Συνεχης ενημερωση

    Δευτέρα, 15-Οκτ-2018 12:40

    Καταστροφή χωρίς τέλος για τη Βενεζουέλα και τους πολίτες της

    • Εκτύπωση
    • Αποθήκευση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου
    Καταστροφή χωρίς τέλος για τη Βενεζουέλα και τους πολίτες της

    Του Russell Crandall

    Ο τρόμος σε αργή κίνηση τον οποίο βιώνει η Βενεζουέλα συνεχίζει χωρίς να υπάρχει τέλος στον ορίζοντα. Κάθε φορά δημοσιεύονται σουρεαλιστικά στατιστικά που επιδεινώνονται κάθε μήνα: ο υπερ-πληθωρισμός αναμένεται να ξεπεράσει το 1.000.000% φέτος. Το 2017, η οικονομία συρρικνώθηκε 13% και θα συρρικνωθεί και φέτος, πιθανώς κατά 18%. Και η παραγωγή αργού πετρελαίου, το κόσμημα της μεταπολεμικής ευημερίας της Βενεζουέλας, έχει υποχωρήσει με διψήφιο ποσοστό τους τελευταίους 24 μήνες. Η κάποτε Σαουδική Αραβία της Λατινικής Αμερικής, και τις τελευταίες δεκαετίες η Νιγηρία της Νότιας Αμερικής, η Βενεζουέλα τώρα είναι η Συρία.

    Οι δυνάμεις ασφαλείας του προέδρου Nicolas Maduro θεωρείται ότι έχουν διαπράξει εκτεταμένα βασανιστήρια, στραγγαλισμούς, βιασμούς ή αυθαίρετη κράτηση περίπου 10.000 (κυρίως αντιφρονούντων) πολιτών. Δεν αποτελεί έκπληξη ότι μόλις πριν από λίγα χρόνια, περισσότεροι από 2,3 εκατ. Βενεζουελάνοι (περίπου το 7% του πληθυσμού των 32,8 εκατ. πολιτών) έχουν φύγει από τη χώρα, όντας αντιμέτωποι με υποσιτισμό, πείνα, ένα τυραννικό καθεστώς και μια οικονομία που καταρρέει. Με την Κολομβία ήδη να φιλοξενεί περισσότερους από 1 εκατ. Τέτοιους μετανάστες, η Μπογκοτά προσφάτως προειδοποίησε ότι ο αριθμός των Βενεζουελάνων στη χώρα θα μπορούσε να φτάσει τα 4 εκατομμύρια εάν η κρίση επιδεινωθεί περισσότερο.

    Το μέγεθος της καταστροφής καθιστά αναγκαία την περιφερειακή απάντηση

    Στη διάρκεια της διακυβέρνησης Obama, επιβλήθηκαν στοχευμένες κυρώσεις σε βασικά στελέχη του καθεστώτος και οι Αμερικανοί αξιωματούχοι εργάστηκαν επιμελώς ώστε να μην δώσουν αφορμή στον Maduro να ενισχύσει τη ρητορική του κατηγορώντας "την αυτοκρατορία των gringo" για τα δεινά της χώρας. Η κυβέρνηση Obama επίσης θέλησε να οδηγήσει τις κυβερνήσεις της Λατινικής Αμερικής να γίνουν πιο επικριτικές στο Καράκας. Αλλά φάνηκε να εστιάζουν περισσότερο στο να αποφύγουν την εγχώρια και περιφερειακή πολιτική αναστάτωση που θα προκαλούσε η άσκηση κριτικής στο Καράκας -και γνώριζαν ότι ο Θείος Σαμ θα το έκανε πάντα ούτως ή άλλως. Επίσης δεν βοήθησε το γεγονός ότι την τελευταία δεκαετία και μισή, υπήρξαν διάφορες κύριες κυβερνήσεις αριστερών προέδρων στο Μπουένος Άιρες, στο Σαντιάγκο, στη Λίμα και στη Μπραζίλια, όπου υποστήριζαν τον Hugo Chavez και κατ’ επέκταση την αποκαλούμενη Μπολιβιανή Επανάσταση του Maduro.

    Ωστόσο το βάθος της οικονομικής και κοινωνικής καταστροφής της Βενεζουέλας έχει οδηγήσει σε μια καθυστερημένη αλλά παρόλα αυτά ευπρόσδεκτη και απαραίτητη κλιμάκωση της κριτικής.. Στα τέλη Σεπτεμβρίου, πέντε χώρες της Λατινικής Αμερικής (Αργεντινή, Χιλή, Κολομβία, Παραγουάη και Περού) μαζί με τον Καναδά, ζήτησαν από το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο (ICC) να ανοίξει μία έρευνα στα εγκλήματα του καθεστώτος Maduro που διέπραξε εναντίον της ανθρωπότητας από τις αρχές του 2017.

    Μετά από τρεις μήνες, υπήρξε πρόσθετη παγκόσμια διπλωματική πίεση που προκλήθηκε από μια καταδικαστική έκθεση του Ύπατου Αρμοστή των Ηνωμένων Εθνών για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, με τίτλο "Παραβιάσεις των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων στη Μπολιβιανή Δημοκρατία της Βενεζουέλας: ένα κατηφορικό σπιράλ χωρίς τέλος στον ορίζοντα". Όπως εξήγησε ο εισαγγελέας Fatou Bensouda, αυτή ήταν η ένατη παραπομπή που κατατέθηκε παγκοσμίως στο ICC από το 2002, όταν το Καταστατικό της Ρώμης δημιούργησε το Δικαστήριο, αλλά ήταν μόλις η πρώτη στην οποία τα μέλη του ICC είχαν συνδέσει τα φερόμενα εγκλήματα με μία χώρα. Έχοντας ήδη ξεκινήσει μια "προκαταρκτική έρευνα" για τη Βενεζουέλα το Φεβρουάριο του 2018, το γραφείο του Bensouda θα καθορίσει εάν αυτή είναι μία "εύλογη βάση" για να ξεκινήσει μια πλήρης έρευνα.

    Πολλοί στη διπλωματική και ανθρωπιστική κοινότητα της Λατινικής Αμερικής ενθουσιάστηκαν με την παραπομπή στο ICC. Ένας διπλωμάτης δήλωσε στα ΜΜΕ "αυτό είναι ένα τεράστιο βήμα. Είναι ιστορικό". Ο πρώην πρεσβευτής της Βενεζουέλας στα Ηνωμένα Έθνη, Diego Arria, δήλωσε: "Ίσως είναι τραβηγμένο να πούμε ότι αυτό είναι το πρώτο νομικό βήμα προς κάποιου είδους παρέμβαση, αλλά τουλάχιστον περισσότεροι άνθρωποι θα ακούσουν περισσότερα για την κατάσταση της Βενεζουέλας. Θα μπορούσε επίσης να δημιουργήσει ένα προηγούμενο που να εφαρμόζεται και σε άλλες χώρες".

    Για τον έμπειρο ακτιβιστή ανθρωπίνων δικαιωμάτων και διεθνούς δικαίου Jose Manuel Vivanco, η κίνηση αντανακλούσε τον "αυξημένο συναγερμό μεταξύ άλλων χωρών για την καταστροφή ανθρωπίνων δικαιωμάτων που έχει συντελεστεί στη Βενεζουέλα… Με το αίτημα προς τον εισαγγελέα του ICC, αυτές οι κυβερνήσεις καθιστούν σαφές ότι είναι απαράδεκτη η παντελής απουσία δικαιοσύνης για τις συνεχιζόμενες παραβιάσεις της Βενεζουέλας.

    Αυτό που οδήγησε τις έξι κυβερνήσεις να προσφύγουν στο ICC ήταν το γεγονός ότι ο Οργανισμός Αμερικανικών Κρατών (OAS) είχε ήδη δημιουργήσει μια υπόθεση κατά της Βενεζουέλας. Στα τέλη Μαΐου, δημοσίευσε τα ευρήματα μιας επιτροπής ανεξάρτητων μελετητών σε μια 400σελιδη αναφορά βασισμένη σε δεκάδες μαρτυρίες περισσότερων από 40 διεθνών και βενεζουελανικών ΜΚΟ. Η έκθεση καθόριζε ότι υπήρχε ένα "διαδεδομένο και συστηματικό πρότυπο" παραβιάσεων από το κράτος της Βενεζουέλας εναντίον των πολιτών. Αυτό ήταν στην κορυφή μιας επικριτικής αξιολόγησης για την κατάσταση ανθρωπίνων δικαιωμάτων στη Βενεζουέλα από την υπηρεσία ανθρωπίνων δικαιωμάτων της OAS που δημοσιεύθηκε στα τέλη του 2017.

    Πώς "κολλάει" η κυβέρνηση Trump σε αυτό;

    Τον Αύγουστο του 2017, ο Αμερικανός πρόεδρος δέχθηκε έντονη κριτική για το ότι έκανε λόγο για μια "στρατιωτική επιλογή" στη Βενεζουέλα. Αυτό το Σεπτέμβριο, ο επικεφαλής του OAS, Luis Almagro, δήλωσε πως όλες οι επιλογές είναι απαραίτητο να είναι στο τραπέζι προκειμένου να αντιμετωπιστεί η ανθρωπιστική καταστροφή. Αφού δέχθηκε έντονες αντιδράσεις από δεκάδες χώρες του ίδιου ημισφαιρίου που αντιτίθενται στην χρήση βίας, ο Almagro διευκρίνισε ότι αναφερόταν σε μια "διπλωματική παρέμβαση". Είναι κρίσιμο ωστόσο ότι η κυβέρνηση της Κολομβίας δεν συμμετείχε στην κριτική έναντι του Almagro. Και εάν πιστεύουμε τις δημοσκοπήσεις, περίπου οι μισοί Βενεζουελάνοι θα καλωσόριζαν την αλλαγή καθεστώτος με μια ξένη παρέμβαση.

    Η πρόσφατη απόφαση της κυβέρνησης Trump να επιβάλλει για άλλη μία φορά κυρώσεις στα οικονομικά των βασικών αξιωματούχων του καθεστώτος του Maduro, συμπεριλαμβανομένης και της Πρώτης Κυρίας Cilia Flores και του αντιπροέδρου Delcy Rodriguez, έχει προκαλέσει σπέκουλα στα ΜΜΕ ότι επρόκειτο για ένα "σκόπιμο κίνημα", μαζί με το σοκαριστικό αίτημα των έξι χωρών στον ICC. Στη σύνοδο της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ του Σεπτεμβρίου, ο Trump επανέλαβε τον ισχυρισμό του Almagro, δηλώνοντας ότι "όλες οι επιλογές είναι στο τραπέζι" και ότι ήταν ένα καθεστώς που "ειλικρινά, θα μπορούσε να ανατραπεί πολύ γρήγορα από το στρατό, εάν ο στρατός το αποφάσιζε".

    Μια βαθιά ειρωνεία της επιθυμίας του Trump να διατηρήσει την ευελιξία του στη Βενεζουέλα, είναι ότι ο σύμβουλός του εθνικής ασφάλειας, John Bolton, άφησε να εννοηθεί σε δήλωσή του τον προηγούμενο μήνα ότι οι ΗΠΑ θα σταματήσουν να συνεργάζονται με το ICC, το οποίο αποκάλεσε "παράνομο δικαστήριο". "Για συγκεκριμένους λόγους και σκοπούς, το ICC είναι ήδη νεκρό για μας", δήλωσε. (Οι ΗΠΑ έχουν στο πλευρό τους δύο καθεστώτα που είναι φιλικά προς το Καράκας, την Κούβα και τη Νικαράγουα, ως οι μόνες χώρες του δυτικού ημισφαιρίου που δεν είναι μέλη του ICC). Είναι πιθανό ο αμερόληπτος χειρισμός της υπόθεσης της Βενεζουέλας από το ICC να μπορούσε να ενισχύσει τη νομιμότητά του.

    Όπως λέγεται, ακόμη και ένα σπασμένο ρολόι λέει σωστά την ώρα δύο φορές την ημέρα. Οι κυρώσεις της αμερικανικής κυβέρνησης είναι κατάλληλες και σωστές, αλλά η βομβιστική επίθεση του Bolton στο ICC υπονομεύεται από το γεγονός ότι το Δικαστήριο θα μπορούσε να διαδραματίσει έναν βασικό ρόλο στη διεθνή προσπάθεια να απαλλαγούμε από ένα θλιβερό καθεστώς.

    Εκτός αυτού, δεν υπάρχουν πολλά για να υποθέσει κανείς ότι το αίτημα των έξι χωρών είναι η αρχή μιας διαδικασίας που οδηγεί σε μια ξένη παρέμβαση -στρατιωτική ή άλλου είδους. Αλλά είναι παρόλα αυτά μια απόδειξη της διπλωματίας του ημισφαιρίου, που είναι πιο συντονισμένη και πιο σίγουρη.

    Μπορείτε να δείτε το κειμενο εδώ: https://www.iiss.org/blogs/survival-blog/2018/10/venezuela

    Διαβάστε ακόμα για:

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

    Δειτε τα πρωτοσελιδα ολων των εφημεριδων