Συνεχης ενημερωση

    Πέμπτη, 16-Αυγ-2018 07:50

    Η πολιτική Τραμπ προκαλεί αντισυσπειρώσεις

    • Εκτύπωση
    • Αποθήκευση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου
    Η πολιτική Τραμπ προκαλεί αντισυσπειρώσεις

    Του Κώστα Ράπτη

    Η σύγκρουση Τουρκίας-ΗΠΑ, η οποία έδωσε ιλιγγιώδη ώθηση στην υποχώρηση της λίρας, ανησυχεί πολύ περισσότερους από τον άμεσα ενδιαφερόμενο Ταγίπ Ερντογάν. Και οι λόγοι της ανησυχίας αυτής δεν περιορίζονται στην πιθανή μετάδοση των κραδασμών τις τουρκικής οικονομίας σε άλλες ευάλωτες αγορές (όπως δείχνει η πορεία της ινδικής ρουπίας ή των ιταλικών ομολόγων), αλλά αφορούν και στην πολιτική βούληση που αποκαλύπτει η στάση του Ντόναλντ Τραμπ. Πόσω μάλλον που την ίδια στιγμή η Ουάσιγκτον επανέφερε τις κυρώσεις κατά του Ιράν, ενέτεινε την πίεση έναντι της Ρωσίας (με αντίκτυπο ήδη εμφανή στην ισοτιμία του ρουβλίου) και συνεχίζει με την επιβολή νέων δασμών την εμπορική αντιπαράθεση με την Κίνα.

    Η στρατηγική που ξεδιπλώνεται, με όποιες αντιφάσεις, δεν είναι τίποτε λιγότερο από την προσπάθεια να παρεμβληθούν τα μεγαλύτερα δυνατά προσκόμματα στην εξελισσόμενη ευρασιατική ολοκλήρωση, που εμβληματικά συμπυκνώνεται στο κινεζικό σχέδιο του "νέου δρόμου του μεταξιού”. Εξ ού και αρχίζει να προκαλεί αντισυσπειρώσεις.

    Ο ίδιος ο Ερντογάν, με τις απειλές του ότι η Τουρκία θα στραφεί σε "εναλλακτικές” συμμαχίες, εάν συνεχιστεί η αμερικανική πίεση, υπαινίσσεται ότι η Ουάσιγκτον κινδυνεύει να επιταχύνει τις εξελίξεις ακριβώς που επιδιώκει να αποτρέψει. Το ότι η βοήθεια που οραματίζεται από τη Ρωσία ή την Κίνα δεν αρκεί για να τον βγάλει από τη δύσκολη θέση (αν μη τι άλλο λόγω του μεγέθους των τουρκικών "ανοιγμάτων” και της ταχύτητας με την οποία εξελίσσεται η επίθεση των αγορών) είναι μια άλλη συζήτηση.

    Η Τουρκία επιλέγεται ως στόχος από τον Τραμπ ακριβώς διότι αποτελεί το αντικειμενικά περισσότερο ευάλωτο μέλος της τριμερούς ομάδας της "διαδικασίας της Αστάνα” (με συναναδόχους τη Ρωσία και το Ιράν), η οποία επισφράγισε την αποτυχία της επιχείρησης "αλλαγής καθεστώτος” στη Συρία. Το ότι πρόκειται για τη χώρα με τον δεύτερο μεγαλύτερο στρατό στο ΝΑΤΟ απλώς καθιστά πολύ βαρύτερο το τουρκικό "αμάρτημα” της διεκδίκησης ενός ρόλου-μπαλαντέρ στο διεθνές σύστημα.

    Όμως δεν είναι η μόνη που προσβλέπει σε τέτοιο ρόλο. Η επιμονή της Γερμανίας σε συμπεριφορές διεθνούς"οικονομικού ταραξία” (βλ. τη διατήρηση θηριωδών εμπορικών πλεονασμάτων) και πολιτικού "δυνάστη” της Ευρώπης, την ίδια ώρα που επιδεικτικά αγνοεί τις δεσμεύσεις της έναντι του ΝΑΤΟ, ενώ παράλληλα αφήνει πάντοτε ανοιχτή την οδό της εμβάθυνσης της συνεργασίας της με τη Ρωσία (πρβ. λ.χ. τον αγωγό φυσικού αερίου Nord Stream 2), την καθιστά αφανή αποδέκτη του μηνύματος των κυρώσεων που η κυβέρνηση Τραμπ επιβάλλει εναντίον της Τουρκίας.

    Με αυτή την έννοια, δεν είναι τυχαία η φραστική επίθεση του Γερμανού υπουργού Οικονομίας Peter Altmeier την Κυριακή στις πολιτικές της Ουάσιγκτον που καταστρέφουν την ανάπτυξη, ούτε η συνακόλουθη διαπίστωση της Άγκελα Μέρκελ ότι κανέναν δεν συμφέρει να γονατίσει οικονομικά η Τουρκία.

    Και οι δηλώσεις έρχονται να δώσουν τη θέση τους σε μιαν αξιοσημείωτη διπλωματική κινητικότητα.

    Όπως ανακοινώθηκε, η Γερμανίδα καγκελάριος θα συναντηθεί το Σάββατο στα περίχωρα του Βερολίνου με τον Ρώσο πρόεδρο Βλαντίμιρ Πούτιν, ο οποίος, με τη σειρά του έχει πρόσφατη την κυριακάτικη σύνοδο κορυφής στο Άκταου του Καζαχστάν των πέντε χωρών που περιβάλλουν την Κασπία Θάλασσα. Μετά από είκοσι χρόνια διαπραγματεύσεων, η Ρωσία, το Ιράν, το Αζερμπαϊτζάν, το Καζαχστάν και το Τουρκμενιστάν συμφώνησαν στην κατανομή των δικαιοδοσιών τους στα ύδατα της Κασπίας και έβαλαν τις βάσεις κατανομής και του βυθού και του υπεδάφους, εξασφαλίζοντας ταυτόχρονα τον αποκλεισμό από την περιοχή των στρατιωτικών δυνάμεων τρίτων χωρών. Παρά το γεγονός ότι περιορίσθηκε στο μικρότερο μερίδιο, το Ιράν έλαβε την ικανοποίηση μιας προκαταβολικής διάψευσης των απειλών του Τραμπ, ότι όποιος συναλλάσσεται με την Ισλαμική Δημοκρατία δεν θα συναλλάσσεται με τις ΗΠΑ, ενώ το Τουρκμενιστάν είδε να ανοίγει ο δρόμος για την κατασκευή υποθαλάσσιου αγωγού προς το Μπακού και το Αζερμπαϊτζάν, "αγκυρωμένο”, υποτίθεται, στο δυτικό σύστημα, ανακαλύπτει τις δικές του "εναλλακτικές επιλογές”, και εκδηλώνει παρεμπιπτόντως την αλληλεγγύη του προς την Τουρκία, εκφράζοντας εμπιστοσύνη στον δυναμισμό της οικονομίας της.

    Πίσω στην Ευρώπη, η Μέρκελ ετοιμάζεται μετά τον Πούτιν να δεχτεί τον Σεπτέμβριο τον Ταγίπ Ερντογάν, ενώ γερμανική επιχειρηματική αντιπροσωπεία πρόκειται να μεταβεί στην Τουρκία τον Οκτώβριο.

    Η κορύφωση της καλλιέργειας αυτών των νέων φιλικών σχέσεων θα είναι, εάν βρει ανταπόκριση η σχετική πρόσκληση του Ερντογάν, η συζητούμενη σύγκληση τετραμερούς διάσκεψης στην Κωνσταντινούπολη, με τη συμμετοχή της Τουρκίας, της Ρωσίας, της Γαλλίας και της Γερμανίας, Αντικείμενό της θα αποτελέσει η συριακή κρίση, που οδηγείται, σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, στην τελική της έκβαση. Όμως ο συμβολισμός και πιθανότατα και η ατζέντα μιας τέτοιας συνάντησης πηγαίνει πολύ μακρύτερα.

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

    Δειτε τα πρωτοσελιδα ολων των εφημεριδων