρα ένα μικρό καμπανάκι- Γιώργος Καισάριος
    Το ερώτημα δεν είναι γιατί προκλήθηκε πανικός της περασμένη εβδομάδα στην Πορτογαλία, αλλά γιατί έχει άργησε τόσο πολύ. Ιδίως όσον αφορά τον νότο της Ευρώπης, γενικά η κατάσταση δεν έχει ακόμα σταθεροποιηθεί. Μπορεί η βόρεια Ευρώπη να μην έχει δημοσιονομικό πρόβλημα και πρόβλημα κρατικού χρέους (έχουν αλλά θέματα), αλλά ο νότος έχει πρόβλημα.
  • 11/07  Δεν υπάρχει κουμπί για την ανάπτυξη- Γιώργος Καισάριος
    Η αλήθεια είναι ότι δεν υπάρχει συνταγή για ανάπτυξη, ιδίως όταν μια χώρα δεν έχει τις προϋποθέσεις για να μπορεί να αναπτυχθεί. Διότι οι δυσκολίες σήμερα είναι τόσες πολλές, που ό,τι προσπάθεια και να κανείς, το μόνο που θα καταφέρεις είναι να πάνε χαμένοι οι κόποι και το κεφάλαιο που επένδυσες. Αυτή δυστυχώς είναι η Ελλάδα σήμερα.
Επόμενη σελίδα »