Συνεχης ενημερωση

    Δευτέρα, 22-Οκτ-2018 15:39

    Διδάγματα για το Brexit και την ΕΕ οι τελωνειακές απάτες

    • Εκτύπωση
    • Αποθήκευση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου
    Διδάγματα για το Brexit και την ΕΕ οι τελωνειακές απάτες

    Των Daniel Gros και Weinian Hu

    Η ανακάλυψη της τελωνειακής απάτης, φυσιολογικά δεν θα είχε τύχει μεγαλύτερης προσοχής. Αλλά εάν έχει συγκεντρώσει το ενδιαφέρον του Τύπου η ακραία έκταση του συστήματος υποτίμησης και έχει σημαντικές επιδράσεις για το Brexit, η ιστορία επίσης κάνει λόγο για ένα συστημικό πρόβλημα αναφορικά με τον τρόπο που λειτουργεί η ΕΕ.

    Η OLAF αποκάλυψε την τεράστια έκταση ης απάτης σε μια κοινή τελωνειακή επιχείρηση το 2016 με τις γαλλικές τελωνειακές αρχές (OCTOPUS), με στόχο εγκληματικά δίκτυα που εισάγουν υφάσματα και είδη υπόδησης από την Κίνα μέσω του Ηνωμένου Βασιλείου. Δηλώνοντας μόνο ένα μικρό ποσό της πραγματικής αξίας των αγαθών, η απάτη προκάλεσε δις. Ζημιών σε τελωνειακά έσοδα και εισόδημα ΦΠΑ για τις χώρες στις οποίες κατέληγαν τα αγαθά. Ωστόσο, παρά τις επανειλημμένες προειδοποιήσεις ήδη από το 2007, οι αρχές του Ηνωμένου Βασιλείου απέτυχαν να προλάβουν την απάτη. Τώρα η Κομισιόν απαιτεί από την κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου να πληρώσει το έλλειμμα των 2,7 δις. Ευρώ, απευθείας στον προϋπολογισμό της ΕΕ.

    Στο πλαίσιο του Brexit, η εκτεταμένη απάτη που αποκαλύφθηκε από την έρευνα καθιστά ακόμη πιο δύσκολο το να πιστέψει κανείς ότι ένας αυστηρός συνοριακός έλεγχος μπορεί να αποφευχθεί στην Ιρλανδία εάν το Ηνωμένο Βασίλειο δεν παραμείνει στην τελωνειακή ένωση. Ο μηχανισμός του "έμπιστου εμπορικού εταίρου" που προτάθηκε από το Ηνωμένο Βασίλειο, φαίνεται απίθανο να λειτουργήσει στην πράξη.

    Πέρα από το Brexit, αναδεικνύει ένα ευρύτερο ζήτημα. Από την αρχή της διαδικασίας ένταξης, η γενική προσέγγιση ήταν ότι οι "Βρυξέλλες" θα έθεταν μόνο τους γενικούς κανόνες, οι οποίοι στη συνέχεια θα εφαρμοζόταν μέσω εθνικών νομικών και διοικητικών συστημάτων. Το "φως της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης" ίσως να είχε αποτέλεσμα σε μια κοινότητα έξι χωρών με ένα παρόμοιο επίπεδο ανάπτυξης και διοικητικής ικανότητας και μέσα σε μια ομάδα αρκετά μικρή που η πίεση των ομολόγων ήταν άμεση και προσωπική. Αλλά σε ποιο βαθμό είναι αυτό εφικτό, ώστε μια πολύ μεγαλύτερη ΕΕ να αφήσει σημαντικές λειτουργίες στα χέρια των κρατών-μελών όταν τα συμφέροντά τους δεν ευθυγραμμίζονται πάντα με αυτά της Ένωσης.

    Οι τελωνειακοί δασμοί πηγαίνουν στον ευρωπαϊκό προϋπολογισμό, εκτός από το 25% που κρατείται από τα κράτη-μέλη για να καλύψουν τις δαπάνες τους. Αυτό δεν τους προσφέρει επαρκή κίνητρα για να εντοπίσουν αυτού του είδους την απάτη: για κάθε ευρώ που συλλέγεται με εθνικές προσπάθειες, οι εθνικές αρχές βάζουν στην τσέπη μόνο 25 σεντς. Επιπλέον, όπως συμβαίνει εδώ, εάν οι εθνικές αρχές είναι χαλαρές όσον αφορά τους τελωνειακούς ελέγχους, αυτό επίσης δημιουργεί απώλειες εσόδων ΦΠΑ στις χώρες προορισμού. Γιατί θα πρέπει οι εθνικές τελωνειακές αρχές να επενδύουν πόρους στην προστασία των συμφερόντων των άλλων κρατών-μελών; Η αρχή της ειλικρινούς συνεργασίας στη Συνθήκη είναι απίθανο να είναι ένας καθοριστικός παράγοντας όταν οι εθνικές αρχές πρέπει να αποφασίσουν για το πόσα λεφτά θα διαθέσουν για την καταπολέμηση της τελωνειακής απάτης.

    Κάτι παρόμοιο συνέβη στον τομέα της νομιμοποίησης εσόδων από παράνομες δραστηριότητες όταν ανακαλύφθηκαν τεράστια κενά στην επιβολή του νόμου, στην περίπτωση που ένα υποκατάστημα μιας δανέζικης τράπεζας φέρεται να "ξέπλυνε" εκατοντάδες δις. Η επιβολή του νόμου κατά της νομιμοποίησης εσόδων από παράνομες δραστηριότητες παραμένει επίσης στις εθνικές αρχές. Αλλά μπορεί να είναι απρόθυμοι να εντοπίσουν προβλήματα στο εσωτερικό, με το να είναι περισσότερο υπερασπιστές των "δικών τους" τραπεζών, παρά αυστηρά, αμερόληπτα ελεγκτικά όργανα.

    Αξίζει να σημειωθεί ότι και στις δύο περιπτώσεις, η διοικητική ικανότητα των εθνικών αρχών, θα θεωρείται φυσιολογικά πολύ καλή. Το πρόβλημα είναι ωστόσο όχι η ικανότητα διεξαγωγής ελέγχων, αλλά η προθυμία να τεθούν οι πόροι σε αυστηρή εποπτεία.

    Ομοίως, στη διάρκεια της κρίσης του ευρώ, οι εθνικές εποπτικές αρχές συνήθιζαν να δηλώνουν ότι οι τράπεζές τους ήταν υγιείς, με αποτέλεσμα να μην αντιμετωπίζονται τα προβλήματα. Η Ευρωπαϊκή Τραπεζική Αρχή δημιουργήθηκε για να συντονίζει την τραπεζική εποπτεία, αλλά δεν είχε εκτελεστικές εξουσίες. Μόνο η κλιμάκωση της κρίσης ανάγκασε τα κράτη-μέλη να συμφωνήσουν στον "Ενιαίο Εποπτικό Μηχανισμό", βάσει του οποίου η ΕΚΤ εποπτεύει άμεσα το μεγαλύτερο μέρος του τραπεζικού συστήματος της ευρωζώνης.

    Αυτό είναι ίσως το μοντέλο που ακολουθείται σε άλλους τομείς. Δεν υπάρχει ανάγκη για νέες, σαρωτικές μεταβιβάσεις κυριαρχικών δικαιωμάτων, αλλά η ΕΕ θα πρέπει να θεσπίσει περισσότερες "ομοσπονδιακές" υπηρεσίες για να εφαρμόσει τις εξουσίες που έχει ήδη. Μια Ευρωπαϊκή Τελωνειακή Υπηρεσία ή μια Ευρωπαϊκή Αρχή κατά της νομιμοποίησης εσόδων από παράνομες δραστηριότητες, ίσως να μην είναι μεγάλα βήματα, αλλά είναι απαραίτητα για να κάνουν την Ένωση να λειτουργεί πιο αποτελεσματικά.

    Μπορείτε να δείτε το κείμενο εδώ: https://www.ceps.eu/publications/uk-customs-fraud-danish-money-laundering-lessons-brexit-and-eu

    Διαβάστε ακόμα για:

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

    Δειτε τα πρωτοσελιδα ολων των εφημεριδων