Συνεχης ενημερωση

    Τρίτη, 12-Ιουν-2018 12:05

    ΗΠΑ και Βόρειος Κορέα: Το πιο σημαντικό βήμα είναι το πρώτο

    • Εκτύπωση
    • Αποθήκευση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου
    ΗΠΑ και Βόρειος Κορέα: Το πιο σημαντικό βήμα είναι το πρώτο

    Του Κώστα Ράπτη

    "Κανείς δεν θα περίμενε από μία συνάντηση κορυφής με διάρκεια μισής ημέρας να επιλύσει όλες τις διαφορές και να απομακρύνει τη βαθιά ριζωμένη καχυποψία ανάμεσα σε δύο πρώην αντιπάλους” σχολίασε το κινεζικό πρακτορείο Xinhua μετά την ιστορική χειραψία του Αμερικανού προέδρου Ντόναλντ Τραμπ με τον βορειοκορεάτη ηγέτη Κιμ Γιονγκ Ουν στη Σιγκαπούρη. Επισημαίνει δε ότι μολονότι ο δρόμος προς την αποπυρηνικοποίηση της κορεατικής χερσονήσου θα είναι μακρύς, το δυσκολότερο βήμα ήταν το πρώτο.

    Ο ρεαλισμός της κινεζικής τοποθέτησης απέχει πολύ από την απογοήτευση που έσπευσαν να σπείρουν οι περισσότεροι Αμερικανοί liberal σχολιαστές, μόλις έγινε γνωστό το περιεχόμενο του κοινού εγγράφου το οποίο υπέγραφαν οι δύο ηγέτες, διεκτραγωδώντας τον γενικόλογο και δίχως συγκεκριμένες δεσμεύσεις χαρακτήρα του κειμένου.

    Ωστόσο αποσιωπούν εντέχνως οι σχολιαστές αυτοί το γεγονός ότι οποιαδήποτε συμφωνία, οσοδήποτε άνευρη ή ελαττωματική, είναι απείρως προτιμότερη από την εναλλακτική μιας πολύνεκρης θερμής σύγκρουσης ανάμεσα στις ΗΠΑ και στη Βόρεια Κορέα, που φάνταζε τόσο πιθανή το περασμένο καλοκαίρι. 

    Είναι αυτή η διαφορά, όπως υπογραμμίζει σε άρθρο του ο γνωστός libertarian πρώην βουλευτής και άλλοτε διεκδικητής του χρίσματος των Ρεπουμπλικανών Ρον Πολ, ανάμεσα στην πολιτική (policy) και την μικροπολιτική (politics). Ο ίδιος στέκεται στην δυναμική των πραγμάτων και υπενθυμίζει ότι και η συνάντηση του Ρόναλντ Ρήγκαν με τον Μιχαήλ Γκορμπατσόφ στο Ρέικγιαβικ το 1987 είχε κριθεί στον καιρό της μάλλον απογοητευτική, ωστόσο ήταν αυτή που δρομολόγησε το τέλος του Ψυχρού Πολέμου.

    Αν, ανατρέχοντας στον παρελθόν, προσθέσουμε στον λογαριασμό και την επίσκεψη - έκπληξη του Ρίτσαρντ Νίξον στην Κίνα του Μάο, μπορούμε να τοποθετήσουμε τον Τραμπ στην χορεία των Ρεπουμπλικανών προέδρων με την επιθετική πολιτική, που όμως αποδείχθηκαν ικανοί για εντυπωσιακές στροφές χάριν της εκτόνωσης των διεθνών εντάσεων.

    Όπως και αν έχει, ο Ντόναλντ Τραμπ ήταν αυτός ο οποίος κατεξοχήν επειγόταν να δει μιαν επιτυχή κατάληξη της συνάντησης στη Σιγκαπούρη. Και αυτό διότι ο συνομιλητής του είχε ήδη εξασφαλίσει, ασχέτως της έκβασης των επαφών, σημαντικά κέρδη επικοινωνιακά αλλά και ουσιαστικά. Είχε ανατρέψει την εικόνα του ημιπαράφρονος που απειλεί ανά πάσα στιγμή την παγκόσμια ειρήνη, είχε αποκαταστήσει τις σχέσεις του με την Κίνα και τη Ρωσία (παραδοσιακούς φίλους που όμως είχαν συνυπογράψει τις αποφάσεις του ΟΗΕ κατά της Βόρειας Κορέας) και είχε κλονίσει τη συμμαχία της Νότιας Κορέας με τις ΗΠΑ, καθώς η Σεούλ αισθάνθηκε απολύτως "αναλώσιμη” όσο κυριαρχούσαν οι πολεμοχαρείς ιαχές. Εξ ού και ο νοτιοκορεάτης πρόεδρος Μουν Τζαε-ιν κινητοποιήθηκε προσεγγίζοντας τον Βορρά και μεσιτεύοντας την προσέγγιση Ουάσιγκτον-Πιονγκγιανγκ.

    Το αποτέλεσμα είναι η Βόρεια Κορέα να έχει πλέον κατοχυρωθεί de facto ως μέλος του κλειστού "πυρηνικού κλαμπ” και να έχει ξεφύγει από τον κλοιό των κυρώσεων, όποια και αν είναι αύριο η στάση των ΗΠΑ, καθώς Μόσχα και Πεκίνο επαίρονται ότι είναι οι αυτουργοί του "οδικού χάρτη” που οδήγησε στη συνάντηση της Σιγκαπούρης και δεν θα ακολουθήσουν την αμερικανική πλευρά σε τυχόν νέα υποστροφή της στην επιλογή της αντιπαράθεσης. Έχοντας μάλιστα πετύχει τη συνάντηση με τον Τραμπ, ο Κιμ Γιονγκ Ουν εξασφάλισε και αντίστοιχη συνάντηση με τον Κινέζο ηγέτη Σι Τζινπινγκ, υπενθυμίζοντάς μας ότι η Βόρεια Κορέα ακροβατεί ανάμεσα στην αντιπαράθεσή της με τις ΗΠΑ και τη φιλία της με την Κίνα, χωρίς να παραδίδεται ολοκληρωτικά σε καμία από τις δύο.

    Όλα αυτά, βέβαια, δεν απαντούν στο ερώτημα αν από την πλευρά του ο Ντόναλντ Τραμπ, παρά τις μεγαλοστομίες του, απέσπασε συγκεκριμένα κέρδη από τη συνάντηση της Σιγκαπούρης – και πιθανότατα η απάντηση δεν θα προκύψει πριν την πάροδο κάποιου χρόνου.

    Πάντως, ο Τζόελ Ουίτ, σύμβουλος στις διαπραγματεύσεις για τη συμφωνία-πλαίσιο με τη Βόρειο Κορέα το 1994, μας προειδοποιεί ότι η στάση του Κιμ δεν εξαντλείται σε μιαν "επίθεση γοητείας” ή ένα "τακτικό τρικ” και ότι η πραγματική στρατηγική της Πιονγκγιάνγκ, συμπεριλαμβανομένης της ετοιμότητάς της να ανταλλάξει το πυρηνικό της οπλοστάσιο με εγγυήσεις ασφαλείας και οικονομικής συνεργασίας, έχει υποτιμηθεί στη Δύση. Με αυτή την έννοια, συγκεκριμένα βήματα προς την αποπυρηνικοποίηση της κορεατικής χερσονήσου μπορεί να αναληφθούν πολύ συντομότερα από όσο αναμένουν οι επικριτές του Τραμπ.

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

    Δειτε τα πρωτοσελιδα ολων των εφημεριδων