Συνεχης ενημερωση

    carnegieeurope.eu

    Παρασκευή, 21-Απρ-2017 09:29

    Πόσο αναγκαία είναι μια αλλαγή στη Γαλλία;

    • Εκτύπωση
    • Αποθήκευση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου
    Πόσο αναγκαία είναι μια αλλαγή στη Γαλλία;

    Sophia Besch, ερευνήτρια στο Centro for European Reform
    Έχει γίνει συνήθεια να υποστηρίζουμε ότι η Γαλλία πρέπει να αλλάξει, όχι μόνο για χάρη της χώρας, αλλά και για χάρη του μέλλοντος της ΕΕ. Η αδυναμία της Γαλλίας να βάλει τα οικονομικά της σε τάξη, συνεχίζει το αφήγημα, έχει οδηγήσει σε μια επικίνδυνη ανισορροπία δυνάμεων με τη Γερμανία: η Γαλλία πρέπει να αλλάξει για να αναζωπυρώσει τον γαλλό-γερμανικό κινητήρα της ενοποίησης της ΕΕ. Αλλά η Γερμανία είναι τώρα απλώς πολύ μεγαλύτερη από τη Γαλλία, και η οικονομική σχέση μεταξύ των δύο είναι αναπόφευκτα άνιση.

    Είναι αλήθεια ότι η περίοδος προς τις προεδρικές εκλογές στη Γαλλία το 2017, έχει αποκαλύψει μια ανάγκη για αλλαγή. Ότι τόσοι πολλοί νέοι άνθρωποι σκοπεύουν να ψηφίσουν για το ακροδεξιό Εθνικό Μέτωπο, είναι ιδιαίτερα ανησυχητικό, και οι μετριοπαθείς Γάλλοι πολιτικοί πρέπει να βρουν τρόπους να αντιμετωπίσουν την ευρεία αίσθηση παραίτησης αναφορικά με το οικονομικό μέλλον της χώρας. Η Γαλλία χρειάζεται να προχωρήσει σε φιλόδοξες μεταρρυθμίσεις, ιδιαίτερα στην αγορά εργασίας.

    Η αλλαγή στη Γαλλία ωστόσο δεν είναι "πανάκεια” για τα πολλά προβλήματα της ΕΕ. Για να αποκατασταθεί η αξιοπιστία της ΕΕ, οι πολιτικές της ευρωζώνης πρέπει να αλλάξουν. Αλλά είναι αφελές να ελπίζουμε σε ένα γαλλό-γερμανικό quid pro quo σύμφωνα με το οποίο το Βερολίνο θα αποδεχόταν, ας πούμε, την αμοιβαιοποίηση του χρέους της ευρωζώνης. Η γερμανική αντίθεση σε ένα τέτοιο βήμα δεν έχει μεγάλη σχέση με τις αποτυχίες της Γαλλίας, πραγματικές ή φανταστικές. Η Γαλλία χρειάζεται να αλλάξει, αλλά δεν είναι η μόνη.

    Steven Erlanger, επικεφαλής του τμήματος των New York Times στο Λονδίνο και πρώην επικεφαλής του τμήματος στο Παρίσι
    Ίσως. Καθώς τα δύο πολιτικά κόμματα είναι διαλυμένα, βιώνει ήδη μια αλλαγή, που έχει τη βάση της στην αηδία. Αλλά υπάρχουν επίσης σοβαρά, μακροχρόνια δομικά προβλήματα που πρέπει να αντιμετωπιστούν, εάν βρει κανένας πολιτικός ηγέτης το κουράγιο και τη νομοθετική υποστήριξη να το κάνει και να αμφισβητήσει τον έλεγχο των μικρών αλλά ισχυρών συνδικάτων.

    Η διαρθρωτική ανεργία είναι ακόμη πολύ υψηλή, βασισμένη σε ένα σύστημα που ανταμείβει όσους έχουν μόνιμη απασχόληση και απαιτεί διαρκεί ανασφάλεια για αυτούς τους νέους που μπορούν μόνο να μεταφέρονται από μια προσωρινή σύμβαση σε μία άλλη. Το σύστημα αποτελεί προσβολή για τους νέους.

    Με χαμηλή ανάπτυξη, πρόωρη συνταξιοδότηση, δημογραφική αλλαγή και γενναιόδωρα κοινωνικά και συνταξιοδοτικά επιδόματα, η Γαλλία απλώς δεν δημιουργεί αρκετό πλούτο για να πληρώσει για το τεράστιο κοινωνικό της σύστημα. Οι Γάλλοι έχουν υψηλή παραγωγικότητα αλλά εργάζονται λίγες ώρες, κάνουν μεγάλες διακοπές, και ζουν από το κράτος από τα πενήντα τους. Αυτό είναι υπέροχο αν το καλύπτουν τα φορολογικά έσοδα. Αλλά δεν συμβαίνει αυτό.

    Οι κρατικές δαπάνες αντιπροσωπεύουν πολύ περισσότερο από το 50% του ΑΕΠ και τα δημοσιονομικά και σωρευτικά ελλείμματα είναι πολύ υψηλά. Υπάρχουν πάρα πολλοί προστατευμένοι γραφειοκράτες και βαθμίδες κατά κεφαλή. Πολλοί νέοι Γάλλοι φιλοδοξούν να γίνουν δημόσιοι υπάλληλοι, διαιωνίζοντας την ανωνυμία που τροφοδοτεί την πολιτική αηδία και τη μετανάστευση των καλύτερων.

    Αλλάξτε όλα αυτά, αλλά ποτέ, σας παρακαλώ, τη γαλλική μπαγκέτα.

    Gianni Riotta, μέλος του Council on Foreign Relations
    Κάντε μια βόλτα στο φανταχτερό κέντρο του Παρισιού, πιείτε ένα παγωμένο Pouilly-Fume σε ένα μπιστρό, ακούστε τη Λεγεώνα των Ξένων να τραγουδά τον ιστορικό της ύμνο ή παρακολουθείστε την τελευταία συγκέντρωση του αμφιλεγόμενου συγγραφέα Michel Houellebecq, και αναρωτηθείτε: Γιατί οι Γάλλοι είναι τόσο θυμωμένοι και καταθλιπτικοί, κρατούμενοι όμηροι σε μια εθνική πανδημία της κατάθλιψης, αυτής της ζοφερής, υπαρξιακής έλλειψης χαράς που είναι γνωστή στους χαρακτήρες του Σαρτρ;

    Η γαλλική οικονομία δεν είναι τόσο άσχημα. Θα μπορούσε να είναι καλύτερα αλλά η παραγωγικότητα είναι οκ. Τα δημογραφικά της Γαλλίας είναι καλύτερα από αυτά της Γερμανίας και το δημόσιο χρέος στο 96% του ΑΕΠ είναι πολύ χαμηλότερο από αυτό της Ιταλίας. Αλλά κανένας Γάλλος πρόεδρος δεν είχε το θάρρος να προωθήσει τις μεταρρυθμίσεις ενάντια στις εντυπωσιακές κόκκινες σημαίες των εργατικών συνδικάτων.

    Επομένως από που πηγάζει η ασθένεια της Γαλλίας; Είναι η νοσταλγία για την αυτοκρατορία, για να έχει λόγο στον κόσμο, πραγματικό, όχι τον αδύναμο σημερινό. Θα καταπιεί ο παγκοσμιοποιημένος κόσμος αυτό που οι Γάλλοι χαρακτηρίζουν ως την πολιτιστική τους ιδιαιτερότητα και θα αποκηρύξουν τα McDonalds; Ο κόσμος αγαπά τη Γαλλία αλλά η Γαλλία δυσκολεύεται να είναι απλώς ένα μεγάλο έθνος σε μια χορωδία.

    Jacek Saryusz-Wolski, μέλος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου
    Υποθέτοντας ότι μια αλλαγή πολιτικής σε μια ξένη χώρα είναι πάντα δύσκολη -πολύ περισσότερο όταν πρόκειται για μια χώρα που πάντα αναζητούσε, σύμφωνα με τα λόγια του πρώην προέδρου Charles de Gaulle, "une certain idee de la France” (την επιβεβαίωση της θέσης της Γαλλίας). Ωστόσο φαίνεται ότι το Παρίσι είχε δυσκολίες στην αναπροσαρμογή της στην μετά τον Ψυχρό Πόλεμο πραγματικότητα.

    Σε παγκόσμια κλίμακα, η Γαλλία επέλεξε να αντισταθεί παρά να προσαρμοστεί στην μεταμόρφωση της αγοράς. Η ελεύθερη κυκλοφορία αγαθών, κεφαλαίων και εργασίας, καθώς και η ευελιξία, αμφισβητήθηκαν και κατέστησαν δύσκολο για τη Γαλλία να διακυβερνηθεί και να παρουσιάσει καλές οικονομικές επιδόσεις.

    Περιφερειακά, το Παρίσι παρέμενε προσκολλημένο στην ιδέα μιας μικρής Ευρώπης, για πολύ καιρό. Η Γαλλία ήταν σκεπτική για τη διεύρυνση της ΕΕ και όταν συνέβη, προσποιήθηκε ότι θα μπορούσε να επικεντρωθεί μόνο στα ιδρυτικά μέλη της ένωσης. Αγνοώντας τις ανησυχίες των νέων κρατών-μελών για την επικείμενη απειλή στα Ανατολικά ή πιέζοντας για ξεχωριστή διακυβέρνηση της ευρωζώνης, η Γαλλία περιόρισε την επιρροή της στην ένωση -σε αντίθεση με τη βρετανική ή γερμανική ενασχόληση στην περιοχή.

    Εάν θέλει η Γαλλία να ανακτήσει το οικονομικό mojo και να πιέσει για ισχυρότερες σχέσεις σε όλη την ΕΕ, θα δημιουργήσει μια win-win κατάσταση. Μια τέτοια αλλαγή θα είχε ως αποτέλεσμα μια πιο ισορροπημένη Ευρώπη και θα θεράπευε τις υφιστάμενες διαιρέσεις. Η μπάλα είναι στο γήπεδο της Γαλλίας.

    Paul Taylor, συντάκτης στο Politico
    Η Γαλλία πρέπει να αλλάξει για να κάνει την οικονομία της πιο δυναμική και να απελευθερώσει την ενέργεια των νέων ανθρώπων που δεν μπορούν να βρουν σταθερή δουλειά ή να ξεκινήσουν τη ζωή τους. Η χώρα χρειάζεται μεταρρυθμίσεις για να καταστούν πιο εύκολες οι προσλήψεις και οι απολύσεις, να μειωθούν οι εταιρικοί φόροι και η γραφειοκρατία στις μικρές επιχειρήσεις, και να δοθούν κίνητρα στις μεσαίες τάξεις να επενδύσουν τις οικονομίες τους σε μετοχές και σε start-ups παρά σε περιουσιακά στοιχεία. Ο πλούτος πρέπει να είναι πιο επιλεκτικός και οι καλοπληρωμένοι συνταξιούχοι να φορολογηθούν περισσότερο.

    Μόλις η Γαλλία αποδείξει ότι προχωράει στις δημοσιονομικές και οικονομικές μεταρρυθμίσεις θα βρίσκεται σε καλύτερη θέση να εκμεταλλευτεί την ισχύ της στην αμυντική και εξωτερική πολιτική για να πετύχει μια καλή συμφωνία με τη Γερμανία για μια νέα έναρξη της ΕΕ, να ενισχύσει την ευρωζώνη και να αυξήσει τις κοινές αμυντικές προσπάθειες.

    Για να ξεπεράσει την αναπόφευκτη αντίσταση, ο νέος Γάλλος πρόεδρος θα πρέπει να δώσει ένα ισχυρό πολιτικό μήνυμα ότι κάνει τη Γαλλία μεγάλη και πάλι -όχι με το κλείσιμο συνόρων, την απόρριψη του ευρώ και με το να μεταχειρίζεται άσχημα τους μετανάστες, αλλά με την εκμετάλλευση των assets της, πρώτα και κύρια, των νέων ταλέντων της. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να αγκαλιάσει την ποικιλομορφία και να δημιουργήσει περισσότερες εκπαιδευτικές και οικονομικές ευκαιρίες για τους νέους ανθρώπους, στο πλαίσιο των προσπαθειών για την καταπολέμηση της παραβατικότητας και της ριζοσπαστικοποίησης. Ναι, η Γαλλία μπορεί!

    Pierre Vimont, ανώτερος συνεργάτης στο Carnegie Europe
    Η Γαλλία χρειάζεται να αλλάξει αν μη τι άλλο για να αντιμετωπίσει τη συντριπτική δυσαρέσκεια του γαλλικού πληθυσμού. Με τα στοιχεία να υποδηλώνουν σταθερή απώλεια τα τελευταία 20 χρόνια του μέσου όρου των πραγματικών εισοδημάτων των γαλλικών νοικοκυριών και μια παράλληλα πτώση της ανταγωνιστικότητας της Γαλλίας στις παγκόσμιες αγορές. οι απαραίτητες μεταρρυθμίσεις σε τομείς όπως η εκπαίδευση, η αγορά εργασίας και το συνταξιοδοτικό, δεν μπορούν να αναβληθούν για πολύ περισσότερο.

    Διαδοχικές κυβερνήσεις τα τελευταία αυτά χρόνια δεν κατάφεραν ποτέ να ανταποκριθούν στις προκλήσεις. Σήμερα, όπως αναμενόταν, οι προεδρικοί υποψήφιοι που εκπροσωπούν τα ιδιαίτερα αντιδημοφιλή πολιτικά κόμματα που είναι στην εξουσία τα τελευταία 10 χρόνια, έχουν με βάση τις τελευταίες δημοσκοπήσεις, συνολικά ποσοστό μικρότερο του 30%.

    Εδώ είναι που το αίτημα για οικονομικές μεταρρυθμίσεις συναντά την πολιτική αλλαγή. Οι τέσσερις κύριοι υποψήφιοι, που αυτή τη στιγμή δυσκολεύονται να πάρουν κεφάλι στον πρώτο γύρο των προεδρικών εκλογών στις 23 Απριλίου, απαρτίζουν έναν άνευ προηγουμένου πολιτικό συνδυασμό παραδοσιακών, εξτρεμιστών, και νεοεισερχόμενων. Αυτό θα μπορούσε να αποτελέσει το πρώτο σημάδι μιας μεταμόρφωσης στη γαλλική πολιτική.

    Ίσως καμία από αυτές τις πιθανές αλλαγές δεν προκύψει στο τέλος αυτών των εκλογών. Ωστόσο το μήνυμα θα παραμείνει: η έντονη δυσαρέσκεια που γίνεται αντιληπτεί σε όλη τη Γαλλία κατά τη διάρκεια αυτής της εκστρατείας, απαιτεί βαθιά αλλαγή. Εάν όχι τώρα, θα έρθει αργά ή γρήγορα.

    Sarah Wollf, λέκτορας στο Πανεπιστήμιο Queen Mary του Λονδίνου και ανώτερος συνεργάτης στο Ολλανδικό Ινστιτούτο για Διεθνείς Σχέσεις (Clingendael)
    Όποιο και αν είναι το αποτέλεσμα στις 7 Μαίου, ένα πράγμα είναι βέβαιο: οι γαλλικές προεδρικές εκλογές θα είναι game-changer για την Ευρώπη. Ο ακροαριστερός υποψήφιος Jean-Luc Melenchon και η ακροδεξιά διεκδικήτρια Marine Le pen, έχουν κοινό (εκτός από τη φιλορωσική τους στάση), ότι θέλουν να μεταρρυθμίσουν τις τρέχουσες πολιτικές της Γαλλίας, έξω από τις συνθήκες της ΕΕ. Ο κεντροδεξιός Francois G+Fillon θέλει μια νεα Ευρώπη των εθνών. Αυτές οι προσεγγίσεις προειδοποιούν για μια επικίνδυνη προστατευτική και εθνικιστική αλλαγή.

    Δεδομένης της απόφασης της Βρετανίας να εγκαταλείψει την ΕΕ και της τρέχουσας πολιτικής κρίσης στην Ευρώπη, αυτός δεν είναι ο τύπος της αλλαγής που θέλει η Γαλλία. Αντιθέτως, η χώρα θα πρέπει να μεταρρυθμιστεί εκ των έσω και μαζί μρ την ΕΕ, με τη δέσμευση στη γαλλό-γερμανική σχέση και τις επενδύσεις σε νέες πρωτοβουλίες που θα εξασφαλίσουν μια ανανεωμένη πολιτική συναίνεση στην Ένωση.

    Η κοινωνική αλλαγή είναι επίσης πολύ αναγκαία, ένας από τους πυλώνες της γαλλικής δημοκρατίας. Ο γαλλικός κοσμικός χαρακτήρας θα παραμείνει βιώσιμος όσο τηρεί την αρχή της ανεκτικότητας και αποφεύγει τις εντάσεις. Δεν θα πρέπει να γίνει μια εθνικιστική αρχή που πολώνει τις κοινωνίες και αποκλείει άλλους, αλλά αντιθέτως θα πρέπει να προσαρμοστεί δυναμικά και να μπει στην εποχή του μετά-κοσμικού χαρακτήρα που προήγαγε ο Γερμανός κοινωνιολόγος, Jurgen Habermas. Αυτή είναι μία αλλαγή που ζητείται από τον Σοσιαλιστή υποψήφιο Benoit Hamon και με μερικές αποχρώσεις από το φαβορί, κεντρώο, Emmanuel Macron.

    Διαβάστε ακόμα για:

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ