Συνεχης ενημερωση

    Δευτέρα, 22-Ιαν-2018 10:06

    Μην σας ξεγελά η κοινή εμφάνιση Βόρειας και Νότιας Κορέας στους Ολυμπιακούς

    • Εκτύπωση
    • Αποθήκευση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Του James Gibney

    Για όσους πιστεύουν ότι η εμφάνιση Βόρειας και Νότιας Κορέας με κοινή σημαία στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες και η συγκρότηση κοινής ομάδας γυναικών στο χόκεϊ επί πάγου είναι ένα σημαντικό διπλωματικό βήμα… έχω να πω τις εξής δύο λέξεις: αποστρατικοποιημένη ζώνη.

    Ναι, η τελετή έναρξης τον επόμενο μήνα θα σηματοδοτήσει το πρώτο αθλητικό γεγονός εδώ και μια δεκαετία, όπου οι δύο πλευρές θα συμμετέχουν υπό μια κοινή σημαία. Αλλά το έχουν κάνει οκτώ φορές στο παρελθόν. Και έχουν σχηματίσει κοινή ομάδα άλλες δύο φορές.

    Η τελευταία φορά ήταν το 1991: Μετά τη σύντομη αυτή αναλαμπή ακολούθησαν, μεταξύ άλλων, έξι πυρηνικές δοκιμές και πολυάριθμες εκτοξεύσεις πυραύλων, εδαφικές επιδρομές, η εκτέλεση ενός Νοτιοκορεάτη τουρίστα, ναυτικές αψιμαχίες, η βύθιση μιας νοτιοκορεάτικης κορβέτας από ένα υποβρύχιο της Βόρειας Κορέας, ο βομβαρδισμός εδάφους της Νότιας Κορέας που στοίχισε τη ζωή τεσσάρων ανθρώπων, επιθέσεις σε στρατιώτες της Νότιας Κορέας που περιπολούσαν στην αποστρατικοποιημένη ζώνη -και σε αυτά να προστεθούν τα επαναλαμβανόμενα μπαράζ δυσφημιστικών δηλώσεων κατά των εκλεγμένων ηγετών της Νότιας Κορέας και των εκπροσώπων τους.

    Αυτό δεν σημαίνει ότι η εξέλιξη είναι άνευ ουσίας -ακόμα κι αν δεν οδηγήσει σε μια βαθύτερη προσέγγιση, μπορεί να προσφέρει μια νίκη στρατηγικής και στις δύο πλευρές.

    Ο Πρόεδρος Moon Jae-in της Νότιας Κορέας ανέλαβε το αξίωμα δεσμευόμενος να επιδιώξει το διάλογο και τη συμφιλίωση, και αυτή η εξέλιξη σαφώς εναρμονίζεται με αυτό το στόχο. Παράλληλα, εξασφάλισε μια εγγύηση έναντι πιθανής πρόκλησης αναστάτωσης από τη Βόρεια Κορέα στη διάρκεια των Αγώνων, μια απειλή που εξαπέλυσε ο ηγέτης της Βόρειας Κορέας Kim Jong-un στο πρωτοχρονιάτικο μήνυμά του, όταν προειδοποίησε πως "όσο επιμένει αυτή η ασταθής κατάσταση, που δεν είναι ούτε περίοδος πολέμου, ούτε περίοδος ειρήνης, ο Βορράς και ο Νότος δεν μπορούν να διασφαλίσουν την επιτυχία των προγραμματισμένων εκδηλώσεων".

    Από την πλευρά του, ο Kim πέτυχε μια νίκη προπαγάνδας. Οι Νοτιοκορεάτες θα δουν μια άλλη, πιο θετική πλευρά του γείτονά τους που θα εκμεταλλευτεί τη δικαιολογημένη λαχτάρα τους για μια πιθανή ειρηνική επανένωση της χερσονήσου. Ο Kim, στηριζόμενος σε αυτό που κατά καιρούς υπήρξε μια σχετικά ζωηρή εκστρατεία που βασιζόταν σε στοιχεία πολιτισμού, μπορεί να παρουσιάσει τη συμμετοχή της Βόρειας Κορέας στο λαό του ως ένδειξη της διεθνούς αποδοχής.

    Στο πλαίσιο της ευρύτερης εικόνας, ωστόσο, υπάρχουν αρκετοί λόγοι για τους οποίους αυτή η σπίθα του Ολυμπιακού πνεύματος μπορεί να μην οδηγήσει σε κάτι μεγαλύτερο. Πρωταρχικός στόχος του Kim είναι να προκαλέσει μια κόντρα μεταξύ των ΗΠΑ και της Νότιας Κορέας. Ωστόσο, παρά τις ελπίδες του Moon για συμφιλίωση, δεν έχει την πολυτέλεια να αποξενωθεί από τις ΗΠΑ, που εγγυώνται την ασφάλεια της Νότιας Κορέας. Ούτε μπορεί να υπερβεί τα όρια της κοινής γνώμης της χώρας του. Το κοινό όχι μόνο κοιτά αφ υψηλού τους Ολυμπιακούς Αγώνες γενικότερα, αλλά υποδέχτηκε και ψυχρά αυτή την προσπάθεια sportpolitik. (Η υποστήριξη για τη συγκρότηση κοινών ομάδων και τις επιδοτήσεις για την αντιπροσωπεία της Βόρειας Κορέας είναι χλιαρή. Ένας Νοτιοκορεάτης φαν του χόκεϊ υπέβαλε ακόμη καταγγελία στον παρατηρητή ανθρωπίνων δικαιωμάτων υποστηρίζοντας ότι η ενιαία ομάδα παραβιάζει τα δικαιώματα των αθλητών της Νότιας Κορέας).

    Την ίδια στιγμή, ο Kim δεν έχει κανένα κίνητρο να εγκαταλείψει τα πυρηνικά του όπλα, τα οποία το καθεστώς του έχει αποφασίσει ότι είναι κρίσιμα για την επιβίωσή του.

    Ωστόσο, δώστε στον Kim τα εύσημα καθώς έπαιξε καλά το ρόλο του παίχτη με το αδύναμο φύλλο. Για να καταλάβετε γιατί, κοιτάξτε πίσω στους θερινούς Ολυμπιακούς του 1988 στη Σεούλ. Εκείνη την εποχή, η ανάθεση των αγώνων στη Σεούλ θεωρήθηκε ως το πάρτι όπου μία στρατιωτική δικτατορία θα παρουσίαζε μία στροφή στο χαρακτήρα της και θα κέρδιζε τη διεθνή αποδοχή. Ο πρόεδρος Chun Doo-hwan, που είχε καταλάβει την εξουσία το 1980, ανησυχούσε για την πιθανότητα διάβρωσης των αγώνων από τη Βόρεια Κορέα και για πιθανό μποϊκοτάζ από τις σοσιαλιστικές χώρες. (θα θυμάστε ότι τα μποϊκοτάζ των Ολυμπιακών ήταν της μόδας εκείνη την εποχή.)

    Ο τότε δικτάτορας Kim Il-sung και οι Βορειοκορεάτες, εν τω μεταξύ, ανησυχούσαν για την πιθανότητα να επισκιαστούν, αν όχι να ταπεινωθούν, από την γείτονα. Πρότειναν να χωρίσουν τα αγωνίσματα 50-50 μεταξύ Σεούλ και Πιονγιάνγκ. Μετά από διαπραγματεύσεις που διεξήγαγε η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή, ο Βορράς ήταν πολύ κοντά σε μία συμφωνία που θα του ανέθετε τη φιλοξενία δύο αθλημάτων, μερικά άλλα αγωνίσματα που θα μοιραζόταν με το Νότο και μια οργανωτική επιτροπή - αρκετά για εκείνους ώστε να μπορούν να ισχυριστούν ότι συμμετείχαν και εκείνοι στη "φιλοξενία" των Ολυμπιακών Αγώνων. Αλλά η αντιπροσωπεία της Βόρειας Κορέας δίστασε και η συμφωνία κατέρρευσε.

    Ένα από τα πολλά άσχημα επεισόδια που ακολούθησαν ήταν ο βομβαρδισμός του Βορρά το 1987 ενός αεροσκάφους της Νότιας Κορέας και η υποκίνηση ταραχών στο Νότο, όπου φοιτητές και αντιφρονούντες ήταν πολύ πρόθυμοι να διαδηλώσουν για λογαριασμό του Βορρά. Τελικά, η Βόρεια Κορέα μποϊκοτάρει τους Αγώνες, αφήνοντάς την απομονωμένη και το Νότο να θριαμβεύει, έχοντας κερδίσει κύρος και τους νέους δεσμούς με το σοσιαλιστικό μπλοκ που προέκυψαν κατά τη διαδικασία. Με αυτό το κριτήριο, ο Kim Jong-un τα έχει ήδη καταφέρει καλύτερα από τον παππού του, τον σεβαστό Μεγάλο ηγέτη.

    Για ορισμένους αναλυτές, οι Ολυμπιακοί Αγώνες του 1988 θα μπορούσαν να είναι ένα από τα μεγάλα γεγονότα που μπορεί να είχαν συμβεί στην πικρά διχασμένη χερσόνησο. Όπως ο Sergey Radchenko του Πανεπιστημίου του Κάρντιφ το έθεσε, αν ο Βορράς είχε συμμετάσχει στους Αγώνες, "θα μπορούσε κάλλιστα να έχει αποφευχθεί το είδος της στρατιωτικής απομόνωσης που βρέθηκε η Βόρεια Κορέα μετά την ήττα της στα χέρια του Νότου." Όσο ωραία κι αν φαντάζει αυτή η εκδοχή, ο χρόνος δεν γυρνά πίσω. Παρόλα αυτά, ακόμη και αν οι Αγώνες της Πιονγιάνγκ τον επόμενο μήνα δεν οδηγήσουν σε μία σημαντική θετική εξέλιξη, μπορεί να αποτρέψουν μία έκρηξη, και αυτό αξίζει μία επευφημία, μπορεί και δύο.

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    Ροή Ειδήσεων

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ