Συνεχης ενημερωση

    Παρασκευή, 30-Σεπ-2011 09:39

    Το εθιμικό δίκαιο των αγορών

    • Εκτύπωση
    • Αποθήκευση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Του Γιώργου Καισάριου 

    Ίσως να μην ήμουν κατανοητός χτες όσον αφορά το σχέδιο Eureca. Ναι μεν θεωρώ ότι το σχέδιο έχει κάποια λογική, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι το υιοθετώ. Θεωρητικά όμως θα μπορούσε να δουλέψει, αν το κονδύλι ήταν διπλάσιο (250 δισ. αντί 125 δισ.).

    Άλλα άσχετα από αυτό, πιστεύω ότι ο καλύτερος τρόπος αντιμετώπισης του προβλήματος χρέους της Ελλάδος είναι οι απευθείας διαγραφές και η ανακεφαλαιοποίηση του τραπεζικού συστήματος. Είναι κάτι που λέω δυο χρόνια τώρα και μέχρι κάποιος να με πείσει ότι υπάρχει μια εναλλακτική πρόταση που να έχει κάποιο νόημα, αυτή θα εξακολουθεί να είναι η άποψη μου.

    Αυτά όσον αφορά την εισαγωγή της ημέρας...

    Οι κανόνες της αγοράς είναι γνωστοί, απλοί και δίκαιοι. Δεν μπορείς να λύσεις μια κρίση χρέους (ιδίως εδώ που έχουμε φτάσει σήμερα) χωρίς διαγραφές. Ο λόγος που τίποτα από όσα έχουν σκαρώσει μέχρι σήμερα στην Ευρώπη δεν έχουν πείσει κανέναν, είναι διότι οι πολιτικές ηγεσίες προσπαθούν να παραβιάσουν τους κανόνες και το εθιμικό δίκαιο των αγορών.

    Όταν παραβιάζονται αυτοί οι κανόνες (η λογική και η πραγματικότητα των αριθμών), τότε δεν υπάρχει λύση και το πρόβλημα θα διογκωθεί. Δεν υπάρχει οικονομικός ή πολιτικός χάρτης που δείχνει στους γραφειοκράτες πως να επιλύουν προβλήματα. Κάθε πρόβλημα είναι διαφορετικό και κάθε επίλυση βασίζεται στην λογική και πάνω από όλα, στην πραγματικότητα των αριθμών.

    Δεν υφίσταται στα μάτια της αγοράς το ερώτημα ποιον συμφέρει ή όχι ένα κούρεμα. Δεν υφίσταται το ερώτημα αν θα πρέπει να ανακεφαλαιοποιηθούν ή όχι τράπεζες, ή, αν θα πάρουν τα συνταξιοδοτικά ταμεία χασούρα ή όχι. Δεν είναι αυτά τα ερωτήματα παράμετροι για την αγορά. Η παράμετρος είναι μια και είναι πολύ απλή: τι πρέπει να γίνει για να επιλυθεί το πρόβλημα.

    Δεν μπορεί οι πολιτικοί να φτιάχνουν ένα ολόκληρο σχέδιο για ένα μαϊμού - κούρεμα 21% και μετά να ζητούν το λόγο γιατί η αγορά δεν το θεωρεί θετικό. Δεν είναι δυνατόν να βγαίνει η όποια πολιτική ηγεσία και να λέει ότι φταίνε οι αγορές που πέφτουν τα ομόλογα μας. Δεν είναι δυνατόν να βγαίνουν οι της Ευρώπης και να καταργούν το short-sale, νομίζοντας ότι θα σταματήσουν να πέφτουν ομόλογα και μετοχές. Είναι αδιανόητο να προσπαθεί η πολιτική ηγεσία να ρίξει το φταίξιμο στα CDS, όταν οι ίδιοι δεν έχουν κάνει απόλυτος τίποτα για να αντιστρέψουν την κατάσταση, για την οποία αυτοί (οι πολιτικοί) είναι υπεύθυνοι.

    Πάνω από όλα δεν είναι δυνατόν να λέει η πολιτική ηγεσία ότι δεν πρέπει να κρατικοποιηθούν οι τράπεζες, ενώ οι ίδιοι δεν έχουν να προσφέρουν καμία λύση για το πρόβλημα της ρευστότητας, παρά συνεχώς ανατρέχουν στο παρελθόν απαριθμώντας το πως φτάσαμε εδώ σήμερα. Το παρελθόν το ξέρουμε, σήμερα όμως τι κάνουμε;

    Οι τράπεζες ανέλαβαν υπερβολικό ρίσκο όταν φόρτωσαν στους ισολογισμούς τους τόσα πολλά ελληνικά ομόλογα. Το έκαναν νομίζοντας ότι θα κερδίσουν χωρίς ρίσκο. Το έκαναν, ενώ γνώριζαν (ίσως καλύτερα από όλους) την κατάσταση της οικονομίας και ενώ γνώριζαν (ή θα έπρεπε να γνωρίζουν) το τι ενδεχομένως θα πάθουν αν πάει κάτι στραβό στην εξίσωση.

    Το ίδιο ρίσκο πήραν μοχλεύοντας τον ισολογισμό τους με περισσότερα δάνεια από ό,τι θα έπρεπε. Όπως οι ιαπωνικές τράπεζες πριν πολλά χρόνια, έτσι και οι ελληνικές έδωσαν πολλά στεγαστικά δάνεια πάνω από την πραγματική αξία ενός ακινήτου. Έδωσαν πιστωτικές κάρτες σε αναξιόπιστους καταναλωτές. Παραβίασαν δηλαδή τους βασικούς κανόνες του Lombard Lending. Όλα αυτά στο τέλος της ημέρας πληρώνονται.

    Η διαπλοκή με την πολιτική ηγεσία, έκανε τα πράγματα χειρότερα, διότι ήταν τόσο γλυκιά αυτή η διαπλοκή (και κερδοφόρα), που σαν τους ναρκομανείς, δεν μπορούσαν να απεξαρτηθούν. Αλλά αυτός είναι ένας επιπλέον λόγος για την χασούρα που δικαιωματικά θα πάρουν (και έχουν πάρει μέχρι σήμερα) οι μέτοχοι.

    Έχουμε πει πολλές φορές ότι οι επενδυτές δεν παίρνουν ποτέ αυτό που θέλουν από την αγορά, παίρνουν αυτό που αξίζουν. Παρομοίως οι ψηφοφόροι και οι πολιτικοί επίσης δεν παίρνουν αυτό που θέλουν από την αγορά, παίρνουν και αυτοί αυτό που αξίζουν. Όταν οι πολιτικές ηγεσίες λένε κατάμουτρα ψέματα στις αγορές, τότε οι πολιτικές ηγεσίες θα εισπράξουν αυτό που αξίζουν.

    Τι αρμόζει (δυστυχώς) να αποδοθεί στον μέσο Έλληνα ψηφοφόρο, που τόσα χρόνια ψήφιζε με γνώμονα τις κομματικές του παρωπίδες και πίστευε τα ψέματα που του έλεγαν πολιτικοί; Τι αρμόζει να αποδοθεί σε έναν λαό, όπου τα βασικά πρόσωπα που κάνουν κουμάντο, άρχισαν από τα 20 τους χρόνια (στο Πολυτεχνείο) και σήμερα όλοι τους έχουν εγγόνια;

    Στο τέλος της ημέρας η αγορά θα έχει το δίκιο και αυτό το δίκαιο θα της αναγνωριστεί αγαπητέ αναγνώστη. Όχι διότι έτσι πρέπει ή διότι το λέει κάποιος κανόντας ή διότι το λέει κάποιος γραπτός νόμος. Η αγορά θα εισπράξει το δίκιο της διότι βασίζεται στη λογική και στην πραγματικότητα των αριθμών και όχι στην θεωρία της σχετικότητας που θέλουν οι ευρωπαϊκοί πολιτικοί να μας αποδείξουν.

    Πάνω από όλα όμως, θα αποδοθεί το εθιμικό δίκαιο της αγοράς. Τούτο δεν είναι άλλο από την χασούρα που θα πρέπει να αναλάβει κάποιος για το υπερβολικό ρίσκο που πήρε και έπεσε έξω.

    Και το εθιμικό δίκαιο της αγοράς είναι ακριβώς αυτό που θα αποδοθεί στο ευρωπαϊκό πλουτοκρατικό τραπεζικό κεφάλαιο, που ουδέποτε έχει βάλει μυαλό και ακόμα και σήμερα παραμείνει αμετανόητο.

    Μόνο όμως όταν θα έχει αποδοθεί αυτό το εθιμικό δίκαιο της αγοράς θα βρούμε και εμείς επενδυτική ηρεμία. Διότι η αγορά μπορεί μεν να είναι δίκαιη, αλλά όταν οι πολιτικοί παραβιάζουν κάθε κανόνα και προσπαθούν να κλέψουν με κάθε ευκαιρία, η αγορά αντιδρά και πολλές φορές το αποτέλεσμα δεν είναι ευχάριστο.

    george.kesarios@capital.gr

    Διαβάστε ακόμα για:

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ