Αποθήκευση
Εγγραφή          Υπενθύμιση κωδικού
Σύμβολο go
        Τζίρος  εκ. €
IN THE MONEY

Τί εννοούμε "μη μισθολογικό κόστος";

Εκτύπωση σελίδας
Αποθήκευση σελίδας
Αποστολή με e-mail
Προσθήκη στο αρχείο
Μέγεθος κειμένου

Του Γιώργου Καισάριου

Έχω μπερδευτεί αγαπητέ αναγνώστη. Όλοι ξαφνικά μιλούν για την μείωση του “μη μισθολογικού κόστους”. Τι ακριβώς εννοούν δεν έχω καταλάβει.

Να ξεκαθαρίσουμε ένα πράγμα. Το μισθολογικό κόστος είναι το συνολικό κόστος από την πλευρά του εργοδότη. Με λίγα λόγια, αυτά που βλέπει (εισπράττει καθαρά) ο εργαζόμενος, καθώς και αυτό που δεν εισπράττει και ούτε βλέπει. Άσχετα του πως καταλογίζονται οι κρατήσεις, ο εργοδότης είναι αυτός που πληρώνει το σύνολο των κρατήσεων του εργαζόμενου.

Ένας άλλος τρόπος να το δούμε αυτό είναι ως εξής. Ο μισθός του μέσου εργαζόμενου δεν είναι αυτό που παίρνει καθαρά στο χέρι, αλλά το συνολικό ποσό που κοστίζει στον εργοδότη του.

Ή με άλλα λόγια, ο μισθολογικό κόστος είναι το συνολικό κόστος που πληρώνει ένας εργοδότης.

Τόσο στην Ελλάδα όσο και σε άλλες χώρες, οι πολιτικοί έχουν μπερδέψει τους εργαζόμενους, λέγοντας τους ότι ο εργαζόμενος θα πληρώσει ένα ποσοστό για τις συνταξιοδοτικές του εισφορές και ο εργοδότης πληρώνει ένα άλλο ποσοστό.

Αυτό όμως είναι άπατη. Άσχετα του πως καταλογίζονται οι κρατήσεις λογιστικά, αυτό που έχει σημασία είναι ότι το σύνολο του κόστους θα πρέπει να το πληρώσει ο εργοδότης.

Στην πραγματικότητα δηλαδή, ένας εργαζόμενος που παίρνει καθαρά 1.000 ευρώ τον μήνα, δεν παίρνει πραγματικά 1.000 ευρώ. Δεν παίρνει καν το λεγόμενο μεικτό. Στην πραγματικότητα παίρνει σχεδόν 2.000 ή και παραπάνω.

Αντί δηλαδή κάποιος να λέει παίρνω 1.000 ευρώ τον μήνα, θα έπρεπε να λέει παίρνω 2.000 ευρώ, αλλά μετά από τις κρατήσεις μου μένουν 1.000. Και επειδή αυτά τα 2.000 ευρώ είναι αυτά που κοστίζει αυτός ο εργαζόμενος στον εργοδότη του, αυτό είναι και το μισθολογικό κόστος.

Πριν μερικά χρόνια ζήτησα από έναν φίλο μου, να ζητήσει τον λογιστή του να μου αναλύσει ακριβώς πόσο είναι το κόστος του κάθε εργαζόμενου που είχε στην εταιρεία.

Παρακαλώ διαβάστε "Πόσος είναι ο πραγματικός μισθός του μέσου εργαζόμενου". Σημειώστε παρακαλώ ότι τα στοιχεία δεν συμπεριλαμβάνουν τον 13ο και 14ο μισθό.

Το αποτέλεσμα της έρευνας (μπορεί σήμερα να είναι διαφορετικά τα νούμερα) είναι ότι για να πάρει ένας εργαζόμενος 1.078 ευρώ καθαρά, το πραγματικό κόστος από την πλευρά του εργοδότη (σε μηνιαία βάση χωρίς extra) ήταν 1.991 ευρώ.

Που θέλω να καταλήξω;

Αν θέλουμε να μειώσουμε τον κόστος από την πλευρά του εργοδότη, τότε θα πρέπει να σταματήσουμε να λέμε ψέματα στους εαυτούς μας. Αυτά που πρέπει να μειωθούν είναι οι κρατήσεις και κυρίως οι εισφορές, που είναι ίσως οι μεγαλύτερες στον δυτικό κόσμο.

Μειώνοντας τις εισφορές, μπορεί να μειωθεί το μισθολογικό κόστος από την πλευρά του εργοδότη, χωρίς να μειωθούν οι καθαρές αποδοχές του μέσου εργαζόμενου.

Ή μπορεί να γίνει και το εξής. Κρατώντας το συνολικό κόστος από την πλευρά του εργοδότη σταθερό, αλλά μειώνοντας τις εισφορές, οι εργαζόμενοι σε αυτή τη χώρα μπορούν να πάρουν μια γενναιόδωρη αύξηση, χωρίς ουσιαστικά να αυξηθεί το κόστος για κανέναν.

Βέβαια θα πρέπει να μειωθούν οι εισφορές, αλλά αυτό είναι μια άλλη συζήτηση για μια διαφορετική μέρα. Και επειδή δεν με πληρώνει κανένας να γίνω κακός με κανέναν, θα περιοριστώ να πω ότι κάποτε σε αυτή τη χώρα θα πρέπει να γίνει μια σοβαρή συζήτηση για το ασφαλιστικό, και κατά πόσο ορισμένοι δικαιούνται να παίρνουν τις παχουλές συντάξεις που παίρνουν, ενώ ορισμένοι άλλοι να ζουν με 500 ευρώ τον μήνα.

Η κατάληξη είναι ότι το μισθολογικό κόστος είναι το συνολικό κόστος από την πλευρά του εργοδότη. Δεν υπάρχει “μη μισθολογικό κόστος” που μπορεί να μειωθεί. Αυτό το λεγόμενο “μη μισθολογικό κόστος” δεν είναι άλλο από τις εισφορές.

Και ναι μεν σωστά ακούγεται αυτές τις μέρες ότι θα πρέπει να μειωθεί το συνολικό εργοδοτικό κόστος, αλλά ας τα πούμε τα πράγματα με το όνομα τους. Αυτό που όλοι εννοούν όλοι φοβούνται να ξεστομίσουν, είναι ότι θα πρέπει να μειωθούν οι εισφορές.

Ακολουθήστε το Γιώργο Καισάριο στο Twitter
 
Σχολιάστε το άρθρο 
Βρήκατε το άρθρο ενδιαφέρον:
LINKS ΧΟΡΗΓΩΝ

Προηγούμενα άρθρα

  • 24/10  Ποιος θα πληρώσει την ζημιά;- Γιώργος Καισάριος
    Ας υποθέσουμε ότι έχετε πάρει ένα δάνειο 300.000 ευρώ για την αγορά ενός ακινήτου, που επίσης κοστίζει 300.000 ευρώ. Επίσης να υποθέσουμε ότι για κάποιο λόγο η άξια αυτού του ακίνητου πέφτει στο ήμισυ της αγοραίας αξίας του, στα 150.000 ευρώ. Επίσης να υποθέσουμε ότι η άξια αυτού του ακίνητου δεν θα ξαναδεί ποτέ τις 300.000. Το ερώτημα είναι το εξής, ποιος θα πάρει τη χασούρα;
  • 23/10  Τα σύννεφα πάνω από τις τράπεζες είναι πολλά ακόμα- Γιώργος Καισάριος
    Το γεγονός ότι η ΕΚΤ θεωρεί τις ελληνικές τράπεζες ειδική κατηγορία και ότι οι ελληνικές τράπεζες έχουν ειδική μεταχείριση από την ΕΚΤ, δεν αλλάζει το δεδομένο ότι οι ελληνικές τράπεζες έχουν ένα ειδικό πρόβλημα, που, δεν τις κάνει ελκυστικές μακροπρόθεσμα. Άσχετα αν το κουστούμι που θα κόψει η ΕΚΤ είναι εντός των δυνατοτήτων της αγοράς να αντεπεξέλθει και να συγκεντρώσει τα ποσά που απαιτούνται, το ερώτημα είναι τι θα γίνει μακροπρόθεσμα.
  • 22/10  Και να πέσει η ανεργία, οι ανισότητες θα παραμείνουν- Γιώργος Καισάριος
    Ακόμα και αν στη χώρα μας μειωθεί η ανεργία, το πιο πιθανό είναι απλά να μειωθεί πολύ μεταξύ αυτών που κατέχουν γνώσεις που είναι σε ζήτηση, άλλα από την άλλη, αυτοί που δεν έχουν ειδικές γνώσεις να παραμείνουν “στα αζήτητα“. Που κάνει ακόμα πιο δύσκολο το γεφύρωμα της “ψαλίδας“ μεταξύ εχόντων και μη εχόντων, όχι μόνο στην Ελλάδα άλλα και σε κάθε δυτική χώρα.
  • 21/10  Προσοχή στις μετοχές υπηρεσιών και προϊόντων των κλάδων πετρέλαιου και χρυσού- Γιώργος Καισάριος
    Πριν από 15 περίπου χρόνια, όταν άρχισε να ανεβαίνει η τιμή του χρυσού, η βιομηχανία γύρο από την εξόρυξη χρυσού πιάστηκε στον ύπνο. Πολύ απλά δεν ήταν προετοιμασμένος ο κλάδος για την αύξηση της τιμής του χρυσού. Kαι ο λόγος για αυτό ήταν διότι ελάχιστοι έκαναν επενδύσεις στον κλάδο λόγω της διολίσθησης των τιμών από το 1980 και έπειτα.
  • 20/10  Το σκίσιμο των μνημονίων σαν επενδυτική ευκαιρία- Γιώργος Καισάριος
    Θα πρέπει ο μέσος πολίτης να είναι ενήμερος για την κατάσταση και θα πρέπει να μπορεί να αμυνθεί έναντι μιας παρατεταμένης δύσκολης συγκυρίας με όποιο τρόπο νομίζει. Και αν το κάθε κόμμα σε αυτή τη χώρα υπόσχεται να σκίσει τα μνημόνια, όταν η πραγματικότητα των αριθμών συνηγορεί ότι κάτι τέτοιο είναι αδύνατον, τότε παραπλανούμε τους πολίτες, οι οποίοι θα λάβουν λάθος μηνύματα.
  • 17/10  Η σιγουριά της μνημονιακής προστασίας- Γιώργος Καισάριος
    Ας πούμε ότι μια ελληνική κυβέρνηση που έχει εκλεγεί προσφάτως, αποφασίσει “να σκίσει” τα μνημόνια. Επίσης να πούμε ότι μονομερώς κάποια μελλοντική κυβέρνηση αποφασίσει να διαγράψει το 50% του χρέους μας. Το ερώτημα είναι το εξής: Με τι χρήματα θα χρηματοδοτήσει κάποια μελλοντική ελληνική κυβέρνηση την λεγόμενη ανάπτυξη; Διότι για να μας δανείσει κάποιος λεφτά για να αναπτυχθούμε, και στη συνέχεια να τους τα φάμε (ξανά), αποκλείεται.
  • 16/10  Η αγορά είναι πάντα υπεράνω της πολιτικής- Γιώργος Καισάριος
    Στο πρόσφατο βιβλίο του, o πρώην πρόεδρος της Fed Alan Greenspan, λέει σε κάποιο σημείο ότι, όταν κατέβηκε από το αεροπλάνο, πήρε κατευθείαν τηλέφωνο να ρωτήσει πώς αντέδρασε η αγορά με αυτά που είχε πει, διότι ακόμα και σήμερα, δεν ξέρει πως θα αντιδράσει η αγορά έπειτα από κάθε ομιλία του. Η διαφορά μεταξύ του Greenspan και των Ελλήνων πολιτικών, είναι ότι εδώ στην Ελλάδα όχι μόνο ξέρουμε τα πάντα, αλλά κάνουμε και υποδείξεις στις αγορές.
  • 15/10  Ποιος θα εξυπηρετήσει το μελλοντικό χρέος στην Ευρώπη;- Γιώργος Καισάριος
    Αν δεν αλλάξει κάτι στο ενδιάμεσο, το χρέος της Γαλλίας θα σκαρφαλώσει στο 120-130% του ΑΕΠ την επόμενη πενταετία και το χρέος της Ιταλίας λίαν επιεικώς στο 150% του ΑΕΠ. Προς το παρόν όμως οι αγορές δεν δείχνουν να ανησυχούν, διότι παρόλο που το χρέος των δυο αυτών χωρών αυξάνεται επικίνδυνα κάθε χρόνο, το κόστος εξυπηρέτησης αυτού στοιχίζει λιγότερο. Το ερώτημα είναι, αν μπορεί αυτή η ισορροπία να διαρκέσει για πάντα.
  • 14/10  Πετρέλαιο κάτω από τα $80 το βαρέλι;- Γιώργος Καισάριος
    Η αυξημένη παράγωγη αργού, βραχυπρόθεσμα τουλάχιστον, έχει ρίξει τις τιμές και μάλλον τα πετρελαιοειδή θα παραμείνουν υπό πίεση. Η τακτική της Σαουδικής Αραβίας, να αφήσει τις τιμές να πέσουν προκειμένου να μην είναι συμφέρουσα η παραγωγή από σχιστόλιθο σε αυτά τα επίπεδα, σε συνδυασμό με την ανησυχία που υπάρχει για την παγκόσμια ανάπτυξη, μάλλον σημαίνει ότι τα επόμενα δύο-τρία χρόνια θα πληρώνουμε λιγότερο για βενζίνη στα πρατήρια.
  • 13/10  Χωρίς σημασία η ψήφος εμπιστοσύνης για την αγορά- Γιώργος Καισάριος
    Εγώ δεν βλέπω κανέναν λόγο για να χαρεί η αγορά με την ψήφο εμπιστοσύνης που εξασφάλισε η κυβέρνηση. Θα ήμουν πολύ πιο χαρούμενος αν έβλεπα κάποιες διαρθρωτικές αλλαγές που να είχαν νόημα, και που θα βοηθούσαν την αγορά να λειτουργήσει καλύτερα. Ή θα ήμουν πιο αισιόδοξος αν άκουγα κάτι που θα βοηθούσε να διευθετηθούν με κάποιο τρόπο (που δεν έχω σκεφτεί) τα λεγόμενα προβληματικά δάνεια.
Επόμενη σελίδα »