Συνεχης ενημερωση

    Τρίτη, 23-Οκτ-2018 09:14

    Δολοφονίες, εξαφανίσεις και η πρόκληση για τη φιλελεύθερη τάξη

    • Εκτύπωση
    • Αποθήκευση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου
    Δολοφονίες, εξαφανίσεις και η πρόκληση για τη φιλελεύθερη τάξη

    του Gustav Gressel

    H Ευρωπαϊκή Ένωση γίνεται ένας όλο και πιο επικίνδυνος χώρος για τους δημοσιογράφους. Η συχνότητα με την οποία δολοφονούνται ή εξαφανίζονται τα τελευταία χρόνια έχει τραβήξει την προσοχή των ΜΜΕ, δικαιολογώντας μια συζήτηση για το κατά πόσο οι διαδικασίες οικοδόμησης κράτους που προηγούνται της ένταξης στην ΕΕ, συνεχίζονται ακόμη αφότου οι χώρες εντάσσονται στην ΕΕ. Παραδόξως, η τάση φαίνεται να αποτελεί μέρος ενός ευρύτερου προτύπου στις διεθνείς σχέσεις: οι δολοφονίες κυβερνητικών επικριτών και μελών της αντιπολίτευσης, γίνονται όλο και πιο συνηθισμένες.

    Πριν από τη φερόμενη δολοφονία του Σαουδάραβα δημοσιογράφου Jamal Khashoggi, η πιο υψηλού προφίλ περίπτωση τέτοιου είδους, ήταν η απόπειρα δολοφονίας του Ρώσου Sergei Skripal -για τον οποίο ο πρώην εργοδότης του, η Γενική Διεύθυνση πληροφοριών (GRU), χρησιμοποίησε χημικά στο Σαλισμπουρι. Οι παραλείψεις των ενεργειών της GRU και τα προφανή ψέμματα που επικαλέστηκε το Κρεμλίνο για να καλύψει την ιστορία, βγάζουν μάτι -αλλά ίσως εξυπηρετούν ένα σκοπό. Και οι δύο κατάσκοποι που εντόπισαν οι βρετανικές αρχές, είναι βετεράνοι αξιωματούχοι της GRU οι οποίοι είχαν εμπλακεί στην εκδίωξη του πρώην προέδρου της Ουκρανίας, Viktor Yanukovich, καθώς και στη ρωσική εμπλοκή στη χώρα, κατά τη διάρκεια της επανάστασης του Maidan το 2013. Το Κρεμλίνο μπορεί να σκόπευε η αποστολή του Skripal να είναι η τελευταία προτού γίνουν δημόσιοι υπάλληλοι ή εθνικοί celebrities.

    Ο ημιδιαφανής χαρακτήρας της επιχείρησης θα μπορούσε να αποτελεί από μόνος του μια ένδειξη: οπουδήποτε και να κρυφτούν οι εχθροί, το ρωσικό καθεστώς θα τους βρει. Δεν αποτελεί έκπληξη ότι πολλές από τις ρωσικές πηγές της CIA σιώπησαν μετά από την συγκεκριμένη αποστολή.

    Αλλά ο εκφοβισμός πηγαίνει πιο μακριά από το κατασκοπευτικό ταλέντο. Για το Κρεμλίνο, όλοι οι παράγοντες της αστικής κοινωνίας, δημοσιογράφοι και διανοούμενοι οι οποίοι μιλούν εναντίον του καθεστώτος, είναι μέρος μιας δυτικής συνωμοσίας για την αποσταθεροποίηση της Ρωσίας. Στην πράξη, κινδυνεύουν να γίνουν στόχοι.

    Η επιχείρηση Skripal θα πρέπει επίσης να επιβάλλει πειθαρχία στις τάξεις της ρωσικής ελίτ. Καθώς η δόξα της προσάρτησης της Κριμαίας ξεθωριάζει, οι αδυναμίες του συστήματος του προέδρου Vladimir Putin -όπως γίνονται ολοφάνερες από την οικονομική και πνευματική υστέρηση της Ρωσίας- γίνονται φανερές και πάλι. Καθώς η ικανότητα του καθεστώτος να ικανοποιεί την αστική, μορφωμένη μεσαία τάξη φθίνει, αυξάνεται η κρατική καταστολή. Οι επίδοξοι δολοφόνοι του Skripal προέρχονται από απομακρυσμένες περιοχές της Σιβηρίας, και χρωστούν την καριέρα τους και την πρόσβασή τους σε υλικές ανέσεις, αποκλειστικά στο καθεστώς.

    Όπως καθιστά σαφές η περίπτωση του Khashoggi που προφανώς δολοφονήθηκε στο προξενείο της Σαουδικής Αραβίας στην Κωνσταντινούπολη -η Ρωσία δεν είναι το μόνο αυταρχικό καθεστώς που κυνηγά αντιφρονούντες. Οι άνθρωποι δεν παθαίνουν θανατηφόρα ατυχήματα σε διπλωματικά κτήρια ή εμπλέκονται σε μοιραίους καυγάδες. Και τα προφανή συμπεράσματα της Τουρκίας, η οποία κατονόμασε τους φερόμενους δολοφόνους και τη διοικητική αλυσίδα της επιχείρησης, είναι πολύ πιο πειστικά από οποιαδήποτε δικαιολογία των Σαουδαράβων.

    Ο κύριος περιφερειακός εχθρός της Σαουδικής Αραβίας, το Ιράν, είναι ιδιαίτερα απασχολημένο και αυτό σε αυτόν τον τομέα. Τον Ιούλιο, ο Assadollah Assadi, ένας Ιρανός διπλωμάτης διαπιστευμένος στη Βιέννη, συνελήφθη στη Γερμανία με ένα ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης. Κατηγορείται ότι σχεδίαζε μια επίθεση κατά της συγκέντρωσης του Εθνικού Συμβουλίου Αντίστασης του Ιράν στο Παρίσι τον Ιούνιο. Η βελγική και η γαλλική αστυνομία κατάσχεσαν τη βόμβα και συνέλαβαν τους δράστες. Οι υπηρεσίες πληροφοριών του Ιράν έχουν τοποθετήσει εδώ και καιρό τους αντιπάλους του καθεστώτος που βρίσκονται σε διεθνή έδαφος, υπό στενή εποπτεία, συγκεντρώνοντας συχνά πληροφορίες σχετικά με αυτούς, με επιθετικό τρόπο. Ωστόσο τα σχέδια για βομβαρδισμό στο Παρίσι, είναι μια δραστική κλιμάκωση.

    Στον απόηχο του Ψυχρού Πολέμου, η Δύση πίστεψε ότι θα μπορούσε να υποστηρίξει τα ανθρώπινα δικαιώματα, το κράτος δικαίου και τις δημοκρατικές ελευθερίες ανά τον κόσμο. H επακόλουθη αποφασιστικότητα των αυταρχικών καθεστώτων στην Κίνα, στη Ρωσία, στη Μέση Ανατολή και στη Λατινική Αμερική, έβαλαν τη Δύση σε αμυντική θέση. Τώρα, η αυταρχική καταστολή έχει αρχίσει να φτάνει στις δυτικές κοινωνίες.

    Η τεχνολογία των πληροφοριών έχει εν μέρει παγκοσμιοποιήσει το περιβάλλον των ΜΜΕ, καθώς και την ελευθερία του λόγου: η υποστήριξη των κοινοτήτων της διασποράς βοήθησαν τις εξεγέρσεις όπως την αραβική το 2011 και την επανάσταση του Maidan. Ωστόσο, αυταρχικές κυβερνήσεις έχουν αρχίσει να παγκοσμιοποιούν την καταστολή και τον τρόμο του αστυνομικού κράτους. Δεν πρόκειται μόνο για τις δολοφονίες ή τις απόπειρες δολοφονίας. Όταν οι αυταρχικοί ηγέτες αμφισβητούν το δικαίωμα στη ζωή αντιφρονούντων και πολιτών ευρωπαϊκών κρατών που μιλούν εναντίον τους, αποτελούν απειλή για τα θεμέλια της δυτικής φιλελεύθερης κοινωνίας.

    Εάν οι Ευρωπαίοι πολιτικοί δεν τιμωρήσουν αυτού του είδους τη συμπεριφορά, τα αυταρχικά καθεστώτα θα δολοφονούν όλο και περισσότερους αντιφρονούντες στο εξωτερικό και θα ασκούν άλλης μορφής πίεση σε ανθρώπους που αυτά θεωρούν ότι είναι επικίνδυνοι για την εξουσία τους. Ασφαλώς, οι δυτικές δημοκρατίες δεν μπορούν να απαντήσουν με τον ίδιο τρόπο, ξεκινώντας ένα πρόγραμμα δολοφονιών στο εξωτερικό εναντίον Ρώσων, Σαουδαράβων και Ιρανών αξιωματούχων. Αλλά όσοι συνδέονται με δεσποτικά καθεστώτα, στέλνουν τα παιδιά τους σε ευρωπαϊκά σχολεία, κρύβουν τα πλούτη τους σε ευρωπαϊκές επιχειρήσεις και assets, και αγοράζουν ευρωπαϊκά διαβατήρια που μπορούν να τους προσφέρουν ένα ασφαλές καταφύγιο. Αυτό πρέπει να αλλάξει.

    Ο νόμος Magnitsky, που εισήχθη στις ΗΠΑ το 2012 για να στοχεύσει εναντίον του ρωσικού καθεστώτος, παρέχει ένα πρότυπο για μια αποτελεσματική αντίδραση. Μεμονωμένα κράτη-μέλη της ΕΕ -συμπεριλαμβανομένων του Ηνωμένου Βασιλείου, της Εσθονίας, της Λιθουανίας και της Λετονίας- έχουν θεσπίσει παρόμοιους νόμους. Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο προώθησε την εισαγωγή ενός παρόμοιου νόμου το 2014, χωρίς επιτυχία. Αλλά εάν οι Ευρωπαίοι δεν υιοθετήσουν τέτοια μέτρα σε επίπεδο ΕΕ, το συνονθύλευμα της εθνικής νομοθεσίας περί κυρώσεων, θα είναι εύκολο να καταστρατηγηθεί.

    Επιπλέον, η υπεράσπιση της κοινής περιοχής της ΕΕ για ελευθερία, ασφάλεια και δικαιοσύνη, απαιτεί την εισαγωγή ελάχιστων ενιαίων προτύπων για τις αντικατασκοπικές δυνάμεις και για μια δραματική αύξηση της ικανότητας του δημοσίου στον τομέα αυτό, ιδίως στην κεντρική Ευρώπη. Οι ξένες υπηρεσίες πληροφοριών των αυταρχικών κρατών θα διδαχθούν από τις εμπειρίες τους φέτος και θα μπορούσαν να επιστρέψουν εκδικητικά. Για να αποτραπεί αυτό, οι Ευρωπαίοι χρειάζεται να έχουν την ικανότητα να τους παρακολουθούν πιο στενά. Παραδοσιακά, τα αριστερά και φιλελεύθερα κόμματα ήταν απρόθυμα να αυξηθούν οι εξουσίες και το χαρτοφυλάκιο των υπηρεσιών πληροφοριών. Ωστόσο με την παγκοσμιοποίηση της αυταρχικής καταστολής ante portas, έχουν περισσότερα να χάσουν από την αδράνεια.

    Μπορείτε να δείτε το κείμενο εδώ: https://www.ecfr.eu/article/commentary_killings_disappearances_and_challenge_to_liberal_order

    Διαβάστε ακόμα για:

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

    Δειτε τα πρωτοσελιδα ολων των εφημεριδων