Αποθήκευση
Εγγραφή          Υπενθύμιση κωδικού
Σύμβολο go
        Τζίρος  εκ. €
IN THE MONEY

Τί εννοούμε "μη μισθολογικό κόστος";

Εκτύπωση σελίδας
Αποθήκευση σελίδας
Αποστολή με e-mail
Προσθήκη στο αρχείο
Μέγεθος κειμένου

Του Γιώργου Καισάριου

Έχω μπερδευτεί αγαπητέ αναγνώστη. Όλοι ξαφνικά μιλούν για την μείωση του “μη μισθολογικού κόστους”. Τι ακριβώς εννοούν δεν έχω καταλάβει.

Να ξεκαθαρίσουμε ένα πράγμα. Το μισθολογικό κόστος είναι το συνολικό κόστος από την πλευρά του εργοδότη. Με λίγα λόγια, αυτά που βλέπει (εισπράττει καθαρά) ο εργαζόμενος, καθώς και αυτό που δεν εισπράττει και ούτε βλέπει. Άσχετα του πως καταλογίζονται οι κρατήσεις, ο εργοδότης είναι αυτός που πληρώνει το σύνολο των κρατήσεων του εργαζόμενου.

Ένας άλλος τρόπος να το δούμε αυτό είναι ως εξής. Ο μισθός του μέσου εργαζόμενου δεν είναι αυτό που παίρνει καθαρά στο χέρι, αλλά το συνολικό ποσό που κοστίζει στον εργοδότη του.

Ή με άλλα λόγια, ο μισθολογικό κόστος είναι το συνολικό κόστος που πληρώνει ένας εργοδότης.

Τόσο στην Ελλάδα όσο και σε άλλες χώρες, οι πολιτικοί έχουν μπερδέψει τους εργαζόμενους, λέγοντας τους ότι ο εργαζόμενος θα πληρώσει ένα ποσοστό για τις συνταξιοδοτικές του εισφορές και ο εργοδότης πληρώνει ένα άλλο ποσοστό.

Αυτό όμως είναι άπατη. Άσχετα του πως καταλογίζονται οι κρατήσεις λογιστικά, αυτό που έχει σημασία είναι ότι το σύνολο του κόστους θα πρέπει να το πληρώσει ο εργοδότης.

Στην πραγματικότητα δηλαδή, ένας εργαζόμενος που παίρνει καθαρά 1.000 ευρώ τον μήνα, δεν παίρνει πραγματικά 1.000 ευρώ. Δεν παίρνει καν το λεγόμενο μεικτό. Στην πραγματικότητα παίρνει σχεδόν 2.000 ή και παραπάνω.

Αντί δηλαδή κάποιος να λέει παίρνω 1.000 ευρώ τον μήνα, θα έπρεπε να λέει παίρνω 2.000 ευρώ, αλλά μετά από τις κρατήσεις μου μένουν 1.000. Και επειδή αυτά τα 2.000 ευρώ είναι αυτά που κοστίζει αυτός ο εργαζόμενος στον εργοδότη του, αυτό είναι και το μισθολογικό κόστος.

Πριν μερικά χρόνια ζήτησα από έναν φίλο μου, να ζητήσει τον λογιστή του να μου αναλύσει ακριβώς πόσο είναι το κόστος του κάθε εργαζόμενου που είχε στην εταιρεία.

Παρακαλώ διαβάστε "Πόσος είναι ο πραγματικός μισθός του μέσου εργαζόμενου". Σημειώστε παρακαλώ ότι τα στοιχεία δεν συμπεριλαμβάνουν τον 13ο και 14ο μισθό.

Το αποτέλεσμα της έρευνας (μπορεί σήμερα να είναι διαφορετικά τα νούμερα) είναι ότι για να πάρει ένας εργαζόμενος 1.078 ευρώ καθαρά, το πραγματικό κόστος από την πλευρά του εργοδότη (σε μηνιαία βάση χωρίς extra) ήταν 1.991 ευρώ.

Που θέλω να καταλήξω;

Αν θέλουμε να μειώσουμε τον κόστος από την πλευρά του εργοδότη, τότε θα πρέπει να σταματήσουμε να λέμε ψέματα στους εαυτούς μας. Αυτά που πρέπει να μειωθούν είναι οι κρατήσεις και κυρίως οι εισφορές, που είναι ίσως οι μεγαλύτερες στον δυτικό κόσμο.

Μειώνοντας τις εισφορές, μπορεί να μειωθεί το μισθολογικό κόστος από την πλευρά του εργοδότη, χωρίς να μειωθούν οι καθαρές αποδοχές του μέσου εργαζόμενου.

Ή μπορεί να γίνει και το εξής. Κρατώντας το συνολικό κόστος από την πλευρά του εργοδότη σταθερό, αλλά μειώνοντας τις εισφορές, οι εργαζόμενοι σε αυτή τη χώρα μπορούν να πάρουν μια γενναιόδωρη αύξηση, χωρίς ουσιαστικά να αυξηθεί το κόστος για κανέναν.

Βέβαια θα πρέπει να μειωθούν οι εισφορές, αλλά αυτό είναι μια άλλη συζήτηση για μια διαφορετική μέρα. Και επειδή δεν με πληρώνει κανένας να γίνω κακός με κανέναν, θα περιοριστώ να πω ότι κάποτε σε αυτή τη χώρα θα πρέπει να γίνει μια σοβαρή συζήτηση για το ασφαλιστικό, και κατά πόσο ορισμένοι δικαιούνται να παίρνουν τις παχουλές συντάξεις που παίρνουν, ενώ ορισμένοι άλλοι να ζουν με 500 ευρώ τον μήνα.

Η κατάληξη είναι ότι το μισθολογικό κόστος είναι το συνολικό κόστος από την πλευρά του εργοδότη. Δεν υπάρχει “μη μισθολογικό κόστος” που μπορεί να μειωθεί. Αυτό το λεγόμενο “μη μισθολογικό κόστος” δεν είναι άλλο από τις εισφορές.

Και ναι μεν σωστά ακούγεται αυτές τις μέρες ότι θα πρέπει να μειωθεί το συνολικό εργοδοτικό κόστος, αλλά ας τα πούμε τα πράγματα με το όνομα τους. Αυτό που όλοι εννοούν όλοι φοβούνται να ξεστομίσουν, είναι ότι θα πρέπει να μειωθούν οι εισφορές.

Ακολουθήστε το Γιώργο Καισάριο στο Twitter
 
Σχολιάστε το άρθρο 
Βρήκατε το άρθρο ενδιαφέρον:
LINKS ΧΟΡΗΓΩΝ

Προηγούμενα άρθρα

  • 29/08  Παράξενες ευρωπαϊκές αντιφάσεις- Γιώργος Καισάριος
    Η αντίφαση είναι μεταξύ των δυο πολιτικών άκρων σήμερα στην Ευρώπη. Από την μια είναι η Γερμανία, που πρεσβεύει ότι θα πρέπει να υπάρχει αυστηρή δημοσιονομική πειθαρχεία εντός της ζώνης και η άλλη φωνή (κυρίως από τον νότο) που κάνει λόγο ότι η Ευρώπη δεν αντέχει άλλη πειθαρχεία (ο νότος δηλαδή) και ότι θα πρέπει να σταματήσει η περιοριστική δημοσιονομική πολιτική εντός της Ευρώπης.
  • 28/08  Το τέλος της Ρωσίας όπως το ξέρουμε- Γιώργος Καισάριος
    Είναι δύσκολο έως απίθανο η Ρωσία να μπορεί να εκβιάσει τον οποιονδήποτε. Ενδεχομένως σήμερα μπορεί να... τεντώσει λίγο τους πολιτικούς και ενεργειακούς της... μύες, αλλά καθώς θα περνούν τα χρόνια, ο μυϊκός της ιστός θα μειωθεί ραγδαία. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, σε καμία περίπτωση δεν θα πρέπει η πολιτική ηγεσία της Ελλάδος να πάει κόντρα στην πολιτική που έχει χαράξει η Ευρώπη σχετικά με τα της Ρωσίας.
  • 27/08  Τι λέει το ΔΝΤ για τα προβληματικά δάνεια- Γιώργος Καισάριος
    Η Ελλάδα έχει ακόμα πολύ σοβαρά ζητήματα ιδιωτικού χρέους να αντιμετωπίσει. Αν και έως τώρα η κρίση ήταν κυρίως δημοσιονομική, η συνεχιζόμενη ύφεση και ο συνεχιζόμενος αποπληθωρισμός μισθών, σε συνδυασμό την αύξηση της φορολογίας, καθώς και η μειωμένη πρόσβαση σε πιστώσεις, έχουν κυριολεκτικά αποδεκατίσει τους ισολογισμούς του ιδιωτικού τομέα.
  • 26/08  Η νέα νομισματική εποχή και πως θα επηρεαστεί η Ελλάδα- Γιώργος Καισάριος
    Πράγματι η Ευρώπη ακολουθεί πιστά στα χνάρια της Ιαπωνίας πλέον. Ουσιαστικά, αν το σκεφτεί κανείς, δεν υπάρχουν πολλές εναλλακτικές επιλογές προκειμένου να καταπολεμηθεί ο αποπληθωρισμός, προερχόμενος κυρίως από την προηγούμενη πιστωτική φούσκα σε συνδυασμό με το δημογραφικό πρόβλημα που θα αντιμετωπίσει η Ευρώπη τα επόμενα χρόνια.
  • 25/08  Καλή τύχη στους μετόχους των τραπεζών... ξανά- Γιώργος Καισάριος
    Άσχετα αν η τελική έκβαση δεν έχει αποφασιστεί ακόμα, είναι σχεδόν σίγουρο πλέον ότι οι Ελληνικές τράπεζες θα χρειαστούν ξανά κεφάλαια. Το κακό είναι ότι βλέπω ξανά έναν πολιτικό συμβιβασμό, αντί το τελικό αποτέλεσμα να είναι συνάρτηση των πραγματικών αναγκών των τραπεζών.
  • 22/08  Μετοχές για τα επόμενα 50 χρόνια;- Γιώργος Καισάριος
    Προσπαθώ εδώ και πολύ καιρό να αποκρυπτογραφήσω τι σημαίνει το ότι οι αποδόσεις στα ομόλογα σχεδόν όλου του δυτικού κόσμου είναι στα χαμηλά όλων των εποχών. Το πρώτο ερώτημα είναι αν αυτές οι αποδόσεις είναι φυσιολογικές, ή αν είναι αποκλειστικό έργο των κεντρικών τραπεζών. Η απάντηση είναι ότι δεν ξέρω. Ναι θα μπορούσα να το πω αυτό στην περίπτωση των ΗΠΑ, αλλά δεν είμαι σίγουρος ότι μπορώ να το πω για την Ευρώπη
  • 21/08  Πώς το τραπεζικό σύμπλεγμα της Ευρώπης ρίχνει το ευρώ- Γιώργος Καισάριος
    Το ευρώ συνεχίζει και διολισθαίνει έναντι του δολαρίου καθημερινά και σε σταθερή βάση. Ορισμένοι θα πείτε ότι αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι υπάρχει διαφορά απόδοσης ΗΠΑ με Ευρώπη. Πράγματι είναι και αυτό, αλλά για μένα παίζουν πολύ μεγάλο ρόλο και οι προοπτικές της Ευρώπης, τόσο της οικονομίας όσο και του επενδυτικού ρίσκου.
  • 20/08  Μην ποντάρετε ενάντια στην αμερικανική αγορά ομολόγων- Γιώργος Καισάριος
    Η αμερικανική αγορά ομολόγων όχι μόνο έχει προσελκύσει το ενδιαφέρον των επενδυτών το τελευταίο διάστημα, καταγράφοντας εισροές για τέσσερις συνεχείς εβδομάδες, αλλά ακόμα και οι πιο ριψοκίνδυνοι επενδυτές έχουν αλλάξει τακτική. Σύμφωνα με τα πιο πρόσφατα στοιχεία, traders και hedge funds είναι πλέον long στην αμερικανική αγορά ομολόγων μέσω παραγώγων.
  • 19/08  Το μέλλον της Ιταλίας- Γιώργος Καισάριος
    Το πρόβλημα της Ιταλίας, αλλά και της Ευρώπης, είναι ότι η λιτότητα δεν θα λύσει τα δημοσιονομικά προβλήματα και το πρόβλημα του χρέους. Από την άλλη, ποιός είναι αυτός που θα μπορούσε να χρηματοδοτήσει την Ελλάδα και την Ιταλία με ένα μαζικό πρόγραμμα δημοσίων επενδύσεων με σκοπό να βγουν αυτές οι οικονομίες από την ύφεση;
  • 18/08  Ξύνοντας πάτο για πάντα- Γιώργος Καισάριος
    Με την ανεργία στα ύψη, υπάρχει υπερπροσφορά εργατικού δυναμικού και καμία πίεση εκ μέρους των εργοδοτών για αυξήσεις. Και όσο παραμένει η ανεργία σε αυτά τα επίπεδα, τόσο οι πιθανότητες για πραγματικές αυξήσεις είναι λίγες. Ακόμα και αν η οικονομία στο σύνολο πάει καλύτερα, οι εργαζόμενοι -λόγω της υψηλής ανεργίας- δύσκολα θα δουν πραγματικές αυξήσεις μισθών και όλοι θα νιώθουμε σαν να ξύνουμε πάτο για πάντα.
Επόμενη σελίδα »