Ε ι σ α γ ω γ ι κ ά

Βρισκόμαστε στο τέλος του 19ου αιώνα, μια μεταβατική εποχή, που διαπλάθει ένα νέο γυναικείο πρότυπο. Το 1887, ήταν η χρονιά που ακούστηκε για πρώτη φορά στην Ελλάδα το σύνθημα «ψήφος στη γυναίκα». Και μόνο γύρω στο 1897 η Ελληνίδα καταφέρνει να γίνει δεκτή στο Πανεπιστήμιο και το Πολυτεχνείο, μετά από ηρωικές προσπάθειες.

Χρειάστηκαν υπεράνθρωποι αγώνες τριάντα επτά χρόνων, μέχρι το 1934, όταν, για πρώτη φορά, ψήφισαν, 234 γυναίκες, στις δημοτικές εκλογές, αφού δικαίωμα ψήφου, κατ΄αρχήν, είχαν μόνο οι εγγράμματες, τη στιγμή που το 70%, περίπου, ήταν αναλφάβητες.

Όταν οι γυναικείες φυλακές δε διέθεταν ακόμη ούτε γιατρό (το 1900 διορίστηκε εκεί η πρώτη γυναίκα γιατρός) οι γυναίκες δεν μπορούσαν καν να μιλάνε για εργασιακά δικαιώματα.

Η εικόνα της εργατικής τάξης προβάλλει μέσα από την περιγραφή του Αρ. Κουρτίδη στον Τύπο της εποχής, όπου πλήθος κοινωνιολογικών πληροφοριών προκύπτει για την οικονομική αλλά και την εν γένει θέση της ελληνικής οικογένειας και καθίστανται εμφανείς, συγκριτικά, οι κατακτήσεις του γυναικείου φύλου, 122 χρόνια μετά.


«Ο περαστικός της οδού Ερμού, το πρωί, μετά την ανατολή του ήλιου, βλέπει ένα γραφικό θέαμα. Ενώ ο θορυβώδης δρόμος μόλις αφυπνίζεται και κάπου - κάπου φαίνεται κανένας υπάλληλος να ανοίγει τη θύρα και τα παραθυρόφυλλα κάποιου εμπορικού, οι μικρές εργάτριες, ράπτριες, επί το πλείστον, από τις συνοικίες, κυρίως, της Πλάκας και του Ψυρή παρελαύνουν σε ομάδες μεταβαίνοντας στο ημερήσιο έργο τους.

Βαδίζουν γρήγορες, ζωηρές και δροσερές σα να λούστηκαν στη δροσιά του πρωινού, με την αβρότητα της νεότητάς τους, με το φόρεμά τους από τσίτι ή φτηνό αλπαγά και το επανωφόρι που περισφίγγει και αναδεικνύει κομψά την πλαστικότητα του σώματός τους, με το καστανόχρωμο, ψάθινο καπέλο ή με ξεσκέπαστη την κεφαλή και με την κόμη να καταλήγει σε πλεξίδα ή να συγκρατείται «υπό κτενός».

   Σελ. 1 από 5     Επόμενη σελίδα
Βρήκατε το άρθρο ενδιαφέρον;