Συνεχης ενημερωση

    cer.org.uk

    Δευτέρα, 06-Νοε-2017 08:21

    Πώς η ΕΕ και οι τρίτες χώρες μπορούν να διαχειριστούν τη μετανάστευση

    • Εκτύπωση
    • Αποθήκευση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου
    Πώς η ΕΕ και οι τρίτες χώρες μπορούν να διαχειριστούν τη μετανάστευση

    Των Luigi Scazzieri και John Springford

    Η έντονη αύξηση του αριθμού των μεταναστών που διέσχιζαν τη Μεσόγειο από την Τουρκία στην Ελλάδα το 2015, δημιούργησε χάος στην ΕΕ. Με το κλείσιμο της Βαλκανικής οδού και την επίτευξη της συμφωνίας με την Τουρκία, η ΕΕ μείωσε τον αριθμό των αφίξεων στην Ελλάδα. Αλλά μέχρι το καλοκαίρι του 2017 η ΕΕ διαπίστωσε πως είναι πιο δύσκολο να μειώσει τον αριθμό των μεταναστών που περνάνε από τη Λιβύη στην Ιταλία. Και δυσκολεύεται να μοιραστεί το διοικητικό και πολιτικό κόστος της μετανάστευσης μεταξύ των κρατών-μελών της, αφήνοντας την Ελλάδα και την Ιταλία να το αντιμετωπίσουν μόνες τους.

    Η αρχική ad hoc συμπεριφορά της ΕΕ στη μεταναστευτική κρίση, σταδιακά μεταμορφώνεται σε μια στρατηγική για τον περιορισμό της μετανάστευσης, με την χρήση της εξωτερικής πολιτικής για να αποτραπούν οι μετανάστες να διασχίσουν τη Μεσόγειο. Οι πρόσφατες διαπραγματεύσεις της ΕΕ με τη Λιβύη, υπό την καθοδήγηση της Ιταλίας, απεικονίζουν τους συμβιβασμούς που πρέπει να κάνει η ΕΕ με τρίτες χώρες για να περιορίσει τη μετανάστευση. Ενώ η ΕΕ έχει πετύχει να μειώσει τις ροές, παρέχοντας κεφάλαια στη Λιβύη και εκπαιδεύοντας την ακτοφυλακή της χώρας, η συμφωνία είναι εύθραυστη και έχει έρθει με κόστος τα ανθρώπινα δικαιώματα των μεταναστών.

    Οι προσπάθειες της ΕΕ να συνάψει συμφωνίες επανεισδοχής με τις χώρες καταγωγής, είχαν μικρή επιτυχία. Οι χώρες καταγωγής είναι συχνά απρόθυμες να συνάψουν τέτοιες συμφωνίες, καθώς κάτι τέτοιο είναι πιθανό να μειώσει τη ροή των εμβασμάτων που είναι σημαντική πηγή εθνικών εσόδων για πολλούς. Εάν η ΕΕ θα μπορούσε να ανοίξει νόμιμους διαύλους για μετανάστευση μέσω προγραμμάτων βίζας, υποτροφιών και αδειών εργασίας, θα υπάρχει μικρότερη ανάγκη για συμφωνίες επανεισδοχής, που σε διαφορετική περίπτωση θα επιτυγχανόταν, μόνο εάν η ΕΕ παράσχει επιπλέον αναπτυξιακά κεφάλαια στις χώρες προέλευσης. Η βοήθεια της ΕΕ θα μπορούσε να καταβληθεί σε δόσεις και οι επιστροφές θα μπορούσαν να περιοριστούν μόνο στις μελλοντικές αφίξεις, έτσι ώστε τα κράτη να μην έχουν να ανησυχούν για μια απότομη αύξηση των επιστροφών.

    Οι προσπάθειες για την ένταξη στη συνεργασία και τρίτων χωρών, θα συνεχίσουν να έρχονται εις βάρος των ανθρωπίνων δικαιωμάτων εκτός και αν η ΕΕ βελτιώσει τις συνθήκες στα κέντρα κράτησης στις τρίτες χώρες και παράσχει άλλες μορφές βοήθειας στους μετανάστες που είναι εγκλωβισμένοι από το κλείσιμο των συνόρων της ΕΕ καθώς και εκείνων των τρίτων χωρών. Βραχυπρόθεσμα, η ΕΕ θα πρέπει να βελτιώσει τις συνθήκες στα κέντρα υποδοχής στη Λιβύη και να πιέσει πιο πολύ για ειρήνη στη Λιβύη.

    Η ΕΕ χρειάζεται επίσης μία μακροπρόθεσμη στρατηγική για τη μείωση των κινήτρων για τη μετανάστευση. Μακροπρόθεσμα, η μετανάστευση μπορεί να μειωθεί μόνο μέσω της διασφάλισης ευκαιριών ασφάλειας και οικονομικών ευκαιριών στις χώρες καταγωγής. Αλλά ο αριθμός των ανθρώπων που επιχειρούν να φθάσουν στην ΕΕ θα συνεχίσει να αυξάνεται μέχρι οι εισοδηματικές διαφορές μεταξύ της υποσαχάριας Αφρικής και των κρατών-μελών της ΕΕ μειωθούν σημαντικά. Μια προσέγγιση "όλο και περισσότερο" -περισσότερη βοήθεια με αντάλλαγμα περισσότερη συνεργασία στη μετανάστευση- θα απαιτήσει από την ΕΕ να χαλαρώσει σημαντικά τα πρότυπά της: η μεταναστευτική πολιτική της ΕΕ δεν θα πρέπει να έχει στρεβλωτικές επιπτώσεις στην αναπτυξιακή βοήθεια, της οποίας ο μόνος στόχος θα πρέπει να συνεχίσει να είναι η μείωση της φτώχειας. Η ευρωπαϊκή βοήθεια συχνά αντιστοιχεί σε ένα μικρό ποσοστό του ΑΕΠ των χωρών προέλευσης και διέλευσης.

    Οι εκκλήσεις για τις διαδικασίες έκδοσης ασύλου εκτός της ΕΕ, όπως κάνει η Αυστραλία, είναι εξωπραγματικές. Τα κέντρα που διοικούνται από διεθνείς οργανισμούς είναι ακατάλληλα για "μεικτές" ροές μετανάστευσης, με πρόσφυγες και οικονομικούς μετανάστες να ταξιδεύουν μαζί, διότι αυτοί οι οργανισμοί δεν μπορούν να κρατούν τους ανθρώπους. Και η ΕΕ από μόνη της δεν μπορεί να εξετάσει διαδικασίες ασύλου σε τρίτες χώρες, από τη στιγμή που δεν θα είχε την εξουσία να κατανείμει πρόσφυγες σε κράτη-μέλη, που όλα έχουν τους δικούς τους νόμους ασύλου. Η πρόοδος προς ένα ενιαίο σύστημα ευρωπαϊκού ασύλου είναι αργή, με τα κράτη-μέλη να είναι απρόθυμα να παραχωρήσουν κυριαρχία.

    Μπορείτε να δείτε το κείμενο εδώ: http://www.cer.eu/publications/archive/policy-brief/2017/how-eu-and-third-countries-can-manage-migration

    Διαβάστε ακόμα για:

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ