Συνεχης ενημερωση

    Πέμπτη, 27-Σεπ-2018 17:28

    Μεγαλύτερος κίνδυνος ο Κόρμπιν από το Brexit για τη Βρετανία - Ρωτήστε και τον… ΣΥΡΙΖΑ

    • Εκτύπωση
    • Αποθήκευση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου
    Μεγαλύτερος κίνδυνος ο Κόρμπιν από το Brexit για τη Βρετανία - Ρωτήστε και τον… ΣΥΡΙΖΑ

    Του Stephen Pope
     
    Οι σύνεδροι του Εργατικού Κόμματος έχουν ήδη αρχίσει να επιστρέφουν στις οικίες τους, μετά το τέλος των εργασιών του κομματικού συνεδρίου στο Liverpool. Μπορεί λοιπόν κανείς πλέον να εκτιμήσει σε τι συνίσταται το όραμα του ηγέτη του κόμματος, Τζέρεμι Κόρμπιν και του στενού του συνεργάτη, Τζον ΜακΝτόντελ, για την οικονομία του Ηνωμένου Βασιλείου.

    Όποιος και αν είναι ο ιδεολογικός ή πολιτικός χρωματισμός ενός εκάστου, όλα τα πολιτικά σχέδια πρέπει να έχουν επαρκείς πηγές χρηματοδότησης. Ακόμη και σκληροπυρηνικοί σοσιαλιστές πρέπει να αποδεχθούν ότι τελικά όλα κρίνονται στα χρήματα. Ρωτήστε και τον ΣΥΡΙΖΑ στην Ελλάδα. Έκαναν μια ολόκληρη καμπάνια αντίστασης στη σκληρή λιτότητα, ωστόσο κατάλαβαν γρήγορα ότι χωρίς πηγές ρευστότητας, η οικονομία απλώς δεν μπορεί να λειτουργήσει. 

    Το Ηνωμένο Βασίλειο φυσικά δεν είναι Ελλάδα. Η οικονομία του είναι εννέα φορές μεγαλύτερη και, προς το παρόν, δεν χρειάζεται έκτακτη εξωτερική χρηματοδότηση - στήριξη (Ναι, αποδέχομαι ότι η Ελλάδα… τεχνικά μιλώντας… είναι πλέον εκτός προγραμμάτων διάσωσης).

    Μια σύγχρονη οικονομία λειτουργεί καλύτερα όταν οδηγείται από την επιχειρηματική παραγωγή πλούτου και χωρίς άγαρμπες παρεμβάσεις από μια κεντρική ή περιφερειακή κυβέρνηση. Η ιστορία είναι γεμάτη από παραδείγματα κρατών που ακολούθησαν αριστερόστροφα οικονομικά μοντέλα κεντρικού σχεδιασμού. Όλα είχαν αξιοθρήνητο τέλος.

    Οπότε, τι έχει κανείς να πει για το πρόγραμμα που προσφέρουν οι Εργατικοί στο εκλογικό σώμα της Βρετανίας; Πρόκειται για ένα "κόκκινο" από πάνω έως κάτω, αντιεπιχειρηματικό σχέδιο, το οποίο, μακριά από οποιονδήποτε πολιτικό και οικονομικό δυναμισμό, αποτελεί μια άσκηση σε απολιθωμένα δόγματα. 

    Την Δευτέρα 24 Σεπτεμβρίου, ο σκιώδης υπουργός Οικονομικών των Εργατικών, Τζον ΜακΝτόνελ, κήρυξε πρακτικά τον πόλεμο στην επιχειρηματική κοινότητα της χώρας. Ο ίδιος έχει παρουσιάσει σχέδια τα οποία χονδρικά σημαίνουν εθνικοποιήσεις - κρατικοποιήσεις, με αποζημιώσεις στους υφιστάμενους μετόχους κάτω από την τιμή των μετοχών τους και, σε ορισμένες περιπτώσεις, χωρίς καμία αποζημίωση. Αυτό, και ας μην μασάμε τα λόγια μας σε αυτό το σημείο, συνιστά κλοπή. Υποθέτω ότι ένας πραγματικός "κόκκινος" θα απαντούσε ότι "η ιδιοκτησία είναι κλοπή".

    Ο γενικός διευθυντής του Βρετανικού Εμπορικού Επιμελητηρίου, Δρ. Adam Marshall, ανέφερε:

    "…Το κάλεσμα για μαζικές κρατικοποιήσεις θα μπορούσε να βάλει τις επενδύσεις σε βαθύ πάγο ακριβώς τη στιγμή που θα έπρεπε να ενθαρρύνουμε τις επενδύσεις στην οικονομία...".

    Για το ζήτημα της επανεθνικοποίησης, η βιομηχανία υδάτινων πόρων είναι πρώτη στη λίστα των Εργατικών. Όλες οι ιδιωτικές εταιρείες του κλάδου θα περάσουν και πάλι υπό την κηδεμονία του κράτους. Το υπάρχον management θα απομακρυνθεί και η βιομηχανία θα περάσει στα χέρια των τοπικών δημοτικών αρχών και των συνδικάτων. Ο κ. McDonnell υπονοεί ότι αυτό μπορεί να γίνει με ένα κόστος περί τα 90 δισ. λίρες στερλίνες (118 δισ. δολάρια).

    Οι σιδηρόδρομοι αποτελούν επίσης βασικό στόχο προς επιστροφή στην ιδιοκτησία του κράτους, παρόλο που κάθε Βρετανός πολίτης ο οποίος θυμάται τη δεκαετία του ‘70, μπορεί να ανακαλέσει στη μνήμη του την άθλια κατάσταση της κρατικής British Rail. Το ίδιο ισχύει και τα ταχυδρομεία (Royal Mail), ωστόσο και για τους σιδηροδρόμους όσο και για τα ταχυδρομεία δεν έχει γίνει γνωστό πώς θα χρηματοδοτηθεί η εθνικοποίηση.

    Σε ό,τι αφορά το πλάνο "επιχειρηματικότητας" του κόμματος του Τζέρεμι Κόρμπιν, κάθε εισηγμένη εταιρεία με 250 και πλέον εργαζόμενους θα πρέπει να παραχωρήσει το 10% των μετοχών της στο προσωπικό, υπό την μορφή ενός "Inclusive Ownership Fund". Αυτό δεν θα κάνει τους εργαζόμενους μετόχους της εταιρείας, καθώς οι τελευταίοι δεν θα μπορούν να πωλήσουν τις συγκεκριμένες μετοχές ή εν πάση περιπτώσει να τις διαχειριστούν κατά το δοκούν.

    Τα διανεμόμενα κέρδη από τις συγκεκριμένες μετοχές θα έχουν ανώτατο όριο τις 500 λίρες κατά εργαζόμενο, ενώ τα υπόλοιπα θα πηγαίνουν στο κράτος. Στην πραγματικότητα, πρόκειται για νέο φορολογικό βάρος στις επιχειρήσεις. Οι Εργατικοί σημειώνουν ότι μέσα σε μία πενταετία τα χρήματα τα οποία θα εισρεύσουν στο κράτος από τη συγκεκριμένη πολιτική θα φθάσουν τα 2 δισ. λίρες (2,6 δισ. δολάρια).

    Το συγκεκριμένο μοντέλο αντλεί έμπνευση από μια σειρά επιχειρήσεων στις οποίες ιδιοκτήτες είναι οι εργαζόμενοι, όπως η John Lewis. Η διαφορά ωστόσο είναι ότι εκεί το μοντέλο είναι εθελοντικό και δεν επιβάλλεται με κρατικό διάταγμα.

    Κανένα τέτοιο μέτρο δεν θα ευνοήσει την παραγωγή πλούτου. Εάν μια εταιρεία έχει στο μισθολόγιό της 251 εργαζόμενους, γιατί να μην απολύσει δύο; Εάν πάλι έχει 245, γιατί να επεκτείνει τη δραστηριότητά της; Αφού κάτι τέτοιο θα της κοστίσει μια "αιμορραγία" κεφαλαίου ύψους 1% σε ορίζοντα δεκαετίας… Πρόκειται για πολιτική η οποία θα αποθαρρύνει τις επενδύσεις και θα πλήξει τελικώς τους μισθούς και τις συντάξεις.

    Θα επηρεάσει δε τις θυγατρικές των βρετανικών εταιρειών που δρουν στο εξωτερικό, όχι ωστόσο και όσες είναι εισηγμένες σε ξένα χρηματιστήρια. Μπορεί λοιπόν κανείς να καταλάβει τι δέλεαρ θα αποτελεί για πολλές επιχειρήσεις η έξοδος από το χρηματιστήριο του Λονδίνου για… άλλες πολιτείες.

    Εάν δε αποσύρουν και τις δραστηριότητές τους από το Ηνωμένο Βασίλειο, οι 10,7 εκατ. Εργαζόμενοι που, σύμφωνα με τους Εργατικούς, θα επωφεληθούν από το νέο σχήμα, θα μπορούσαν να μειωθούν στα μόλις 7 εκατομμύρια. Το "λεφτόδεντρο" του McDonnell δεν θα δίνει τα χρήματα που ο ίδιος φαντάζεται και η ανεργία θα αυξηθεί.

    Σε ό,τι αφορά την άλλη "ιδέα" των ηγετών του Εργατικού Κόμματος, για επιβολή πλαφόν  ύψους 20 προς 1 μεταξύ της μεγαλύτερης και της χαμηλότερης αμοιβής εργαζομένων για όσες εταιρείες επιθυμούν να αναλάβουν εργολαβίες από το Δημόσιο, το μόνο που πρόκειται να καταφέρει είναι να στερήσει από τις συγκεκριμένες επιχειρήσεις τη δυνατότητα να προσελκύουν τα μεγαλύτερα ταλέντα. 

    Είναι αλήθεια ότι για χρόνια πολλά στελέχη επιχειρήσεων λάμβαναν προκλητικά υψηλούς μισθούς και μπόνους, σε σχέση με την απόδοσή τους. Η διόρθωση αυτής της κατάστασης, ωστόσο, αποτελεί αρμοδιότητα των μετόχων των εταιρειών και όχι του κράτους. Ήδη, και χωρίς κρατική παρέμβαση, πολλές εταιρείες κάνουν όλο και ισχυρότερη την ηθική προσέγγιση σε ζήτημα αμοιβών και κοινωνικής ευθύνης, με σύνθημά τους το "Άνθρωποι, Πλανήτης, Κέρδη".

    Η γυμνή αλήθεια για τη στάση των Εργατικών έναντι της επιχειρηματικότητας φάνηκε στην τοποθέτηση της Laura Smith, βουλευτού του κόμματος, σε εκδήλωση του ριζοσπαστικού Socialist Campaign Group:

    "…Σύντροφοι, πρέπει να ανατρέψουμε αυτή την σκληρή και απάνθρωπη κυβέρνηση των Συντηρητικών το συντομότερο… εάν δεν μπορέσουμε να επιβάλουμε πρόωρες βουλευτικές εκλογές, πρέπει να οργανωθούμε με τα αδέρφια μας στα συνδικάτα και να δώσουμε τέλος σε αυτή την κυβέρνηση με μια γενική απεργία".

    Ήδη συνδικαλιστές καλούν τους Εργατικούς να πάρουν πίσω τη νομοθεσία που περιέκοπτε εξουσίες από τα συνδικάτα.

    Πρόκειται για τρομακτική προοπτική: την περίοδο που τα συνδικάτα βρίσκονταν στον κολοφώνα της δόξας τους, μεταξύ 1977 και 1982, με 13 εκατομμύρια μέλη, το ΑΕΠ της Βρετανίας έτρεχε κατά μέσο όρο με ύφεση 1,75%.

    Ο προαλειφόμενος για πρωθυπουργός Τζέρεμι Κόρμπιν έχει πει στο παρελθόν ότι δεν στοχεύει στην μεταρρύθμιση του καπιταλισμού, αλλά στην ανατροπή του. Ο κ. McDonnell έχει ανοικτά δηλώσει ότι τη μεγαλύτερη επιρροή στην οικονομική του σκέψη έχουν ασκήσει ο Μαρξ, ο Λένιν και ο Τρότσκι.

    Στις ανοικτές δημοκρατίες κάθε άνθρωπος έχει δικαίωμα στην άποψη. Ωστόσο, αυτή την εβδομάδα στο Λίβερπουλ, ο σύνεδρος του Εργατικού Κόμματος Sion Rickard υπονόησε ότι με κυβέρνηση Εργατικών θα πρέπει να υπάρχει προπαγανδιστική δράση στα σχολεία, ώστε να αποφεύγεται τα παιδιά, όταν μεγαλώσουν, να γίνουν υποστηρικτές του Συντηρητικού Κόμματος.

    Αναγνωρίζω ότι οι ανοικτές αγορές και ο καπιταλισμός έχουν τα τρωτά τους. Είναι όμως ένα σύστημα που παρέχει ευκαιρίες για ατομική πρόοδο και για παραγωγή πλούτου.
    Οι Εργατικοί "νέου τύπου" υπό τον Κόρμπιν θα φορολογήσουν με επιπλέον 3000 λίρες τον χρόνο όποιον τολμήσει να επενδύσει σε ένα δεύτερο ιδιόκτητο σπίτι, εάν πάρουν τα κλειδιά της Downing Street, αριθμός 10.

    Για το Brexit, τα σχέδιά τους παραμένουν θολά. Θέλουν παραμονή στην τελωνειακή ένωση, ωστόσο κάτι τέτοιο θα στερούσε κάθε δυνατότητα για νέες εμπορικές συμφωνίες με τρίτες χώρες.

    Εάν τελικώς οι Κόρμπιν και σία αναλάβουν την εξουσία, το δημόσιο χρέος θα πλησιάσει και ενδεχομένως θα ξεπεράσει το 100% του ΑΕΠ. Η λίρα θα βυθιστεί, κάτι που δεν έχει αρνηθεί ούτε ο ίδιος ο McDonnell. Τελικώς οι φόροι που θα συλλέγουν μανιωδώς θα πηγαίνουν για εξυπηρέτηση του χρέους, εκτός εάν οδηγήσουν το κράτος στην πτώχευση.

    Κάτι τέτοιο θα οδηγούσε σε ένα νέο 1976, όταν το Ην. Βασίλειο προσέφυγε στο ΔΝΤ ζητώντας βοήθεια. Πώς θα αντιδράσουν οι "σύντροφοι" στη λιτότητα που θα φέρνει μαζί του ένα τέτοιο δάνειο;

    Βρετανοί, ψηφίστε όπως νομίζετε, αυτή είναι η ομορφιά της δημοκρατίας. Ωστόσο, μην ξεχνάτε, τίποτε δεν είναι δωρεάν. Στους δύσκολους καιρούς μας, τίθεται ένα δίλημμα: με τα στατικά δόγματα ή με μια ελεύθερη αγορά που προσαρμόζεται στις αλλαγές και στις απαιτήσεις των καιρών;

    Διαβάστε ακόμα για:

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    Forbes 100+ The Greek List

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

    Jeff Bezos

    Jeff Bezos

    135,8 δισ. $

    +174,3 εκ. $

    Bill Gates

    Bill Gates

    95,1 δισ. $

    +17,8 εκ. $

    Warren Buffett

    Warren Buffett

    83,3 δισ. $

    -377,2 εκ. $

    Bernard Arnault

    Bernard Arnault

    66,5 δισ. $

    +1.637,0 εκ. $

    Amancio Ortega

    Amancio Ortega

    62,3 δισ. $

    -3.805,3 εκ. $