Συνεχης ενημερωση

    Τετάρτη, 04-Απρ-2018 00:05

    ΗΠΑ και Κίνα πρέπει να σταματήσουν να αποφεύγουν ο ένας τον άλλον

    • Εκτύπωση
    • Αποθήκευση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου
    ΗΠΑ και Κίνα πρέπει να σταματήσουν να αποφεύγουν ο ένας τον άλλον

    Του Steve Forbes

    ​Είτε συμφωνείτε, είτε όχι με αυτή, σας παραθέτω μια δημιουργική ιδέα του William A. Mundell για τη σφυρηλάτηση μιας εποικοδομητικής σχέσης ΗΠΑ-Κίνας, βάσει της οποίας η Κίνα θα βοηθήσει να καλυφθεί το κόστος των έργων υποδομών στις ΗΠΑ:

    "Η στοχοποίηση κινεζικών προϊόντων αξίας άνω των 30 δισ. δολαρίων μέσω πρόσθετων δασμών που ακολουθούν ακριβώς μετά την επιβολή τιμωρητικών δασμών επί των εισαγωγών ηλιακών πάνελ και νέων δασμών επί των εισαγωγών χάλυβα και αλουμινίου –μέτρα που στοχεύουν κυρίως στην Κίνα- επιβεβαιώνει την πρόθεση της κυβέρνησης Trump να παρακάμψει το όργανο επίλυσης διαφορών του ΠΟΕ και να βασιστεί αποκλειστικά στη νομοθεσία των ΗΠΑ για τη συνεχιζόμενη εμπορική φιλονικία της με την Κίνα. Είναι ένα παιχνίδι υψηλών πονταρισμάτων από το οποίο είναι πιθανό να πληγούν και οι δύο πλευρές. 

    Υπάρχει καλύτερη κίνηση να κάνουν οι ΗΠΑ, αλλά αυτή θα απαιτήσει να αποδείξουν στο αμερικανικό κοινό ότι η παγκοσμιοποίηση προσφέρει ένα μονοπάτι προς τα εμπρός που προσφέρει άμεση ανακούφιση.

    Σήμερα, στις ΗΠΑ και σε άλλες χώρες υπάρχει μια ευρέως διαδεδομένη αντίληψη ότι η παγκοσμιοποίηση βελτίωσε τη θέση των ελίτ σε βάρος του μέσου Αμερικάνου. Κανένας Αμερικανός ηγέτης δεν έχει υποστηρίξει πειστικά το επιχείρημα  ότι πρωταρχικός στόχος της παγκοσμιοποίησης ήταν να επενδύσει στην ανάπτυξη νέων αγορών προς όφελος του μέσου Αμερικάνου κι όχι μόνο να εξασφαλίσει φθηνότερα αγαθά. Επειδή οι ΗΠΑ φιλοξενούν λιγότερο από το 5% του παγκόσμιου πληθυσμού, μαζί με μια ώριμη εσωτερική αγορά, θεωρήθηκε ότι η δημιουργία νέων μεσαίων τάξεων σε υποανάπτυκτες χώρες ήταν απαραίτητη για τη διαιώνιση της ανάπτυξης της δικής μας μεσαίας τάξης. Όμως, ενώ η άντληση φθηνότερων αγαθών πραγματοποιείται σχεδόν αμέσως, η δημιουργία νέων αγορών παίρνει ολόκληρες γενιές. Η Αμερική έπαιζε πάντα ένα παιχνίδι διαρκείας, αψηφώντας την κακοφωνία των σκεπτικιστών που πιστεύουν ότι μια δημοκρατία όπως οι ΗΠΑ είναι ανίκανη να σκέφτεται πέρα από τον βραχυπρόθεσμο ορίζοντα του επόμενου εκλογικού κύκλου.

    Τα επόμενα πέντε έως δέκα χρόνια η μεσαία τάξη της Κίνας -που ήδη πλησιάζει τους 300 εκατομμύρια πολίτες- θα αυξηθεί στους 600 εκατομμύρια, μέγεθος υπερδιπλάσιο σε σχέση με το συνολικό πληθυσμό των ΗΠΑ. Το δώρο που έδωσε η Αμερική στην Κίνα –στις αγορές- είναι ένα δώρο που οι Κινέζοι θα δώσουν πίσω σε εμάς. Εάν δεν υπάρξει σημαντική διατάραξη, είναι σχεδόν βέβαιο ότι η Κίνα θα γίνει μέσα στα επόμενα 5-10 έτη, μεγαλύτερος εξαγωγικός προορισμός από το Μεξικό ή τον Καναδά. Για πρώτη φορά σε μια γενιά, οι ΗΠΑ έχουν την πραγματική προοπτική να κερδίσουν πίσω ορισμένες από τις θέσεις εργασίας που έχασαν εξαιτίας της Κίνας.

    Πώς λοιπόν παραβλέπουμε την εντολή που δόθηκε στον Πρόεδρο Trump, να αποφύγει τη διαταραχή που συνεπάγεται αυτό και να πάρει τα οφέλη που δικαιούμαστε; Δεν θα συμβεί εάν οι ΗΠΑ και η Κίνα αποφύγουν ο ένας τον άλλον. Υπό τον Ομπάμα, οι ΗΠΑ κυνήγησαν το Σύμφωνο Συνεργασίας των Δύο Πλευρών του Ειρηνικού (TPP) το οποίο εξαιρεί την Κίνα, δηλώνοντας ρητά ότι το TPP θα άφηνε την Αμερική, όχι την Κίνα, να ηγηθεί του παγκόσμιου εμπορίου στον Ειρηνικό. Αντίστοιχα, παρά την επιφανειακή προσφορά της Κίνας για ανακωχή προς τις ΗΠΑ, η αναβίωση του αρχαίου Δρόμου του Μεταξιού ως "Μία Ζώνη, Ένας Δρόμος" (Belt and Road) -κολοσσιαίες υποδομές που ισοδυναμούν με 12 σχέδια Μάρσαλ- ήταν μια προσπάθεια να αναδειχθεί και να εδραιωθεί η αυξανόμενη επιρροή της στην Ασία και πιο πέρα. Είναι καιρός να "αφοπλίσουν" και οι δύο πλευρές. Αντί να χρησιμοποιούν αυτές τις δύο πρωτοβουλίες για να οικοδομήσουν ξεχωριστές σφαίρες επιρροής, το TPP και το Belt and Road πρέπει να ανοίξουν ξανά βάζοντας στο επίκεντρο τη σχέση ΗΠΑ-Κίνας. Χρησιμοποιώντας αυτές τις συμφωνίες για να ενισχυθεί η ολοκλήρωση, έχουμε τη δυνατότητα να δημιουργήσουμε μια βιώσιμη εκεχειρία στη σχέση ΗΠΑ-Κίνας και μια κρίσιμη γέφυρα με άμεσες ωφέλειες για την Αμερική μέχρις ότου η μεσαία τάξη της Κίνας πάρει τη θέση που δικαιούται για να αποκτήσει το δικό της βάρος στο διεθνές σύστημα συναλλαγών.

    Συγκεκριμένα, η ανακύκλωση ενός τμήματος του εμπορικού πλεονάσματος της Κίνας για την ανοικοδόμηση των αμερικανικών υποδομών –σκεφτείτε "Μια Ζώνη και έναν Δρόμο των ΗΠΑ"- θα παράσχει άμεση χρηματοδότηση για να ξεκινήσει η Νο1 εσωτερική πολιτική του Trump για το 2018. Αυτό δεν απίθανο. Οι Κινέζοι έχουν επανειλημμένα εκφράσει το ενδιαφέρον τους για αυτό, καθώς θεωρούν ότι δεν είναι μόνο μια καλή επενδυτική πρόταση αλλά και ένας τρόπος να επέλθει μεγαλύτερη σταθερότητα στη σχέση. Μια πολύ ορατή, πολυετής δέσμευση πολλών δισεκατομμυρίων δολαρίων για αμερικανικές υποδομές θα μπορούσε να είναι η πιο γρήγορη διαδρομή για να αντληθεί ανακούφιση από την εξάρθρωση που έχει δημιουργήσει η παγκοσμιοποίηση. Η Κίνα θα θεωρείται όλο και περισσότερο ως δημιουργός θέσεων εργασίας, όχι ως καταστροφέας. Ο Trump μπορεί να μην καταφέρει ποτέ να εκπληρώσει την υπόσχεση που έδωσε προεκλογικά να πείσει το Μεξικό να πληρώσει για το τείχος, αλλά θα μπορέσει να ισχυριστεί ότι ξαναχτίζει την Αμερική –και να πείσει την Κίνα να πληρώσει για αυτό.

    Παρόλο που το TPP έχει ήδη καταλήξει με μια πιο μικρή ομάδα χωρών, οι ΗΠΑ σηματοδότησαν το ενδιαφέρον τους για επανασύνδεση με νέους όρους. Αυτοί οι νέοι όροι πρέπει να περιλαμβάνουν και την ένταξη της Κίνας. Με την Κίνα να έχει ήδη διαλέξει μια εναλλακτική πορεία (RCEP), δεν υπάρχει καμία εγγύηση ότι θα ακολουθήσει, αλλά ο Πρόεδρος Xi θα επωφεληθεί στο εσωτερικό από το αφήγημα ότι οι ΗΠΑ προσπάθησαν αλλά κατέληξαν ότι θα ήταν λάθος να ενταχθούν στο TPP χωρίς την Κίνα. Το πιο σημαντικό είναι ότι, η αποστολή του μηνύματος ότι το TPP δεν θα οπλιστεί, θα καθιστούσε βιώσιμη την κίνηση του Πεκίνου προς τις ΗΠΑ για τον σύγχρονο δρόμο του μεταξιού και θα άρχιζε να επαναφέρει την ομαλότητα στη σχέση ΗΠΑ-Κίνας.

    Η παγκοσμιοποίηση συνεχίζει να δίνει και να παίρνει, αλλά πάντα είχε άγνωστες συνέπειες για τα θύματά της. Η Κίνα βιώνει τώρα τις δικές της απώλειες θέσεων εργασίας στη νοτιοανατολική Ασία και Αφρική. Ούτε η παγκοσμιοποίηση είναι το τρόπαιο του ελιτισμού όπως απεικονίζεται τώρα σε μερικούς κύκλους. Το 2017, χάρη στην εμβέλεια της παγκοσμιοποίησης, 200.000 άνθρωποι καθημερινά διέφυγαν από την ακραία φτώχεια και 300.000 άτομα την ημέρα απέκτησαν πρόσβαση σε καθαρό νερό. Η παγκοσμιοποίηση εξακολουθεί να είναι το δώρο που συνεχίζει να δίνει.

    Ήρθε η ώρα η Κίνα και οι ΗΠΑ να σταματήσουν να αποφεύγουν ο ένας τον άλλον και να εντείνουν τις προσπάθειες ολοκλήρωσης που τροφοδότησε με επιτυχία την παγκόσμια ανάπτυξη από το τέλος του Β Παγκοσμίου Πολέμου".

     

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

    Forbes 100 κορυφαία μυαλά
    Forbes 100+ The Greek List