Συνεχης ενημερωση

    Σάββατο, 12-Αυγ-2017 13:09

    Μια δεκαετία μετά την κρίση

    • Εκτύπωση
    • Αποθήκευση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου
    Μια δεκαετία μετά την κρίση

    Του Tim Worstall

    Σύμφωνα με τον τρόπο που μετρούν οι Βρετανοί αυτές τις καταστάσεις, βρισκόμαστε στη 10η επέτειο της έναρξης της Μεγάλης Χρεοκοπίας, όταν η BNP επέβαλε αναστολή των αναλήψεων, μετά την παύση τριών funds της. Αυτό με τη σειρά του, έναν χρόνο μετά οδήγησε σε άλλα, πιο τρομακτικά συμβάντα, όπως για παράδειγμα όταν η Royal Bank of Scotland προειδοποίησε τον Βρετανό ΥΠΟΙΚ ότι άμεσα κινδύνευε να ξεμείνει από ρευστά. Και αυτό είναι το στοιχείο που πρέπει να κατανοήσουμε για να δούμε τι πραγματικά συνέβη. Ήταν ένα bank run στην πραγματικότητα, τόσο απλά. Ήταν βέβαια ένα bank run μεγάλων διαστάσεων, αλλά και πάλι ήταν ένα bank run. Ένα συμβάν το οποίο τα κατακερματισμένα αποθεματικά του τραπεζικού συστήματος αδυνατούν να αντιμετωπίσουν, αλλά που συγχρόνως βρίσκει σε ετοιμότητα παρέμβασης τις κεντρικές τράπεζες. Έτσι, δάνεισαν τεράστια ποσά, μια πράξη που ήταν επιβεβλημένη από τον ρόλο τους σε τέτοιες συνθήκες.     

    Το γιατί συνέβη το bank run είναι κάτι το σύνθετο, αλλά και πάλι θα πρέπει να κατανοήσουμε τι συνέβη. Τα αίτια θα μπορούσαν να είναι μια αποτυχία ενός μέρους του καπιταλισμού, οι κανονισμοί, η απληστία που βγήκε εκτός ελέγχου, μπορείτε να κατηγορήσετε ότι θέλετε. Όμως με βάση τα γεγονότα που αντιμετωπίσαμε το σύστημα ελέγχου και επίβλεψης δούλεψε ως όφειλε. Σε αυτούς που αντιμετώπισαν έλλειψη ρευστότητας δόθηκε ρευστότητα, σε αυτούς που ήταν αναξιόχρεοι τους επετράπη να πτωχεύσουν και αυτοί που ήταν αναξιόχρεοι αλλά συστημικά απαραίτητοι διασώθηκαν. Και αυτό ακριβώς έπρεπε να συμβεί.    

    Όπως είχε αποκαλύψει ο τότε Βρετανός ΥΠΟΙΚ, Alistair Darling στο BBC, "είχα να παραβρεθώ σε μια συνάντηση των Ευρωπαίων υπουργών Οικονομικών και με κάλεσαν έξω από την αίθουσα γιατί είχα ένα τηλεφώνημα από τον πρόεδρο της RBS (τον Tom McKillop), ο οποίος μου είπε ότι η τράπεζα βρισκόταν σε "αιμορραγία" ρευστών. Τον ρώτησα, πόσο μπορείτε να αντέξετε; Αυτό που μου απάντησε με συγκλόνισε. Μέχρι νωρίς το απόγευμα μου είπε, μετά θα μας τελειώσουν τα ρευστά".  

    Σίγουρα αυτό δεν ήταν κάτι που θα ήθελε να ακούσει ένας υπουργός Οικονομικών, αλλά το τι έπραξε είναι γνωστό. Παρείχε τα χρήματα που χρειαζόταν η τράπεζα.

    Έχει ειπωθεί ότι η κρίση είχε τις ρίζες της στην απόφαση της γαλλικής τράπεζας BNP Paribas να παύσει τρία funds της, τα οποία είχαν μεγάλη έκθεση σε αμερικανικά ομόλογα ενυπόθηκων στεγαστικών δανείων- διότι ήταν αδύνατη η αποτίμηση τους καθώς η αγορά για αυτού του είδους τα προϊόντα, που είναι γνωστά και ως "securities", είχε καταρρεύσει πλήρως.

    Αυτό ίσως να μην ήταν το κύριο αίτιο, όμως αποτελούσε την πρώτη ένδειξη ότι κάτι μπορεί να πάει πολύ στραβά. Και όσο οι ενδείξεις πολλαπλασιάζονταν, τόσο οι τράπεζες άρχισαν να ανησυχούν ότι κάποιες από αυτές μπορεί να κριθούν αναξιόχρεες. Έτσι άρχισαν να αποσύρουν κεφάλαια από τράπεζες οι οποίες θεωρήθηκαν ότι ήταν εκτιθέμενες σε κινδύνους, με αποτέλεσμα αυτές οι τράπεζες να αντιμετωπίσουν έλλειψη ρευστότητας. Βέβαια οι τράπεζες ακόμα και έτσι είχαν αρκετά χρήματα. Όμως όφειλαν να διατηρούν τους ισολογισμούς τους σε ισορροπία. Οι καταθέσεις συν τα κεφάλαια θα πρέπει να ισούνται με τα δάνεια που έχει δώσει. Όμως αν ο κόσμος αρχίσει να αποσύρει τις καταθέσεις του, η ισορροπία διαταράσσεται και η τράπεζα ξεμένει από ρευστά.         

    Μια κεντρική τράπεζα θα πρέπει να παρέχει αυτά τα χρήματα για τους καταθέτες-ακόμη και να τα τυπώσει αν κριθεί απαραίτητο- αλλά μόνο στην περίπτωση που βεβαιωθεί ότι τα χρήματα που δάνεισε η τράπεζα θα επιστραφούν. Και αυτή είναι η διαφορά ανάμεσα σε αυτόν που κρίνεται αναξιόχρεος, από αυτόν που αντιμετωπίζει έλλειψη ρευστότητας. Κρίνεσαι αναξιόχρεος όταν δεν μπορείς να ξεχρεώσεις στην ώρα σου την κεντρική τράπεζα, όμως η τράπεζα που βρέθηκε αντιμέτωπη με πρόβλημα ρευστότητας θα μπορέσει.     

    Η αναστολή της λειτουργίας των funds της BNP Paribas, προκάλεσε μια ραγδαία αύξηση του κόστους του δανεισμού για όλες τις τράπεζες, δημιούργησε πανικό στις αγορές και οδήγησε σε άλλα γεγονότα "σεισμικών" διαστάσεων την επόμενη χρονιά- το bank run στην Northern Rock, στη διάλυση της Lehman Brothers και τις σοκαριστικές διασώσεις των Royal Bank of Scotland και Lloyds/HBOS με τα χρήματα των Βρετανών φορολογουμένων, κόστους πολλών δεκάδων δισεκατομμυρίων λιρών.  

    Καθώς λοιπόν φτάνουμε σε αυτή την 10η επέτειο είναι σημαντικό να καταλάβουμε ότι αυτή η οικονομική κρίση ήταν ένα τεράστιο bank run. Το οποίο οι ρυθμιστικές αρχές το αντιμετώπισαν με ικανοποιητικό τρόπο.   

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

    14:30 15/10

    Το Bitcoin δεν είναι τουλίπες

    Όσο περισσότεροι άνθρωποι εξοικειώνονται με τα κρυπτονομίσματα, τόσο αυξάνονται η ζήτηση και η τιμή του Bitcoin.