Συνεχης ενημερωση

    Δευτέρα, 25-Ιουν-2018 13:03

    Τι κάνει η Αμερική στην Κίνα; Ό,τι έκανε και στην Ιαπωνία

    • Εκτύπωση
    • Αποθήκευση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου
    Τι κάνει η Αμερική στην Κίνα; Ό,τι έκανε και στην Ιαπωνία

    Του Panos Mourdoukoutas

    Η Ουάσινγκτον έχει στείλει  σαφές μήνυμα τους τελευταίους μήνες στην Κίνα: δεν μπορείτε να θεωρείτε πλέον την αμερικανική αγορά δεδομένη. Θα πρέπει να αναπτύξετε τη δική σας αγορά, προκειμένου να ισορροπήσει το εμπορικό ισοζύγιο.

    Εξ ου και η Ουάσινγκτον ανακοίνωσε έναν  σωρό εμπορικών δασμών σε προϊόντα που προέρχονται από την Κίνα. 

    Τούτο το μήνυμα δεν είναι καινούργιο: θυμίζει ένα παρεμφερές μήνυμα που είχε στείλει η Αμερική στην Ιαπωνία στις 22 Σεπτεμβρίου 1985 με τη "Συμφωνία Πλάζα". 

    Τότε η ιαπωνική οικονομία αναπτυσσόταν αλματωδώς με μεγάλο εμπορικό πλεόνασμα έναντι της Αμερικής.

    Γνωρίζουμε τι συνέβη στον απόηχο της Συμφωνίας της Πλάζα: η ιαπωνική οικονομία παρουσίασε ραγδαία μεταβλητότητα πριν πέσει σε παρατεταμένη στασιμότητα που διήρκεσε μέχρι τις μέρες μας.

    Η άλλοτε σοβαρή υποψήφια για παγκόσμια ηγεσία πλέον μετράει χαμένες δεκαετίες.

    Θα έχει και η Κίνα την ίδια μοίρα; Δεν είναι ξεκάθαρο. Η Κίνα δεν αντιμετωπίζει το δημογραφικό πρόβλημα της Ιαπωνίας, το οποίο είχε επιδεινώσει τις αναπτυξιακές προοπτικές της τελευταίας. Ούτε όμως ακολουθεί τον δυναμισμό της στην καινοτομία, προκειμένου να βγει από την "παγίδα του μεσαίου εισοδήματος".

    Αυτό σημαίνει ότι βρίσκεται στο στάδιο ανάπτυξης όπου μια χώρα δεν μπορεί πια να διατηρεί υψηλούς ρυθμούς απλώς αντιγράφοντας ξένες τεχνολογίες και συνδυάζοντάς τις με χαμηλόμισθη εργασία.

    Παρά ταύτα, η εσωτερική αγορά κατανάλωσης της Κίνας έχει προοπτικές. Για να παραμείνουν όμως ζωντανές πρέπει η χώρα να αναπτύξει τους κατάλληλους θεσμούς και τις πολιτικές που θα υποστηρίξουν μια καταναλωτική οικονομία. Για παράδειγμα, με το να ανακατευθύνει τον δανεισμό των τραπεζών από τους δήμους και τις περιφέρειες προς τους καταναλωτές.

    Τούτο είναι δύσκολο στην πράξη για δύο λόγους: πρώτον, οι τράπεζες  της Κίνας παραμένουν στο μεγαλύτερο ποσοστό τους στην ιδιοκτησία της κυβέρνησης. Αυτό σημαίνει ότι οι πιστώσεις είναι προϊόν πολιτικής εντολής και όχι των δυνάμεων της αγοράς. Τα τραπεζικά δάνεια καταλήγουν σε επιχειρήσεις που ανήκουν στο κράτος και τις τοπικές αρχές και σε "επιχειρηματίες γης", προκειμένου να ικανοποιούνται οι απαιτήσεις των εργατικών σωματείων και των γραφειοκρατών της κυβέρνησης.

    Ο δεύτερος λόγος είναι τα ανεπαρκώς ανεπτυγμένα συστήματα πρόνοιας και περίθαλψης της Κίνας, κάτι που ωθεί στην υψηλή αποταμίευση από τα νοικοκυριά.

    Επιπλέον υπάρχει το χρέος της Κίνας -επισήμως στο 48,5%, χωρίς να περιλαμβάνεται το  χρέος του ευρύτερου κυβερνητικού τομέα, μέσα στο οποίο είναι και αυτό των τραπεζών, των κρατικών επιχειρήσεων και των επιχειρήσεων των τοπικών αρχών, καθώς και των συνταξιοδοτικών ταμείων.

    Ενώ λοιπόν δεν είναι σαφές αν η Κίνα θα ακολουθήσει τα χνάρια της Ιαπωνίας, αυτό που είναι σίγουρο είναι ότι δεν υποκύπτει στις διεθνείς πιέσεις, όπως η Ιαπωνία. Ακόμα και αν τούτο αποβαίνει επιζήμιο για τη χώρα, όπως έχει δείξει στη μέχρι τώρα ιστορίας της.

    Σε αντίθεση με την Ιαπωνία, τα καθεστώτα της Κίνας έχουν αντιμετωπίσει και στο παρελθόν ξένες εμπορικές απειλές. Και στην περίπτωση που αισθανθούν ότι απειλούνται ξανά, θα συμπεριφερθούν εκ νέου με τον ίδιο τρόπο.

    Το ερώτημα είναι αν είναι έτοιμες για κάτι τέτοιο οι διεθνείς χρηματαγορές.


     

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

    Forbes 100 κορυφαία μυαλά
    Forbes 100+ The Greek List
    Jeff Bezos

    Jeff Bezos

    151,4 δισ. $

    +1.691,4 εκ. $

    Bill Gates

    Bill Gates

    93,8 δισ. $

    +136,6 εκ. $

    Warren Buffett

    Warren Buffett

    82,4 δισ. $

    -142,2 εκ. $

    Bernard Arnault

    Bernard Arnault

    81,0 δισ. $

    +808,6 εκ. $

    Mark Zuckerberg

    Mark Zuckerberg

    79,6 δισ. $

    +1.027,8 εκ. $