Συνεχης ενημερωση

    Τρίτη, 13-Μαρ-2018 09:32

    Ποιος ο ρόλος της Βρετανίας στην εξωτερική πολιτική της ΕΕ μετά το Brexit

    • Εκτύπωση
    • Αποθήκευση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου
    Ποιος ο ρόλος της Βρετανίας στην εξωτερική πολιτική της ΕΕ μετά το Brexit

    του Ian Bond

    Το βασικό focus στις διαπραγματεύσεις του Ηνωμένου Βασιλείου για την έξοδο από την ΕΕ, ήταν μέχρι στιγμή στο εμπόριο. Αλλά η εξωτερική και αμυντική πολιτική και η συνεργασία στον τομέα επιβολής του νόμου, είναι επίσης σημαντικά. Το να ενταχθεί το Ηνωμένο Βασίλειο στη συνεργασία με την ΕΕ σε αυτούς τους τομείς, ίσως να μην είναι απλό. Συγκεκριμένα, η ΕΕ και το Ηνωμένο Βασίλειο θέλουν να διατηρήσουν την αυτονομία τους στη λήψη αποφάσεων μετά το Brexit.

    Η ΕΕ έχει στενές σχέσεις με τις ομοϊδεάτισσες χώρες, όπως ο Καναδάς, η Νορβηγία και οι ΗΠΑ. Αυτές οι σχέσεις προσφέρουν διάφορα μοντέλα για τη σχέση Ηνωμένου Βασιλείου-ΕΕ. Η Συμφωνία Σύνδεσης της ΕΕ με την Ουκρανία, καλύπτει επίσης τη συνεργασία στην εξωτερική και αμυντική πολιτική, αλλά αφήνει την Ουκρανία στη θέση του junior εταίρου -δεν είναι ένα status το οποίο θα αποδεχόταν πρόθυμα το Ηνωμένο Βασίλειο.

    Η Κοινή Εξωτερική Πολιτική και Πολιτική Ασφάλειας της ΕΕ (CFSP) είναι σε μεγάλο βαθμό διακυβερνητική. Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο (ECJ) έχουν περιορισμένους ρόλους. Αυτό δημιουργεί μεγαλύτερη ευελιξία για να διευκολύνει τα κράτη μη μέλη -αλλά θα υπάρχουν ακόμη όροι σε αυτά προνόμια που μπορεί να περιμένει το Ηνωμένο Βασίλειο.

    Οι δομές χρηματοδότησης για την ανάπτυξη είναι σύνθετες. Υπάρχει περιθώριο για τρίτες χώρες να συμβάλλουν και ακόμη και να συμμετέχουν στη διακυβέρνηση ορισμένων funds.

    Ο γενικός στόχος του Ηνωμένου Βασιλείου φαίνεται να είναι να διατηρηθεί όσο το δυνατό περισσότερο η υπάρχουσα συνεργασία στον τομέα της εξωτερικής και αναπτυξιακής πολιτικής. Αλλά είναι ασαφές το πώς πρέπει να το κάνει αυτό.

    Η ΕΕ είναι επίσης ανοιχτή στο να συνεργαστεί με το Ηνωμένο Βασίλειο, αλλά είναι απρόθυμη να προσφέρει στο Ηνωμένο Βασίλειο περισσότερη επιρροή στη λήψη αποφάσεων από αυτή που έχουν τρίτες χώρες, εν μέρει από φόβο ότι και άλλοι θα μπορούσαν να ζητήσουν το ίδιο καθεστώς με το Ηνωμένο Βασίλειο.

    Δεν υπάρχει ενιαία συνταγή για το συντονισμό της πολιτικής. Η Νορβηγία δεν έχει σχεδόν καθόλου επίσημες δομές για τη συνεργασία στην εξωτερική πολιτική, ενώ ο Καναδάς έχει μια νομικά δεσμευτική συμφωνία και οι ΗΠΑ μια πολιτικά δεσμευτική διακήρυξη. Όλες οι επίσημες δομές υποστηρίζονται από εκτεταμένες άτυπες επαφές με την ΕΕ και τα κράτη-μέλη.

    Το Ηνωμένο Βασίλειο και η ΕΕ έχουν συμφέρον στον συντονισμό των μελλοντικών πλαισίων κυρώσεων: το Ηνωμένο Βασίλειο παρέχει μεγάλο μέρος αυτών των πληροφοριών για τις κυρώσεις. Αλλά η εμπειρία των ΗΠΑ και άλλων δείχνει ότι χρειάζεται σκληρή δουλειά για να παραμείνει η λίστα με τις κυρώσεις εναρμονισμένη.

    Το Ηνωμένο Βασίλειο αναμένει ένα βέτο στις συζητήσεις με την ΕΕ για την εξωτερική πολιτική. Αλλά θα πρέπει να επιδιώξει μια συμφωνία, όπως αυτή του Καναδά, για να εξασφαλίσει ότι η φωνή του ακούγεται πάντα. Και θα πρέπει να διατηρήσει επίσημα και ανεπίσημα κανάλια επικοινωνίας με τα θεσμικά όργανα της ΕΕ και τα κράτη-μέλη. Και η ΕΕ και το Ηνωμένο Βασίλειο φαίνεται να σκέφτονται ότι η συνεργασία στην εξωτερική πολιτική θα μπορούσε να αποτελέσει μέρος μιας συμφωνίας ξεχωριστά από οποιαδήποτε μελλοντική εμπορική συμφωνία και ότι οι νέες διευθετήσεις θα μπορούσαν να τεθούν σε ισχύ κατά τη μεταβατική περίοδο.

    Η βρετανική κυβέρνηση έχει κρίνει ότι οι αναπτυξιακές δαπάνες της ΕΕ συμπίπτουν με τις προτεραιότητες του Ηνωμένου Βασιλείου και είναι καλά διαχειριζόμενες, επομένως θα πρέπει να αναζητήσει τρόπους για να συμβάλλουν στα προγράμματα βοήθειας της ΕΕ.

    Στη μεταβατική περίοδο, η ΕΕ έχει δηλώσει ότι το Ηνωμένο Βασίλειο θα μπορούσε να έχει ειδικές ρυθμίσεις για τη διαβούλευση αναφορικά με την CFSP κατά περίπτωση. Το Ηνωμένο Βασίλειο επιθυμεί μια εγγύηση διαβούλευσης πριν η ΕΕ λάβει αποφάσεις εξωτερικής πολιτικής, συμπεριλαμβανομένων των κυρώσεων. Το Ηνωμένο Βασίλειο θα πρέπει να αποφασίσει εάν θα επιδιώξει μέγιστη αυτονομία από την ΕΕ ή μέγιστη επιρροή σε αυτή. Δεν μπορεί να έχει και τα δύο.

    Όποιο μοντέλο και αν επιλέξει το Ηνωμένο Βασίλειο, θα χρειαστεί να εξομαλύνει τις σχέσεις εξωτερικής και αναπτυξιακής πολιτικής με την ΕΕ σωστά, στις Βρυξέλλες και σε άλλες πρωτεύουσες της ΕΕ, μεταξύ άλλων μέσω υπουργικής εμπλοκής.

    Μπορείτε να δείτε το κείμενο εδώ: http://www.cer.eu/publications/archive/policy-brief/2018/plugging-british-eu-foreign-policy

    Διαβάστε ακόμα για:

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ