Συνεχης ενημερωση

    ecfr.eu

    Τετάρτη, 22-Νοε-2017 09:55

    Η πραγματική πιθανότητα μιας σύγκρουσης με τη Β. Κορέα

    • Εκτύπωση
    • Αποθήκευση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου
    Η πραγματική πιθανότητα μιας σύγκρουσης με τη Β. Κορέα

    του Francois Godement

    Σε έναν τυφώνα, υπάρχει μια ειρηνική νηνεμία όταν φθάνει το μάτι της καταιγίδας, αλλά αυτό είναι απλώς μια ψευδαίσθηση. Εδώ είναι που βρισκόμαστε με τη Βόρεια Κορέα.

    Νομίζουμε ότι έχουμε δει τα χειρότερα: Η Πιονγιανγκ δοκίμασε μια H-bomb και εκτόξευσε πυραύλους πάνω από την Ιαπωνία. Η Αμερική έστειλε τα βομβαρδιστικά της στις ακτές της Βόρειας Κορέας ενώ και οι δύο πλευρές έχουν ανταλλάξει προσβολές και απειλές.

    Τώρα το μάτι της καταιγίδας έχει φθάσει. Ακούμε ότι Αμερικανοί και Βορειοκορεάτες διπλωμάτες είναι σε επαφή, και ο Trump μιλάει για τον θετικό αλλά ασαφή ρόλο της Κίνας. Αλλά κάθε έννοια ότι αυτή η κρίση έχει αποφευχθεί, είναι ψευδής.

    Μία κάποιου είδους σύγκρουση είναι ένα ρεαλιστικό αποτέλεσμα της τρέχουσας διαφωνίας. Αυτό δεν είναι σωστά κατανοητό στην Ευρώπη, όπου κάθε πιθανή σύγκρουση θεωρείται ένα ολοκληρωτικό ζήτημα, με τον πυρηνικό Αρμαγεδδών να αποτελεί το σχεδόν αναπόφευκτο αποτέλεσμα της σύγκρουσης.

    Η δίδυμη λογική της αντιπαράθεσης
    Ως η ασθενέστερη πλευρά η αξιοπιστία και η αίσθηση της Βόρειας Κορέας για την ασφάλεια βασίζεται στη διαρκή επίδειξη της στρατιωτικής προόδου. Η διακοπή του πυρηνικού και βαλλιστικού προγράμματος με αντάλλαγμα την οικονομική ανακούφιση, θεωρείται από την Πιονγκγιανγκ ως μακροχρόνια αυτοκτονία.

    Αντιθέτως, οι ΗΠΑ δεν μπορούν να αντέξουν και να επιτρέψουν αυτή η πρόοδος να συνεχίσει την εξέλιξή της. Η Ουάσιγκτον χάνει με γρήγορο ρυθμό την αξιοπιστία της και κινδυνεύει να ενθαρρύνει άλλους αντιπάλους, ιδιαίτερα το Ιράν.

    Οι σχολιαστές μιλούν για τον κίνδυνο μιας κρίσης που θα προκληθεί από ένα ατύχημα ή από μία παρεξήγηση μεταξύ των δύο ηγετών ή των στρατών τους. Αλλά η αλήθεια είναι πως η δυναμική παρέχει άφθονες αιτίες σύγκρουσης, ακόμη και χωρίς ένα λάθος.

    Ένα ρεαλιστικό όραμα σύγκρουσης
    Για την Πιονγκγιανγκ, η επανάληψη των πρόσφατων πυρηνικών και βαλλιστικών δοκιμών θα κατόρθωνε λίγα. Στην πραγματικότητα θα μπορούσε ακουσίως να επιβεβαιώσει τις αμφιβολίες σχετικά με τα εναπομείναντα εμπόδια όπως την επιβίωση από την πτώση και την επιστροφή.

    Ένας εναλλακτικός τρόπος επίδειξης της προόδου θα ήταν μια πυρηνική δοκιμή που να είχε ως αποτέλεσμα έναν υψηλό ηλεκτρομαγνητικό παλμό ή ΕΜΡ, πιθανώς στον Ειρηνικό. Αυτό θα αποδείκνυε μια νέα ικανότητα και μία που να επιλύει τα προβλήματα της επαν-εισόδου. (μία έκρηξη ΕΜΡ θα λάμβανε χώρα στην εξωτερική ατμόσφαιρα).

    Το καθεστώς της Βόρειας Κορέας μπορεί να στοιχηματίσει, δεδομένης της συνεχούς αποτυχίας της Αμερικής να επιβάλλει κόκκινες γραμμές, ότι αυτό δεν θα περνούσε το όριο της πρόκλησης άμεσων αντιποίνων. Θα μπορούσε επίσης να δικαιολογήσει μια δοκιμή ΕΜΡ με το σκεπτικό ότι οι ΗΠΑ διεξήγαν παρόμοιες δοκιμές στις αρχές της δεκαετίας του 1960.

    Αλλά είναι δύσκολο να δούμε την κυβέρνηση trump να αφήνει άλλη μία πρόκληση χωρίς απάντηση. Όσο για το πώς θα μπορούσε να απαντήσει, η παρεμπόδιση των Βορειοκορεάτικων πυραύλων παραμένει δύσκολη, αλλά οι ΗΠΑ θα μπορούσαν ασφαλώς να καταστρέψουν ένα ή και περισσότερο σημείο εκτόξευσης των πυραύλων του καθεστώτος.

    Μια τέτοια ευθεία επίθεση σε βορειοκορεάτικο έδαφος, πιθανώς θα προκαλούσε την Πιονγιανγκ να προχωρήσει σε αντίποινα εναντίον της γειτονικής χώρας της και συμμάχου των ΗΠΑ, με αποτέλεσμα ένα μπαράζ συμβατικών όπλων σε όλον τον 38ο παράλληλο. Η αμερικανική αεροπορία θα μπορούσε να εξολοθρεύσει το βορειοκορεάτικο πυροβολικό. Αλλά εάν αυτό χρειαζόταν πολύ καιρό για να αποτρέψει να υπάρξουν μαζικές απώλειες στη Νότια Κορέα, θα μπορούσε ακόμη και να στραφεί στη χρήση πυρηνικών όπλων στη Βόρεια Κορέα. Αυτό θα χρησίμευε επίσης ως προειδοποίηση εναντίον μιας πιθανής εκτόξευσης πυρηνικών πυραύλων από την Πιονγιανγκ.

    Σε αυτό το σημείο, θα μπορούσε να έλθει μία παύση. Αλλά ένα αποδυναμωμένο βορειοκορεάτικο καθεστώς θα μπορούσε παρόλα αυτά να βασιστεί στον πατριωτισμό για να επιβιώσει. Ο αμερικανικός στρατός είναι γνωστό ότι τα πάει καλύτερα σε εδάφη με ερήμους παρά με βουνά, και υπάρχουν λόγοι που να δικαιολογούν το να μην επιχειρηθεί κατοχή.

    Η Κίνα είναι επίσης βασικός παράγοντας Η παρουσία των αμερικανικών ή νοτιοκορεατικών δυνάμεων στην Πιονγκγιανγκ δεν θα ήταν περισσότερο αποδεκτή στο Πεκίνο σήμερα από ό,τι ήταν το 1950. Εάν καταρρεύσει το καθεστώς του Kim -ένα απίθανο γεγονός καθώς η σύγκρουση θα ενίσχυε τη νομιμότητά του βραχυπρόθεσμα- η Κίνα θα ήθελε να είναι άμεσα εμπλεκόμενη στο επόμενο στάδιο.. Ομοίως, εάν το καθεστώς συνέχιζε να κυβερνά σε ένα αποδυναμωμένο κράτος, η Κίνα θα είχε πολύ μεγαλύτερη μόχλευση από ό,τι έχει τώρα και θα μπορούσε και πάλι να υπερασπιστεί το καθεστώς επί της αρχής, ενώ παράλληλα θα πανηγύριζε το γεγονός ότι έχει προκαλέσει πλήγμα στο καθεστώς του Kim Jong Un.

    Θα συμβεί;
    Το παραπάνω είναι ένα άσχημο σενάριο για τον ανθρώπινο παράγοντα. Αλλά δεν είναι ο πυρηνικός Αρμαγεδδών που εκτιμάται ως το αναπόφευκτο σενάριο κάθε σύγκρουσης. Πραγματικά, για τους γείτονες όπως η Ιαπωνία είναι στην πραγματικότητα λιγότερο επικίνδυνο από το τωρινό σταδιακό "σύρσιμο” προς την πλήρη πυρηνική ικανότητα της Βόρειας Κορέας.

    Ο κύριος λόγος για τον οποίο συγκρατείται η Αμερική προς το παρόν, είναι η αποστροφή της Νότιας Κορέας σε οποιαδήποτε σύγκρουση. Αλλά μια μεγάλη βορειοκορεάτικη ενέργεια, όπως μια δοκιμή ΕΜΡ ή μια επίθεση σε αμάχους στο Νότο, θα μπορούσε να αλλάξει τους υπολογισμούς της Σεούλ. Τελικά, η επόμενη ενέργεια του Kim Jong Un είναι ο αποφασιστικός παράγοντας, και αυτό σίγουρα δεν είναι καθησυχαστικό.

    Τι μπορεί να κάνει η Ευρώπη;
    Η Ευρώπη θα πρέπει να είναι ενήμερη για τη ρεαλιστική πιθανότητα μιας σύγκρουσης. ενώ η ενίσχυση των κυρώσεων και η παρότρυνση άλλων να κάνουν το ίδιο είναι η σωστή πορεία, θα πρέπει να γνωρίζει ότι η αύξηση των κυρώσεων ενισχύει τη λογική για σύγκρουση στην Πιονγιανγκ. Όπως η αυτοκρατορική Ιαπωνία το 1940, η Βόρεια Κορέα ίσως προτιμά να εμπλακεί σε σύγκρουση με πολύ μικρή πιθανότητα νίκης, αντί να δεχθεί μία αργή ασφυξία.

    Η Ευρώπη πρέπει να προστατεύσει τις ευρωπαϊκές ζωές και τα συμφέροντά της κοντά στον 38ο παράλληλο. Αλλά η αντιμετώπιση αυτού του πιθανού σεναρίου, και με την ανοιχτή συζήτηση για τις συνέπειες μιας τέτοιας σύγκρουσης, θα βοηθούσε να απομακρυνθούν οι αμφιβολίες στο μυαλό του Βορειοκορεάτη ηγέτη ότι οι ΗΠΑ θα χρησιμοποιήσουν τη μέγιστη ισχύ σε περίπτωση περαιτέρω πρόκλησης.

    Μια παλιά ιαπωνική παροιμία λέει ότι "μόνο αφού δούμε τις πύλες της κολάσεως γυρίζουμε προς τα πίσω”. Ίσως εάν βοηθούσαμε τον Kim Jong Un να δει αυτές τις πύλες, να είναι ο καλύτερος τρόπος να εξασφαλιστεί η ειρήνη.

    Μπορείτε να δείτε το κείμενο εδώ: http://www.ecfr.eu/article/commentary_the_real_possibility_of_conflict_with_north_korea

     

    Διαβάστε ακόμα για:

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ