Συνεχης ενημερωση

    Πέμπτη, 19-Απρ-2018 10:49

    Η μη παρεμβατική εξωτερική πολιτική της Γερμανίας

    • Εκτύπωση
    • Αποθήκευση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου
    Η μη παρεμβατική εξωτερική πολιτική της Γερμανίας

    της Judy Dempsey

    Στη Γερμανία αρέσει να υπερηφανεύεται ότι είναι μία από τους βασικούς υποστηρικτές, μεταξύ των ευρωπαϊκών χωρών, του αφοπλισμού, της καταπολέμησης της διάδοσης των πυρηνικών όπλων, και της προστασίας των υφιστάμενων συμβάσεων, όπως η απαγόρευση των χημικών.

    Αλλά όταν, και όχι για πρώτη φορά, το καθεστώς του Σύριου προέδρου Bashar al-Assad, φέρεται να έριξε μια barrel bomb που περιείχε δηλητηριώδες αέριο, αυτή τη φορά στην πόλη της Ντούμα, οι ΗΠΑ, η Γαλλία και η Βρετανία, απάντησαν. Επιτέθηκαν στα εργοστάσια χημικών όπλων του Assad. Η Γερμανία παρέμεινε στο περιθώριο. Η Angela Merkel είχε αποκλείσει κατηγορηματικά οποιαδήποτε γερμανική εμπλοκή.

    "Η Γερμανία δεν θα εμπλακεί στρατιωτικά”, ανέφερε η Merkel. "Αναγνωρίζουμε και υποστηρίζουμε το γεγονός ότι καταβάλλεται κάθε προσπάθεια για να σηματοδοτήσει πως η χρήση των χημικών όπλων είναι απαράδεκτη”. Μόλις έλαβαν χώρα οι δυτικές επιθέσεις, η Merkel δήλωσε πως "η στρατιωτική απάντηση ήταν επιτυχής και κατάλληλη”.

    Είναι δύσκολο να καταλάβουμε τι σημαίνει "επιτυχής” και "κατάλληλη”, δεδομένου του τρομερού πόνου που επέβαλλε το καθεστώς του Assad και οι αντάρτες στους αμάχους και πώς η στρατιωτική υποδομή του Assad είναι ακόμη ανέπαφη. "Το καθιστούμε ευκολότερο για τους εαυτούς μας, αφήνοντας τους άλλους να κάνουν τη βρώμικη δουλειά”, τόνισε ο πρώην Γερμανός υπουργός Αμυνας Karl-Theodor zu Guttenberg, από το βαυαρικό κόμμα CSU.

    Αυτό που είναι σαφές είναι ότι η γερμανική εξωτερική πολιτική αναφορικά με τη Συρία, τη Ρωσία και το Ιράν, γίνεται όλο και περισσότερο κοντόφθαλμη.

    Πάρτε για παράδειγμα τη Συρία. Καμία δυτική χώρα δεν έχει βγει καλά από τον επταετή (και συνεχίζεται) πόλεμο -αφήνοντας κατά μέρος την απόφαση της Merkel να αναλάβει περισσότερους από 1 εκατ. πρόσφυγες που έφυγαν από την εμπόλεμη ζώνη.

    Το κενό που άφησαν οι ΗΠΑ και οι ευρωπαϊκές χώρες που απείχαν από τον πόλεμο, τουλάχιστον επισήμως, έχει καλυφθεί κυρίως από το Ιράν και τη Συρία. Χωρίς την υποστήριξή τους, το καθεστώς του Assad θα είχε ήδη καταρρεύσει.

    Το Ιράν και η Ρωσία προτίθενται τώρα να χαράξουν ένα τόξο επιρροής σε αυτό το τμήμα της Μέσης Ανατολής. Δεν είναι περίεργο ότι το Ισραήλ είναι ιδιαιτέρως ανήσυχο. ΑΠό τη στιγμή που η Δύση δεν πρόκειται να συγκρατήσει το Ιράν, το Ισραήλ έχει υποχρεωθεί να ξεκινήσει αεροπορικές επιθέσεις σε ιρανικούς στόχους στη Συρία, σε μια προσπάθεια να σταματήσει την Τεχεράνη από το να δημιουργήσει μια μόνιμη βάση κοντά στα σύνορά της.

    Η απάντηση της Γερμανίας στο Ιράν είναι ίδια με αυτή της Γαλλίας και της ΕΕ. Και οι τρεις το καλοπιάνουν.

    Για τη Merkel. το Γάλλο πρόεδρο Macron και την ύπατη εκπρόσωπος της ΕΕ, Federica Mogherini, προτεραιότητα είναι η διάσωση της ιρανικής πυρηνικής συμφωνίας, ιδιαίτερα μετά από τις απειλές της αμερικανικής κυβέρνησης να τη διαλύσει.

    Σπάνια θα ακούσουμε, αν ακούσουμε καθόλου, τις κυβερνήσεις να μιλάνε εναντίον της στήριξης του Ιράν στη Χεζμπολάχ, στη Χαμάς, και πώς υποστηρίζει το καθεστώς Assad. Για να μην αναφέρουμε το γεγονός ότι το Ιράν αρνείται να αποδεχθεί το δικαίωμα του Ισραήλ να υπάρχει.

    Σε ό,τι αφορά το ρόλο της Ρωσίας στη Συρία: εκτός από την κυβερνοεπίθεση στο γερμανικό υπουργείο Εξωτερικών και στη βουλή, τη ρωσική επέμβαση στις εκλογές κρατών-μελών της ΕΕ και η επίθεση με δηλητήριο στον Sergei Skripal, ο συνασπισμός Merkel-Χριστιανοδημοκρατών, παραπαίει. Δεν υπάρχει σαφήνεια για το πώς θα απαντήσουν στην ρωσική παρέμβαση,

    Η Χριστιανοκοινωνική Ένωση -το αδερφό βαυαρικό κόμμα των Χριστιανοδημοκρατών της Merkel- έχει επανειλημμένως αμφισβητήσει τις κυρώσεις της ΕΕ κατά της Ρωσίας και την αποτελεσματικότητά τους. Ο Γερμανός πρόεδρος Frank-Walter Steinmeier, Σοσιαλδημοκράτης, και ο Michael ROth, υπουργός της Γερμανίας για την Ευρώπη, έχουν προειδοποιήσει να μην δαιμονοποιηθεί η Ρωσία από τη Γερμανία.

    Η Heiko Maas, ο Σοσιαλδημοκράτης υπουργός Εξωτερικών της Γερμανίας, ο οποίος ήταν πιο σκληρός από τους ομολόγους του αναφορικά με τη Ρωσία από όταν ανέλαβε, πριν από λίγες εβδομάδες, δήλωσε πως δεν μπορεί να υπάρξει στρατιωτική λύση, μόνο πολιτική λύση, στον πόλεμο στη Συρία.

    "Είναι καιρός, νομίζω, να επισημάνω ότι περιμένουμε εποικοδομητική συμβολή από τη ρωσική πλευρά, συμπεριλαμβανομένης και της στάσης της στη Συρία. Και επίσης ότι δεν προστατεύουν πάντα τον Al-Assad”, δήλωσε. "Είτε μας αρέσει είτε όχι, αυτή η σύγκρουση δεν μπορεί να επιλυθεί χωρίς τη Ρωσία”. Αλλά με ποιους όρους;

    Η Ρωσία έχει επανειλημμένως ασκήσει βέτο σε ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ για τη Συρία, αφήνοντάς το χωρίς δύναμη. Ο Macron δεν επιδιώκει υποστήριξη από την ΕΕ για τις πυραυλικές επιθέσεις της ΕΕ στη Συρία. Ο ΟΗΕ και η ΕΕ συναγωνίζονται στην αδυναμία τους να ανταποκριθούν στον πόλεμο.

    Σε ό,τι αφορά το Βερολίνο, εάν πρόκειται να μείνει στο περιθώριο όταν πρόκειται για τη διατήρηση της απαγόρευσης των χημικών όπλων, θα μπορούσε να υιοθετήσει μια πολύ πιο ισχυρή πολιτική έναντι της Ρωσίας.

    Για παράδειγμα, η Merkel θα πρέπει να εγκαταλείψει τον αγωγό Nord Stream 2 που κατασκευάζεται από μια κοινοπραξία γερμανικών και άλλων ευρωπαϊκών ενεργειακών εταιρειών, υπό την καθοδήγηση της Gazprom. Η Merkel έχει επανειλημμένως περιγράψει το project ως εμπορικό. Δεν είναι. Είναι εξαιρετικά πολιτικό. Ο αγωγός όχι μόνο θα στερήσει από την Ουκρανία σημαντικά τέλη μεταφοράς από την αποστολή φυσικού αερίου στην Ευρώπη. Θα αυξήσει την εξάρτηση της Γερμανίας στο ρωσικό αέριο και θα ‘δέσει” τις γερμανικές εταιρείες ενέργειας ακόμη πιο κοντά στο Κρεμλίνο.

    Επισης, οι δηλώσεις διαφόρων Χριστιανοκοινωνιστών και Σοσιαλδημοκρατών βουλευτών για την ανάγκη να υπάρξει ένας διάλογος με τη Ρωσία, τείνούν να ξεχνούν δύο πράγματα. Πρώτον, η εμπλοκή της Ρωσίας στη Συρία έχει παρατείνει έναν πόλεμο και έχει βοηθήσει να δημιουργηθεί μια προσφυγική κρίση. Επιπλέον, σε ό,τι αφορά την Ουκρανία, τις κυβερνοεπιθέσεις και τον πόλεμο παραπληροφόρησης, η Ρωσία είναι ο επιτιθέμενος. Αυτή είναι μια λέξη που σπανίως χρησιμοποιείτα, αν χρησιμοποιείται ποτέ, από τη Mogherini, τον Steinmeier ή από άλλους αξιωματούχους που φωνάζουν για επιστροφή στιο business as usual με τον Vladimir Putin. Η Merkel θα πρέπει να γίνει πιο τολμηρή αναφορικά με τη γερμανική και ευρωπαϊκή εξωτερική πολιτική. Διαφορετικά, η ανικανότητα θα την βγάλει "εκτός παιχνιδιού”.

    Μπορείτε να δείτε το κείμενο εδώ: http://carnegieeurope.eu/strategiceurope/76091?lang=en

    Διαβάστε ακόμα για:

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

    Δειτε τα πρωτοσελιδα ολων των εφημεριδων