Συνεχης ενημερωση

    Τετάρτη, 14-Νοε-2018 12:26

    Οι επόμενες κινήσεις στη "χορογραφία" Ρώμης-Βρυξελλών

    • Εκτύπωση
    • Αποθήκευση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου
    Οι επόμενες κινήσεις στη "χορογραφία" Ρώμης-Βρυξελλών

    Του Κώστα Ράπτη

    Το τελεσίγραφο επεστράφη. Η κίνηση της Κομισιόν να ζητήσει για πρώτη φορά στα χρονικά από ένα κράτος-μέλος να ξαναγράψει το προσχέδιο του προϋπολογισμού του, απαντήθηκε με την εξίσου πρωτοφανή απόφαση της ιταλικής κυβέρνησης να μείνει αμετακίνητη.

    Η προθεσμία της 13ης Νοεμβρίου που είχαν θέσει τα ευρωπαϊκά όργανα παρήλθε, με το ιταλικό υπουργικό συμβούλιο να επιβεβαιώνει ότι ο στόχος για το έλλειμμα του 2019 παραμένει στο 2,4% (έναντι δέσμευσης της προηγούμενης κυβέρνησης για 0,8%) και η εκτίμηση για τον ρυθμό ανάπτυξης στο 1,5% - ενώ η Κομισιόν έχει ήδη εκτιμήσει μικρότερη αύξηση του ΑΕΠ και άρα επιδείνωση του ελλείμματος.

    Ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, υπουργός Εργασίας και ηγέτης του Κινήματος Πέντε Αστέρων, Λουίτζι Ντι Μάιο, δήλωσε ότι αυτός είναι ο προϋπολογισμός που έχει ανάγκη η χώρα για να ξαναπάρει μπροστά, ενώ ο έτερος αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, υπουργός Εσωτερικών και γραμματέας της Λέγκα, Ματέο Σαλβίνι, υποσχέθηκε να υπερασπισθεί το προσχέδιο σαν να επρόκειτο για αγώνα ράγκμπι.

    Όλα αυτά φαντάζουν αρκούντως δραματικά, ωστόσο, την ίδια στιγμή εκτυλίσσονται σε ένα τοπίο στο οποίο μοιάζει σαν να μη συμβαίνει τίποτε απολύτως.

    Η Κομισιόν καλείται να προχωρήσει στο επόμενο βήμα της διαδικασίας υπερβάλλοντος ελλείμματος, αφού λάβει υπόψη της και τα στοιχεία για την δυναμική του ιταλικού χρέους που θα ανακοινωθούν στις 21 Νοεμβρίου, δίνοντας στη Ρώμη περιθώριο τριών έως έξι μηνών για να προβεί στη λήψη διορθωτικών μέτρων, προτού απειληθεί η επιβολή προστίμου από τις Βρυξέλλες.

    Όμως το χρονοδιάγραμμα αυτό σπρώχνει τις εξελίξεις στην επικράτεια της πολιτικής παράλυσης που αντικειμενικά προκύπτει από την διενέργεια των ευρωεκλογών του Μαΐου και την αναμονή διορισμού νέας Κομισιόν.

    Διόλου τυχαία, οι Ευρωπαίοι ιθύνοντες υιοθετούν μάλλον χαμηλούς τόνους, με τον αρμόδιο επίτροπο Πιερ Μοσκοβισί να εκφράζει την ελπίδα ότι θα επέλθει ένας συμβιβασμός προτού τα πράγματα οδηγηθούν στην επιβολή προστίμου και την Άγκελα Μέρκελ να υπενθυμίζει κατά την τοποθέτησή της στο Ευρωκοινοβούλιο, ότι οι δημοσιονομικοί κανόνες έχουν συμφωνηθεί και από την Ιταλία και αποβλέπουν στο κοινό καλό.

    Στην πραγματικότητα, οι Βρυξέλλες βρίσκονται στην αμήχανη θέση να μην μπορούν ούτε να επιδείξουν περισσότερη ευελιξία, ούτε να μπορέσουν να επιβάλλουν άμεσα τους κανόνες. Το "σωφρονιστικό” αυτό έργο εναπόκειται πλέον αποκλειστικά στις αγορές – χωρίς να είναι εκ των προτέρων γνωστή ούτε η ένταση της αντίδρασής τους, ούτε όμως και ο κίνδυνος μετάδοσης των κραδασμών σε άλλους αδύναμους κρίκους της ευρωζώνης.

    Το ιταλικό "αντάρτικο” στηρίζεται σε μιαν ιδιόμορφη τακτική, στραμμένη κατεξοχήν στο παιχνίδι της επίρριψης ευθυνών. Η Ρώμη προβάλλει διαλλακτικό πρόσωπο προς τα έξω, δια του υπουργού Οικονομικών Τζοβάνι Τρία, ενώ στο εσωτερικό οι ηγέτες των συγκυβερνώντων εμφανίζονται αγέρωχοι.

    Η διαπραγμάτευση συνεχίζεται με πνεύμα φαινομενικά εποικοδομητικό, όμως τα ουσιώδη της δημοσιονομικής πολιτικής δεν αλλάζουν. Οι Βρυξέλλες θα πρέπει έτσι είτε να ανεχθούν το "ροκάνισμα” των κοινών κανόνων είτε να προκαλέσουν κρίση με δική τους πρωτοβουλία. Σε κάθε περίπτωση, η Ιταλία υπενθυμίζει ότι είναι κυρίαρχη – και καθαρός εισφορέας του κοινοτικού προϋπολογισμού.

    Στο βάθος, οι ιθύνοντες της Ρώμης αποβλέπουν στο να εκβιασθεί η ΕΚΤ να σώσει την παρτίδα προχωρώντας, παρά τις ως τώρα διακηρύξεις της, σε έναν ακόμη γύρο διευκολυντικής νομισματικής πολιτικής. Ούτως ή άλλως η Φρανκφούρτη αποτελεί το τελευταίο διάστημα τον κύριο αγοραστή ιταλικού χρέους.

    Δεν πρόκειται απλώς για ασκήσεις επιβεβαίωσης ή ανατροπής του υφιστάμενου συσχετισμού, παρά για ένα δίλημμα ουσίας ανάμεσα στην χαλιναγώγηση του ιταλικού χρέους (131% του ΑΕΠ, δεύτερο μεγαλύτερο στην ευρωζώνη μετά το ελληνικό) και την ανάταξη της χρόνιας καθήλωσης της οικονομίας της Ιταλίας.

    Εξ ού και η επιχειρηματολογία των δύο πλευρών έχει στραφεί πρωτίστως στο σκέλος της ανάπτυξης: η Ρώμη υποστηρίζει ότι η αύξηση του παρονομαστή είναι ο καλύτερος τρόπος για να εξισορροπηθεί ο λόγος χρέους προς ΑΕΠ, ενώ οι επικριτές της υπογραμμίζουν ότι τα μέτρα του προσχεδίου προϋπολογισμού αποτελούν παροχές προς την εκλογική πελατεία των κυβερνώντων, δίχως ουσιαστικό αναπτυξιακό αντίκρισμα.

    Σε αυτό το φόντο ήρθε την Τρίτη και ο "χρησμός” του ΔΝΤ, το οποίο χαρακτήρισε μεν "ευπρόσδεκτη” την έμφαση της κυβέρνησης Κόντε στην ανάπτυξη και την κοινωνική ενσωμάτωση, ωστόσο πρόσθεσε ότι τα προβλεπόμενα μέτρα τόνωσης θα έχουν αμφίβολα αποτελέσματα βραχυπρόθεσμα και μάλλον αρνητικά μεσοπ΄ροθεσμα, αφήνοντας την Ιταλία "πολύ ευάλωτη” σε οποιοδήποτε, έστω και μέτριο, πιθανό εξωτερικό κραδασμό (π.χ. αύξηση των spreads), που θα μετέτρεπε την παρατηρούμενη επιβράδυνση σε ύφεση και θα επέβαλλε δραστικά περιοριστικά μέτρα στην χειρότερη συγκυρία.

    Κατά το ΔΝΤ, ο συνδυασμός διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων, "ποιοτικής” δημοσιονομικής εξυγίανσης και ενίσχυσης του ισολογισμού των τραπεζών, αποτελεί πάντα την ενδεδειγμένη συνταγή.

    Όλα αυτά, σε μία χώρα όπου, σύμφωνα με το ίδιο το ΔΝΤ, τα πραγματικά εισοδήματα έχουν παραμείνει καθηλωμένα επί δύο δεκαετίες, η ανεργία βρίσκεται στο 10% και η μετανάστευση Ιταλών σημειώνει υψηλό πενταετίας.

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

    Δειτε τα πρωτοσελιδα ολων των εφημεριδων