Συνεχης ενημερωση

    carnegieeurope.eu

    Δευτέρα, 20-Μαρ-2017 08:40

    Μπορεί η Τουρκία να απειλήσει την ελευθερία λόγου στην Ευρώπη;

    • Εκτύπωση
    • Αποθήκευση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου
    Μπορεί η Τουρκία να απειλήσει την ελευθερία λόγου στην Ευρώπη;

    Zeynep Alemdar, ιδρύτρια της Πρωτοβουλίας Γυναίκες στην Εξωτερική Πολιτική
    Ως ειδικοί που έχουμε εκπαιδευτεί στη διπλωματία και στις διεθνείς σχέσεις, προσπαθούμε να βγάλουμε άκρη για το τι συμβαίνει μεταξύ του τουρκικού και του ευρωπαϊκού διπλωματικού σώματος και τιο σημαίνει για το μέλλον των σχέσεων. Αλλά η εκπαίδευσή μας δεν είναι κατάλληλη για τη νέα εποχή στην οποία τα εσωτερικά και τα διεθνή ζητήματα είναι στενά συνδεδεμένα και επιδέξια εκμεταλλεύσιμα από διάφορους λαϊκιστές ηγέτες.

    Η πιο σημαντική απειλή στη δημοκρατία και στην ελευθερία του λόγου στο σημερινό κόσμο, είναι η αγνόηση από πλευράς ηγετών, της βασικής ευγένειας και χάρης στην οποία στηρίζεται η διεθνής διπλωματία. Η χυδαιότητα νομιμοποιείται από τις ενέργειες και τα λόγια των ηγετών παγκοσμίως, και κάποιοι απλοί άνθρωποι δεν βλέπουν κανένα κακό στο να χρησιμοποιούν ομιλίες μίσους και επιθετικές ενέργειες.

    Carl Bildt, πρώην πρωθυπουργός της Σουηδίας
    Όχι, το αντίθετο. Έχω συνηθίσει να κάνω εκστρατεία με το τμήμα του σουηδικού εκλογικού σώματος ου ζει στο εξωτερικό, και είμαι εξοικειωμένος με διαφορετικές δραστηριότητες προεκλογικών εκστρατειών με στόχο ψηφοφόρους άλλων χωρών που κατοικούν στην Σουηδία. Όλα αυτά είναι αναπόσπαστο μέρος του να είσαι μια ανοιχτή και δημοκρατική χώρα.

    Αλλά αυτό που συμβαίνει τις τελευταίες εβδομάδες –με τις αρχές της Αυστρίας, της Γερμανίας και της Ολλανδίας να μπλοκάρουν τις τουρκικές προσπάθειες να διεξάγουν συγκεντρώσεις σε αυτές τις χώρες- δεν είναι το ίδιο. Θα μπορούσε να ισχύει ότι οι γερμανικές τοπικές αρχές έχουν προβλήματα με τους χώρους στάθμευσης ή ότι υπάρχουν περιστασιακά ανησυχίες για τη δημόσια τάξη. Αλλά όταν η Αυστρία απαγορεύει όλες τις τουρκικές πολιτικές συγκεντρώσεις στη χώρα και στη συνέχεια, προβλέποντας την πολυπλοκότητα αυτής της επιβολής απαγόρευσης, προχωρά περισσότερο και απαγορεύει όλες τις ξένες δραστηριότητες αυτού του είδους, τα πράγματα γίνονται στα αλήθεια περίεργα.

    Θα συλληφθώ εάν έχω μια συγκέντρωση στη Βιέννη με την οποία θα προσπαθήσω να κινητοποιήσω τους Σουηδούς ψηφοφόρους που ζουν εκεί; Αυτό θα ήταν καθαρή τρέλα. Οι αυστριακές αρχές θα αποτρέψουν τους Τούρκους πολιτικούς της αντιπολίτευσης να διεξάγουν εκεί δημόσιες συναντήσεις; Αυτό θα ήταν ακόμη μεγαλύτερη τρέλα.

    Koert Debeuf, διευθυντής του Ινστιτούτου Ταχρίρ για την Πολιτική της Μέσης Ανατολής στην Ευρώπη
    Όχι, είναι η Ευρώπη που αμφισβητεί τη δική της ελευθερία του λόγου. Κάποιοι Ευρωπαίοι ηγέτες και διαμορφωτές γνώμης χρησιμοποιούν δύο μέτρα και δύο σταθμά. Υπερασπίζονται την δημοσίευση σκίτσων που απεικονίζουν τον προφήτη Μωάμεθ ή ποιήματα που προσβάλλουν τον Τούρκο πρόεδρο Recep Tayyip Ertdogan, αλλά την ίδια στιγμή απαγορεύουν υπουργούς της κυβέρνησης Erdogan να μιλήσουν σε συγκεντρώσεις στις χώρες τους.

    Η αρχή της ελευθερίας του λόγου δεν είναι ενα ατού που μπορεί να χρησιμοποιηθεί όποτε είναι βολικό. Δεν μπορείς να πεις "Je suit Charlie” μετά απο τις επιθέσεις τον Ιανουάριο του 2015 στα γραφεία της γαλλικής εφημερίδας Charlie Head, αλλά να εμποδίζεις άλλους από το να μιλάνε επειδή δεν σου αρέσει ο λόγος τους. Δεν μπορείς να χειροκροτείς τον Γάλλο υποψήφιο για πρόεδρο Emmanuel Macron που διεξάγει προεκλογική εκστρατεία στους συμπατριώτες του στο Λονδίνο αλλά να καταδικάζεις τον Erdogan που κάνει το ίδιο στο Βέλγιο, στη Γαλλία, στη Γερμανία ή στην Ολλανδία.

    Η Ευρώπη δεν είναι μόνο η αμφισβήτηση της ελευθερίας λόγου της. Ακόμη χειρότερα, υπονομεύει το θεμέλιο της φιλελεύθερης δημοκρατίας της. Όπως έδειξε η ιστορία, το τέλος της ελευθερίας του λόγου είναι η αρχή του τέλους μιας ελεύθερης και δημοκρατικής κοινωνίας.

    Caroline de Gruyter, απεσταλμένη της NRC Handelsnlad για ευρωπαϊκές υποθέσεις
    Η Τουρκία θέλει σίγουρα να το κάνει να μοιάζει έτσι. Αλλά αυτό που στα αλήθεια διακυβεύεται είναι πώς οι ευρωπαϊκές χώρες μπορούν να διατηρήσουν κάποιου είδους λειτουργική σχέση με έναν μεγάλο γείτονα, σύμμαχο στο ΝΑΤΟ, και στρατηγικό εταίρο του οποίου η ηγεσία είναι όλο και περισσότερο μη δημοκρατική και προκλητική.

    Στην Τουρκία αρέσει να επισημαίνει ότι η ελευθερία του λόγου της Ευρώπης ισχύει μόνο για ορισμένους ανθρώπους. Ο Emmanuel Macron, ένας από τους Γάλλους υποψήφιους για την προεδρία, μίλησε σε γαλλικό κοινό στο Λονδίνο. Η πρώην υπουργός για συνταγματικές μεταρρυθμίσεις Maria Elena Boschi ζήτησε τη στήριξη των Ιταλών της Ζυρίχης για το δημοψήφισμα της Ιταλίας το 2016. Κανένας δεν είπε τίποτα. Τώρα, ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών, Mevlut Cavusoglu θέλει να μιλήσει στα πλήθη στην Ευρώπη εν όψει του συνταγματικού δημοψηφίσματος της 16ης Απριλίου, και εγείρονται αντιδράσεις.

    Δύο μέτρα και δύο σταθμά; Όχι. Οι ενστάσεις οφείλονται σε λόγους τοπικής ασφάλειας. Τα ξενοδοχεία και άλλες αίθουσες αρνήθηκαν να φιλοξενήσουν τις συγκεντρώσεις. Οι τοπικές αρχές προσπάθησαν να διαπραγματευτούν μικρότερους χώρους. Η Δανία, η Γερμανία και η Ελβετία το έκαναν αυτό με δεξιοτεχνία, αν και με δυσκολία. Όλοι βρήκαν διαχειρίσιμες λύσεις. Η Γαλλ΄ία απλώς άφησε τον Cavusoglu να μιλήσει, και δεν έγινε τίποτα.

    Η Ολλανδία είχε λιγότερο περιθώριο για διπλωματικούς ελιγμούς, μέρες πριν από τις κοινοβουλευτικές εκλογές της 15ης Μαρτίου. Εκεί, τα πράγματα κλιμακώθηκαν. Εκτός από την βλάβη στις σχέσεις Ολλανδίας- Τουρκίας, αυτή η διαμάχη επηρέασε βαθύτατα την ΕΕ, η οποία βρέθηκε αμέσως στο στόχαστρο της τουρκικής ρητορικής. Η Ευρώπη χρειάζεται την Τουρκία για να συγκρατεί τους μετανάστες και τους τρομοκράτες. Στη Τουρκία αρέσει να νομίζει ότι δεν χρειάζεται κανέναν.

    Η κλιμάκωση θα μπορούσε να έχει προκληθεί από οτιδήποτε, οπουδήποτε. Τώρα, το επίκεντρο θα πρέπει να είναι ο περιορισμός της γεωπολιτικής ζημιάς. Είναι προς το συμφέρον της Ευρώπης να αποτρέψει την Τουρκία από το να πάρει τον δρόμο της Ρωσίας.

    Francois Heisburg, ειδικός σύμβουλος στο Ίδρυμα Στρατηγικών Ερευνών
    Πρωταρχικός στόχος του Τούρκου προέδρου Recep Tayyip Erdogan είναι πιθανώς να κερδίσει το συνταγματικό δημοψήφισμα της 16ης Απριλίου, καθώς η εμπειρία δείχνει ότι ακόμη και τα καλύτερα κατασκευασμένα δημοψηφίσματα, μπορεί να γυρίσουν εναντίον των εμπνευστών τους. Η συσπείρωση των ψηφοφόρων της μεγάλης τουρκικής διασποράς στη Γαλλία, στη Γερμανία και στην Ολλανδία, είναι μέρος αυτού του στόχου.

    Η προσπάθεια να επιβληθεί η παρουσία Τούρκων υπουργών σε αυτές τις χώρες, έχει το πρόσθετο πλεονέκτημα ότι είναι win-win: εάν η χώρα υποδοχής απορρίψει την παρουσία τους, όπως έκαναν οι Γερμανία και Ολλανδία, η Άγκυρα μπορεί να δημιουργήσει ένα αφήγημα θυματοποίησης. Εάν η χώρα υποδοχής επιτρέψει τους υπουργούς, όπως έκανε η Γαλλία, ο Τούρκος ηγέτη φαίνεται ισχυρός. Το ίδιο ισχύει και στο ερώτημα του εάν πρέπει να επιτραπεί ή να παρεμποδιστεί δημόσια συγκέντρωση πολιτικού υπέρ του "ναι”. Για τον Erdogan η θετική επίδραση της απαγόρευσης μεγιστοποιείται εάν επιτραπεί στο κουρδικό ΡΚΚ ή στους συμμάχους του να πραγματοποιήσουν συγκεντρώσεις.

    Τα μέλη της ΕΕ ανταποκρίθηκαν στην πρόκληση μπερδεμένα, προφανώς χωρίς καμία προσπάθεια να βγάλουν μια ενιαία απάντηση. Μόλις ο Erdogan είχε αρχίσει να περιγράφει τους Γερμανούς ως Ναζί, δεν θα πρέπει να ήταν δύσκολο για τους ηγέτες της ΕΕ να συμφωνήσουν σε ένδειξη αλληλεγγύης, για παράδειγμα αρνούμενοι να δεχθούν Τούρκους υπουργούς στη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας. Ο Τούρκος πρόεδρος έχει αποδείξει ότι η ΕΕ είναι απίστευτα ανίσχυρη,

    Bahadir Kaleagasi, διευθύνων σύμβουλος του τουρκικού βιομηχανικού και επιχειρηματικού επιμελητηρίου (TUSIAD)
    Ασφάλεια έναντι ελευθεριών. Να είναι ή να μην είναι δημοκρατία που μπορεί να προσφέρει στους πολίτες της. Αυτό είναι το κρίσιμο ερώτημα. Πολλές χώρες της ΕΕ καθώς και η Τουρκία αντιμετωπίζουν την πρόκληση της τρομοκρατίας, η οποία ποικίλει αναλόγως της εγγύτητας, του επιπέδου βίας, της λαϊκής δυσαρέσκειας και των εγχώριων εκλογικών ανησυχιών. Για παράδειγμα, η Τουρκία έχει σωστά προειδοποιήσει ορισμένα κράτη της ΕΕ για την αντίφαση του να συμπεριλαμβάνουν στη λίστα με τις τρομοκρατικές οργανώσεις το ΡΚΚ ενώ ταυτόχρονα δεν είναι σε θέση να αποτρέψουν την χρήση σημαιών και τις ομιλίες της οργάνωσης σε δημόσιες συγκεντρώσεις. Θα ήταν δύσκολο να φανταστούμε να δίνεται η ίδια ελευθερία στο αυτοαποκαλούμενο Ισλαμικό Κράτος.

    Σε ό,τι αφορά την απαγόρευση των Τούρκων πολιτικών να μιλήσουν σε δημόσιες συγκεντρώσεις σε ολλανδικό έδαφος, η πρόκληση της ελευθερίας του λόγου είναι προφανής. Ωστόσο, η λαϊκή διάθεση ενώπιον μιας εκλογικής διαδικασίας που σηματοδοτείται από την άνοδο της άκρας δεξιάς και την ξενοφοβία, μπορεί να δικαιολογήσει μια διπλωματική συμφωνία. Το θεμελιώδες πρόβλημα πηγαίνει πέρα από κάθε προσωρινό διμερές εμπόδιο. Αφορά τη σοφία της Τουρκίας και το όραμά της να προστατεύσει και να προάγει την παγκόσμια ήπια δύναμή της ως η πύλη της Ευρώπης στην Ευρασία. Αφορά επίσης την σοφία και το ταλέντο της ΕΕ να ανακτήσει τη δύναμη της μετασχηματιστικής της πειθούς έναντι της Τουρκίας.

    Το να κρατηθεί η Τουρκία μακριά από τη σφαίρα επιρροής της ΕΕ υπήρξε μέρος του προβλήματος. Οι λύσεις θα πρέπει να είναι καινοτόμες και να σπάσουν τον τωρινό φαύλο κύκλο. Ας ελπίσουμε οι ελευθερία θα επικρατήσουν στο τέλος.

    Ian Lesser, αντιπρόεδρος του Γερμανικού Marshall Fund για τις ΗΠΑ στις Βρυξέλλες
    ΝΑι, αλλά με έναν ειρωνικό τρόπο. Ο πρόσφατος πόλεμος λέξεων μεταξύ του Τούρκου προέδρου Erdogan και των ηγετών της Αυστρίας, της Γερμανίας και της Ολλανδίας, εγείρει σημαντικά ερωτήματα για την ικανότητα των πολιτικών να διεξάγουν διεθνικές πολιτικές εκστρατείες και το δικαίωμα να χρησιμοποιεί αιχμηρή γλώσσα.

    Το δημοψήφισμα της 16ης Απριλίου για ένα νέο σύνταγμα που θα εισάγει ένα προεδρικό σύστημα στην Τουρκία, έχει εθνικιστική ρητορική από την αρχή. Ασφαλώς ο Erdogan έχει στο μυαλό του την ικανότητα να υιοθετήσει μια συγκρουσιακή στάση με την Ευρώπη για να ενισχύσει την θέση του. Ακόμη και το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης στην Τουρκία έχει αισθανθεί υποχρεωμένο να τον στηρίξει σε αυτό το θέμα. Οι εκδηλώσεις που κινητοποιούν ψηφοφόρους στην τουρκική διασπορά, έχουν μικρή σχέση με την προώθηση της ελευθερίας του λόγου και έχουν να κάνουν με το πώς θα αποκτήσει πλεονέκτημα στο εσωτερικό της χώρας και στο εξωτερικό, σε ένα δημοψήφισμα που θα μπορούσε να αποδειχθεί αμφίρροπο.

    Οι κρίσιμες εκλογές στην Ευρώπη ενθαρρύνουν επίσης τους ηγέτες να ακούγονται σκληροί. Αλλά η τρέχουσα διαφωνία είναι πολύ χειρότερη από την βαθιά, μακροχρόνια κρίση στις σχέσεις μεταξύ Άγκυρας και ΕΕ. Κατά ειρωνικό τρόπο, αυτή είναι μία κρίση που καθοδηγείται σε μεγάλο βαθμό από την όλο και με πιο γρήγορο ρυθμό παρέκκλιση της Τουρκίας από τα ευρωπαϊκά πρότυπα, ιδιαίτερα σε θέματα ελευθερίας του Τύπου και ελευθερίας έκφρασης.

    Marc Pierini, visiting scholar στο Carnegie Europe
    Για την τουρκική κυβέρνηση, η εξασφάλιση κάθε εθνικιστικής ψηφοφορίας στο δημοψήφισμα της 16ης Απριλίου για το εάν θα υπάρξει ένα νέο σύνταγμα, είναι ο βασικός στόχος. Στην Τουρκία, όπου η ελευθερία του λόγου καταστέλλεται σε μεγάλο βαθμό και πολλοί ηγέτες του φιλοκουρδικού κόμματος ΡΚΚ βρίσκονται στη φυλακή, η εκστρατεία είναι σε μεγάλο βαθμό μεροληπτική υπέρ του κυβερνώντος ΑΚΡ και υπέρ του "ναι” στο δημοψήφισμα. Στο εξωτερικό, ιδιαίτερα στην ΕΕ, όπου περίπου 2 εκατ. Τούρκοι πρόκειται να ψηφίσουν, η τουρκική ηγεσία προσπαθεί να χρησιμοποιήσει τις υπάρχουσες ελευθερίες για να διεξάγει προεκλογική εκστρατεία κατά βούληση.

    Αυτή η εκλογική στρατηγική είναι άκρως ειρωνική: για να κερδίσει μια εκλογική διαδικασία που εισάγει ένα σύστημα στο οποίο εξουσιάζει ο ένας χωρίς ελέγχους και ισορροπίες, η τουρκική κυβέρνηση περιορίζει την ελευθερία έκφρασης στο εσωτερικό ενώ ασκεί κριτική στη Γερμανία και στην Ολλανδία για το ότι δεν αφήνει τους Τούρκους υπουργούς να κάνουν προεκλογική εκστρατεία ελεύθερα στα εδάφη τους. Δεν είναι έκπληξη που οι κυβερνήσεις της ΕΕ δεν ενθουσιάστηκαν και πολύ με την στρατηγική.

    Και όταν τα πράγματα ζορίζουν, η τουρκική ηγεσία βάζει ετικέτες στις ευρωπαϊκές χώρες και κυβερνήσεις όπως Ναζί, φασίστες και μπανανίες, που είναι μεταξύ των πιο ακραίων όρων που μπορεί κανείς να χρησιμοποιήσει στην ευρωπαϊκή πολιτική. Πέρα από την ελευθερία του λόγου, το ζήτημα είναι ότι μια ξένη κυβέρνηση φέρνει την εκλογική της μάχη σε τρεις ευρωπαϊκές χώρες -την Ολλανδία, τη Γαλλία και τη Γερμανία- που έχουν τις δικές τους επικείμενες εκλογές και ως εκ τούτου καθορίζουν μια πικρή διαμάχη για τις σχέσεις της Ευρώπης με την Τουρκία.

    Gianni RIotta, μέλος του Council on Foreign Relations
    Ο Τούρκος πρόεδρος Recep Tayyip Erdogan προσπαθεί να αποδείξει ότι η Oriana Fallaci είχε δίκιο. Η συνάδελφος μου στην Cirriera della Sera και φίλη μου, στο βιβλίο της το 2001 με τίτλο The Rage and the Pride αναφερόταν στη μετανάστευση και στο Ισλάμ, τα οποία θεωρούσε δίδυμους εχθρούς του δυτικού πολιτισμού. Ο Erdogan κάνει επικίνδυνα κόλπα με την προπαγάνδα, απλώς για να κερδίσει το συνταγματικό δημοψήφισμα της 16ης Απριλίου, αγνοώντας το υπόγειο ρεύμα μίσους, ρατσισμού και μισαλλοδοξίας που δημιουργεί. Κατά την άποψή του, η Γερμανία και η Ολλανδία είναι φασιστικές χώρες, και δεν υπάρχει ελευθερία του λόγου στην Ευρώπη. Αυτό από έναν λαϊκιστή τύραννο που είναι έτοιμος να φυλακίσει οποιαδήποτε φωνή διαφωνεί.

    Τι μπορεί να γίνει για να δαμάσει τις υπερβολές ενός μέλους του ΝΑΤΟ και προπύργιο εναντίον της ισλαμικής τρομοκρατίας; Η Ευρώπη πρέπει να ακολουθήσει μια πολύ δύσκολη διαδρομή. Όπως όταν ήρθε αντιμέτωπη με τον Ρώσο πρόεδρο Vladimir Putin, η ΕΕ θα πρέπει να συζητήσει με την Τουρκία σε όλα τα επίπεδα διατηρώντας παράλληλα μια αυστηρή στάση σε ό,τι αφορά τις αρχές, την ελευθερία του λόγου, την ανεκτικότητα και τα δικαιώματα. Αυτό είναι εύκολο να το πει κανείς, αλλά δυσκολότερο να το εφαρμόσει.

    Ωστόσο η Fallaci ήταν λάθος. Η μετανάστευση είναι ο δούρειος ίππος της Δύσης εναντίον της ισλαμικής μισαλλοδοξίας, και όχι το αντίθετο. Οι Ευρωπαίοι θα ήταν χαζοί να παραιτηθούν από το πιο δυσδιάκριτο όπλο που έχουν σε έναν πόλεμο στρατηγικής: την ελεύθερη κουλτούρα τους.

    Stephen Szabo, εκτελεστικός διευθυντής της Διατλαντικής Ακαδημίας
    Οι απαντήσεις της Γερμανίας και της Ολλανδίας στην πρόκληση της Τουρκίας, είναι ]απαντήσεις στις απειλές της φιλελεύθερης τάξης στην Ευρώπη, και τα ευρωπαϊκά κράτη θα πρέπει να υπερασπιστούν τον εαυτό τους από τις παραβιάσεις της ελευθερίας του λόγου από ανελεύθερες δυνάμεις. Η τωρινή κυβέρνηση της Τουρκίας έχει καταστείλει τα ανεξάρτητα ΜΜΕ και την ελευθερία έκφρασης στο εσωτερικό και δεν θα πρέπει να έχει πρόσβαση σε εκείνες τις χώρες που παίρνουν στα σοβαρά αυτή την ελευθερία.

    Η Τουρκία αμφισβητεί όχι μόνο την ελευθερία έκφρασης της Ευρώπης αλλά επίσης το δικαίωμα των κυρίαρχων κρατών να περιορίζουν την χρήση των χωρών τους από ξένες δυνάμεις για δικούς τους -και στην περίπτωση αυτή ανελεύθερους, σκοπούς. Το δημοψήφισμα για την τουρκική συνταγματική αναθεώρηση της 16ης Απριλίου είναι εξαιρετικά διχαστικό στην ίδια την Τουρκία, και το τελευταίο πράγμα που θέλουν τα ευρωπαϊκά κράτη είναι να φανούν ότι τάσσονται υπέρ της μιας ή της άλλης πλευράς σε αυτό το κρίσιμο εσωτερικό ζήτημα της Τουρκίας.

    Pierre Vimont, senior fellow του Carnegie Europe
    Το αίτημα της κυβέρνησης της Άγκυρας να απευθυνθεί στις τουρκικές κοινότητες ανά την Ευρώπη λίγο πριν από το συνταγματικό δημοψήφισμα της 16ης Απριλίου, δεν είναι από μόνο του ένα αποδεκτό αίτημα. Πολλοί πολιτικοί της ΕΕ ενεργούν με τον ίδιο τρόπο: στη διάρκεια εσωτερικών εκλογικών διαβουλεύσεων, ταξιδεύουν στο εξωτερικό για να πείσουν τους συμπατριώτες τους που ζουν σε άλλες χώρες, να ψηφίσουν για αυτούς.

    Γιατί τότε, η Ευρώπη αντιμετωπίζει αυτή την αναταραχή; Ίσως υπάρχει ένας αδέξιος χειρισμός του θέματα, καθώς και οι δύο πλευρές προσπαθούν αδέξια να διαχειριστούν τις αντίστοιχες εσωτερικές τους προκλήσεις -μια εσωτερική πολιτική σκηνή υπό λαϊκιστική πίεση στην ΕΕ και μια εξαιρετικά αμφιλεγόμενη προτεινόμενη συνταγματική μεταρρύθμιση στην Τουρκία -και εμφανίζουν μια πλήρη αποτυχία να επικοινωνήσουν με αμοιβαία νευρικότητα. Πιθανώς, πολλοί ηγέτες της ΕΕ επίσης αισθάνονται ισχυρή δυσαρέσκεια από την καταπίεση που ασκεί ο Τούρκος πρόεδρος στη χώρα του.

    Υπό το πρίσμα αυτού του αδιεξόδου, είναι λυπηρό που η ΕΕ δεν είχε προβλέψει αυτό το θέμα. Και τα 28 κράτη-μέλη θα πρέπει να λάβουν μια ενιαία στάση όταν εμφανίστηκαν οι πρώρες αψιμαχίες. Σήμερα, πρέπει επειγόντως να δείξουν ενότητα και να επιβεβαιώσουν τόσο τη σημασία του δικαιώματος του ελεύθερου λόγου και την ανάγκη όλοι να τηρούν τους κανόνες που ισχύουν σε κάθε κυρίαρχη χώρα, αναφορικά με τις δημόσιες συγκεντρώσεις. Μπορεί κανείς απλώς να ελπίζει ότι μπορεί να ξεκινήσει εν νέου ένας λογικός διάλογος σε αυτή τη βάση.

    Μπορείτε να δείτε το κείμενο εδώ: http://carnegieeurope.eu/strategiceurope/68275?lang=en

    Διαβάστε ακόμα για:

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

    08:58 25/07

    Το Brexit και η απειλή στη Β. Ιρλανδία

    Η ΕΕ έβγαλε κάποιο από το δηλητήριο της διχοτόμησης στην Ιρλανδία. Η έλευση της τελωνειακής ένωσης και της ενιαίας αγοράς, διέλυσε τα φυσικά σύνορα, χαλαρώνοντας τις εντάσεις που είχαν αμφισβητήσει...

    09:10 21/07

    Αλλαγή τακτικής από τη Μπόκο Χάραμ

    Ο αυξανόμενος παγκόσμιος προσανατολισμός της Μπόκο Χαραμ ως μέρος ενός παγκόσμιου τζιχαντιστικού κινήματος γύρω από το οποίο πρέπει να ενωθούν οι μουσουλμάνοι, διασφαλίζει ότι δεν αποξενώνονται και...

    10:19 20/07

    Όταν το Brexit συνάντησε τη λογική

    Είναι ολοένα και πιο πιθανό η Βρετανία είτε να παραμείνει στην ΕΕ είτε να έλθει σε μια μεταβατική διευθέτηση παρόμοια σχεδόν με αυτή της πλήρης συμμετοχής.

    09:52 19/07

    Η Πολωνία απομακρύνεται από τη δημοκρατία

    Από τη στιγμή που η συντηρητική κυβέρνηση του κόμματος Νόμος και Δικαιοσύνη της Πολωνίας (PiS) εξελέγη τον Οκτώβριο του 2015, κινείται συστηματικά για να παγιώσει την εξουσία της.