Αποθήκευση
Εγγραφή          Υπενθύμιση κωδικού
Σύμβολο go
        Τζίρος  εκ. €
IN THE MONEY

Τί εννοούμε "μη μισθολογικό κόστος";

Εκτύπωση σελίδας
Αποθήκευση σελίδας
Αποστολή με e-mail
Προσθήκη στο αρχείο
Μέγεθος κειμένου

Του Γιώργου Καισάριου

Έχω μπερδευτεί αγαπητέ αναγνώστη. Όλοι ξαφνικά μιλούν για την μείωση του “μη μισθολογικού κόστους”. Τι ακριβώς εννοούν δεν έχω καταλάβει.

Να ξεκαθαρίσουμε ένα πράγμα. Το μισθολογικό κόστος είναι το συνολικό κόστος από την πλευρά του εργοδότη. Με λίγα λόγια, αυτά που βλέπει (εισπράττει καθαρά) ο εργαζόμενος, καθώς και αυτό που δεν εισπράττει και ούτε βλέπει. Άσχετα του πως καταλογίζονται οι κρατήσεις, ο εργοδότης είναι αυτός που πληρώνει το σύνολο των κρατήσεων του εργαζόμενου.

Ένας άλλος τρόπος να το δούμε αυτό είναι ως εξής. Ο μισθός του μέσου εργαζόμενου δεν είναι αυτό που παίρνει καθαρά στο χέρι, αλλά το συνολικό ποσό που κοστίζει στον εργοδότη του.

Ή με άλλα λόγια, ο μισθολογικό κόστος είναι το συνολικό κόστος που πληρώνει ένας εργοδότης.

Τόσο στην Ελλάδα όσο και σε άλλες χώρες, οι πολιτικοί έχουν μπερδέψει τους εργαζόμενους, λέγοντας τους ότι ο εργαζόμενος θα πληρώσει ένα ποσοστό για τις συνταξιοδοτικές του εισφορές και ο εργοδότης πληρώνει ένα άλλο ποσοστό.

Αυτό όμως είναι άπατη. Άσχετα του πως καταλογίζονται οι κρατήσεις λογιστικά, αυτό που έχει σημασία είναι ότι το σύνολο του κόστους θα πρέπει να το πληρώσει ο εργοδότης.

Στην πραγματικότητα δηλαδή, ένας εργαζόμενος που παίρνει καθαρά 1.000 ευρώ τον μήνα, δεν παίρνει πραγματικά 1.000 ευρώ. Δεν παίρνει καν το λεγόμενο μεικτό. Στην πραγματικότητα παίρνει σχεδόν 2.000 ή και παραπάνω.

Αντί δηλαδή κάποιος να λέει παίρνω 1.000 ευρώ τον μήνα, θα έπρεπε να λέει παίρνω 2.000 ευρώ, αλλά μετά από τις κρατήσεις μου μένουν 1.000. Και επειδή αυτά τα 2.000 ευρώ είναι αυτά που κοστίζει αυτός ο εργαζόμενος στον εργοδότη του, αυτό είναι και το μισθολογικό κόστος.

Πριν μερικά χρόνια ζήτησα από έναν φίλο μου, να ζητήσει τον λογιστή του να μου αναλύσει ακριβώς πόσο είναι το κόστος του κάθε εργαζόμενου που είχε στην εταιρεία.

Παρακαλώ διαβάστε "Πόσος είναι ο πραγματικός μισθός του μέσου εργαζόμενου". Σημειώστε παρακαλώ ότι τα στοιχεία δεν συμπεριλαμβάνουν τον 13ο και 14ο μισθό.

Το αποτέλεσμα της έρευνας (μπορεί σήμερα να είναι διαφορετικά τα νούμερα) είναι ότι για να πάρει ένας εργαζόμενος 1.078 ευρώ καθαρά, το πραγματικό κόστος από την πλευρά του εργοδότη (σε μηνιαία βάση χωρίς extra) ήταν 1.991 ευρώ.

Που θέλω να καταλήξω;

Αν θέλουμε να μειώσουμε τον κόστος από την πλευρά του εργοδότη, τότε θα πρέπει να σταματήσουμε να λέμε ψέματα στους εαυτούς μας. Αυτά που πρέπει να μειωθούν είναι οι κρατήσεις και κυρίως οι εισφορές, που είναι ίσως οι μεγαλύτερες στον δυτικό κόσμο.

Μειώνοντας τις εισφορές, μπορεί να μειωθεί το μισθολογικό κόστος από την πλευρά του εργοδότη, χωρίς να μειωθούν οι καθαρές αποδοχές του μέσου εργαζόμενου.

Ή μπορεί να γίνει και το εξής. Κρατώντας το συνολικό κόστος από την πλευρά του εργοδότη σταθερό, αλλά μειώνοντας τις εισφορές, οι εργαζόμενοι σε αυτή τη χώρα μπορούν να πάρουν μια γενναιόδωρη αύξηση, χωρίς ουσιαστικά να αυξηθεί το κόστος για κανέναν.

Βέβαια θα πρέπει να μειωθούν οι εισφορές, αλλά αυτό είναι μια άλλη συζήτηση για μια διαφορετική μέρα. Και επειδή δεν με πληρώνει κανένας να γίνω κακός με κανέναν, θα περιοριστώ να πω ότι κάποτε σε αυτή τη χώρα θα πρέπει να γίνει μια σοβαρή συζήτηση για το ασφαλιστικό, και κατά πόσο ορισμένοι δικαιούνται να παίρνουν τις παχουλές συντάξεις που παίρνουν, ενώ ορισμένοι άλλοι να ζουν με 500 ευρώ τον μήνα.

Η κατάληξη είναι ότι το μισθολογικό κόστος είναι το συνολικό κόστος από την πλευρά του εργοδότη. Δεν υπάρχει “μη μισθολογικό κόστος” που μπορεί να μειωθεί. Αυτό το λεγόμενο “μη μισθολογικό κόστος” δεν είναι άλλο από τις εισφορές.

Και ναι μεν σωστά ακούγεται αυτές τις μέρες ότι θα πρέπει να μειωθεί το συνολικό εργοδοτικό κόστος, αλλά ας τα πούμε τα πράγματα με το όνομα τους. Αυτό που όλοι εννοούν όλοι φοβούνται να ξεστομίσουν, είναι ότι θα πρέπει να μειωθούν οι εισφορές.

Ακολουθήστε το Γιώργο Καισάριο στο Twitter
 
Σχολιάστε το άρθρο 
Βρήκατε το άρθρο ενδιαφέρον:
LINKS ΧΟΡΗΓΩΝ

Προηγούμενα άρθρα

  • 19/09  Ποιος πληρώνει τη στατική μονοπωλιακή αντίληψη;- Γιώργος Καισάριος
    Σε έναν στατικό κόσμο, όπου η τεχνολογική πρόοδος είναι λίγη ή δεν υφίσταται, κάθε μονοπώλιο είναι κακό. Η FedEx για παράδειγμα σήμερα είναι ένα είδος μονοπωλίου. Η ίδια αντικατέστησε ένα κακό μονοπώλιο, όπου δεν υπήρχε πρόοδος και η κατάσταση ήταν στατική για πολλά χρόνια, το μονοπώλιο των Αμερικανικών ταχυδρομείων.
  • 18/09  Το οικονομικό αίνιγμα που ονομάζεται Κίνα- Γιώργος Καισάριος
    Η βιομηχανική παραγωγή στην Κίνα είναι στα χαμηλότερα επίπεδα 6 ετών περίπου. Οι λιανικές πωλήσεις καθώς και η κατασκευαστική δραστηριότητα ήταν επίσης κάτω από το αναμενόμενο που περίμεναν οι αναλυτές. Ο αριθμός απούλητων σπιτιών εξακολουθεί και αυξάνεται μήνα με το μήνα. Ένα μεγάλο αίνιγμα είναι τι θα κάνει το κομμουνιστικό κόμμα της Κίνας για όλα αυτά.
  • 17/09  Το πολιτικό παιχνίδι της Ρωσίας με την Δύση χοντραίνει- Γιώργος Καισάριος
    Με τις πιστωτικές γραμμές να έχουν ήδη κλείσει για τη Ρωσία από το καλοκαίρι, η αλήθεια είναι ότι η Δύση δεν μπορεί να κάνει πολλά προκειμένου να πλήξει και να τιμωρήσει τη Ρωσία περαιτέρω. Από εδώ και πέρα, την όποια ζημιά στη Ρωσία θα την κάνει η ίδια η αγορά. Σημασία έχει πως το πολιτικό παιχνίδι με τη Ρωσία έχει χοντρύνει αρκετά.
  • 16/09  Όπως οι τράπεζες, έτσι και οι ιχθυοκαλλιέργειες;- Γιώργος Καισάριος
    Το πρόβλημα με τις ιχθυοκαλλιέργειες, είναι περίπου το ίδιο με το πρόβλημα των τραπεζών. Δηλαδή πολύ μεγάλες βραχυπρόθεσμες υποχρεώσεις, που απαιτούν αύξηση κεφαλαίου για την αναπλήρωση των χαμένων κεφαλαίων, προκειμένου να μπορούν αυτές οι εταιρείες να λειτουργήσουν.
  • 15/09  Γιατί μπορεί ο χρυσός να δει αρκετά χαμηλότερα επίπεδα- Γιώργος Καισάριος
    Η αξία του χρυσού είναι συνάρτηση της ζήτησης και της προσφοράς και δεν έχει σχεδόν καμία σχέση με τις κινήσεις των κεντρικών τραπεζιτών όπως ορισμένοι νομίζουν. Και όπως θα διαπιστώσετε, η ζήτηση έχει κατρακυλήσει εδώ και πολύ καιρό. Δεν θυμάμαι την τελευταία φορά που είδα τόσο άσχημα στατιστικά για τον χρυσό. Αν αυτή η εικόνα δεν αλλάξει στο μέλλον, ο χρυσός όχι μόνο δεν θα πάει πάνω, αλλά ενδεχομένως (και υπό προϋποθέσεις) να πέσει αρκετά πιο κάτω.
  • 29/08  Παράξενες ευρωπαϊκές αντιφάσεις- Γιώργος Καισάριος
    Η αντίφαση είναι μεταξύ των δυο πολιτικών άκρων σήμερα στην Ευρώπη. Από την μια είναι η Γερμανία, που πρεσβεύει ότι θα πρέπει να υπάρχει αυστηρή δημοσιονομική πειθαρχεία εντός της ζώνης και η άλλη φωνή (κυρίως από τον νότο) που κάνει λόγο ότι η Ευρώπη δεν αντέχει άλλη πειθαρχεία (ο νότος δηλαδή) και ότι θα πρέπει να σταματήσει η περιοριστική δημοσιονομική πολιτική εντός της Ευρώπης.
  • 28/08  Το τέλος της Ρωσίας όπως το ξέρουμε- Γιώργος Καισάριος
    Είναι δύσκολο έως απίθανο η Ρωσία να μπορεί να εκβιάσει τον οποιονδήποτε. Ενδεχομένως σήμερα μπορεί να... τεντώσει λίγο τους πολιτικούς και ενεργειακούς της... μύες, αλλά καθώς θα περνούν τα χρόνια, ο μυϊκός της ιστός θα μειωθεί ραγδαία. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, σε καμία περίπτωση δεν θα πρέπει η πολιτική ηγεσία της Ελλάδος να πάει κόντρα στην πολιτική που έχει χαράξει η Ευρώπη σχετικά με τα της Ρωσίας.
  • 27/08  Τι λέει το ΔΝΤ για τα προβληματικά δάνεια- Γιώργος Καισάριος
    Η Ελλάδα έχει ακόμα πολύ σοβαρά ζητήματα ιδιωτικού χρέους να αντιμετωπίσει. Αν και έως τώρα η κρίση ήταν κυρίως δημοσιονομική, η συνεχιζόμενη ύφεση και ο συνεχιζόμενος αποπληθωρισμός μισθών, σε συνδυασμό την αύξηση της φορολογίας, καθώς και η μειωμένη πρόσβαση σε πιστώσεις, έχουν κυριολεκτικά αποδεκατίσει τους ισολογισμούς του ιδιωτικού τομέα.
  • 26/08  Η νέα νομισματική εποχή και πως θα επηρεαστεί η Ελλάδα- Γιώργος Καισάριος
    Πράγματι η Ευρώπη ακολουθεί πιστά στα χνάρια της Ιαπωνίας πλέον. Ουσιαστικά, αν το σκεφτεί κανείς, δεν υπάρχουν πολλές εναλλακτικές επιλογές προκειμένου να καταπολεμηθεί ο αποπληθωρισμός, προερχόμενος κυρίως από την προηγούμενη πιστωτική φούσκα σε συνδυασμό με το δημογραφικό πρόβλημα που θα αντιμετωπίσει η Ευρώπη τα επόμενα χρόνια.
  • 25/08  Καλή τύχη στους μετόχους των τραπεζών... ξανά- Γιώργος Καισάριος
    Άσχετα αν η τελική έκβαση δεν έχει αποφασιστεί ακόμα, είναι σχεδόν σίγουρο πλέον ότι οι Ελληνικές τράπεζες θα χρειαστούν ξανά κεφάλαια. Το κακό είναι ότι βλέπω ξανά έναν πολιτικό συμβιβασμό, αντί το τελικό αποτέλεσμα να είναι συνάρτηση των πραγματικών αναγκών των τραπεζών.
Επόμενη σελίδα »