Του 

Την Τρίτη, ο υποψήφιος των γαλλικών εκλογών Jean-Luc Mélenchon εκφώνησε μια ομιλία ταυτόχρονα σε επτά πόλεις –στις έξι από αυτές η ομιλία δόθηκε μέσω ολογράμματος, σύμφωνα με τα μέσα ενημέρωσης. Η τεχνολογία που χρησιμοποίησε ο Mélenchon είναι στην πραγματικότητα η τέλεια μεταφορά για την υποψηφιότητά του, η επιτυχία της οποίας ήταν το πιο πρόσφατο στοιχείο που έκανε αίσθηση σε αυτή την παράξενη εκστρατεία.

Τα τρισδιάστατα ολογράμματα τύπου Star Wars υπάρχουν. Το 2015, Κορεάτες ερευνητές το απέδειξαν με μία εντυπωσιακή, πρόωρη εφαρμογή, αν και η εικόνα τρεμόπαιζε συνεχώς και ήταν μικροσκοπική. Πέρυσι, η Microsoft παρουσίασε μία πολύ καλύτερη έκδοση, η οποία απαιτούσε πολλαπλές κάμερες και τεράστια επεξεργαστική ισχύ. Ο Mélenchon, όμως, δεν χρησιμοποιεί τίποτα τέτοιο. Η δική του τεχνολογία, την οποία παρείχε ένα startup 15 ατόμων που λέγεται Adrenaline Studio, με την άδεια της εταιρείας Musion, κάνει χρήση μίας μόνο κάμερας, χωρίς κανένα εξελιγμένο εξοπλισμό ηλεκτρονικών υπολογιστών.

Ουσιαστικά πρόκειται για μια τεχνική που ενσωματώθηκε στα θέατρα το 1860 από τον καθηγητή John Henry Pepper και το μηχανικό Henry Dircks και είναι γνωστή ως το Φάντασμα του Pepper. Μία υψηλής ποιότητας δισδιάστατη εικόνα προβάλλεται στο πάτωμα και στη συνέχεια ανακλάται από μια διάφανη επιφάνεια που τοποθετείται σε γωνία 45 μοιρών, δημιουργώντας την ψευδαίσθηση της τρισδιάστατης παρουσίας. Οι Pepper και Dircks το έκαναν με γυαλί, το οποίο ήταν βαρύ, έτεινε να σπάει και δημιουργούσε ελαττωματικά "φαντάσματα". Και επίσης μπορούσαν να προβάλλουν την εικόνα ενός ηθοποιού ο οποίος βρισκόταν εντός του θεάτρου.

Η Musion χρησιμοποιεί σύγχρονα υλικά και video streaming: αυτός είναι βασικά ο βαθμός της τεχνολογικής καινοτομίας. Το αποτέλεσμα είναι εντυπωσιακό, και διασημότητες που κυμαίνονται από τον πρωθυπουργό της Ινδίας Narendra Modi έως τον Πρίγκιπα Κάρολο του Ηνωμένου Βασιλείου και την τραγουδίστρια Mariah Carey, το έχουν χρησιμοποιήσει –αλλά παρά τη συχνή χρήση του όρου "ολογραφικός" από την Musion ή την Adrenaline Studio, οι εικόνες δεν είναι πραγματικά ολογράμματα.

Ούτε ο Mélenchon είναι πραγματικά ο ίδιος, παρά την αυξημένη πιθανότητα του να περάσει στο δεύτερο εκλογικό γύρο του Μαΐου με οποιονδήποτε από τους  τρεις άλλους υποψήφιους –τον κεντρώο Emmanuel Macron, τον υποψήφιο του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος Francois Fillon και το αουτσάιντερ, τη λαϊκίστρια Marine Le Pen.

Ο 65χρονος Mélenchon, ένας βετεράνος της πολιτικής που θέλει να θεσπίσει ως ηλικία συνταξιοδότησης τα 60 έτη, εντάχθηκε στο Σοσιαλιστικό Κόμμα το 1976, υποστήριξε τον κεντρώο Πρόεδρο  Francois Mitterrand, υπηρέτησε στη Γερουσία και ως υπουργός της κυβέρνησης, και αποχώρησε μόλις το 2008 για να αναζητήσει την τύχη του και μια συμμαχία με το Κομμουνιστικό Κόμμα. Είναι της μόδας αυτές τις μέρες για φιγούρες του κατεστημένου να φορούν την "αμφίεση" του αουτσάιντερ. Αλλά ο Mélenchon είναι επαγγελματίας: Στις συγκεντρώσεις, τα πειράγματά του έχουν άψογο συχρονισμό, φορά τα ανοιχτόχρωμα ρούχα που απαιτεί η τεχνολογία του Φαντάσματος του Pepper και κινείται αυστηρά στον περιορισμένο χώρο που επιτρέπει στην "ολογραφική" εικόνα να μεταδίδεται σε άλλες πόλεις.

Αλλά και το πρόγραμμα του Mélenchon, είναι προϊόν έξυπνου σχεδιασμού –τόσο με τον τρόπο που το διαχειρίζονται οι web designers όσο και για την πολιτική του ποικιλομορφία. 

Σε αντίθεση με τον λιγότερο επιτυχημένο αντίπαλό του, τον υποψήφιο του Σοσιαλιστικού Κόμματος Benoit Hamon, ο Mélenchon δεν επιχειρεί να προβάλει καμία από τις νέες, μεγάλες αριστερές ιδέες όπως το βασικό εισόδημα ή η φορολόγηση των ρομπότ. Όπως τα αριστερά κόμματα της Γερμανίας, χρησιμοποίησε την προστασία των ενοικιαστών έναντι των ιδιοκτητών ως στήριγμα του προγράμματός του. Το υπόλοιπο είναι γεμάτο με παλαιού τύπου σοσιαλιστικά κλισέ, όπως ο απαγορευτικός φορολογικός συντελεστής για ετήσια εισοδήματα άνω των 400.000 ευρώ, οι επιθέσεις εναντίον των "κερδοσκοπικών" τραπεζών και του κληρονομημένου πλούτου, οι υποσχέσεις για εγγυημένη απασχόληση, η εργασιακή εβδομάδα των 32 ωρών και ένα πάρτι δαπανών ύψους 100 δισ. ευρώ ούτως ώστε να επιτευχθεί πλήρης απασχόληση. Δεν τάσσεται ανοιχτά εναντίον της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αλλά επιθυμεί μια ένωση χωρίς τις χρηματοοικονομικές δομές που υπαγορεύουν οι Γερμανοί, όπως η απαίτηση για αποπληρωμή των χρεών ή η συγκράτηση των ελλειμμάτων. Είναι επίσης ένας ειρηνιστής ο οποίος αντιτάσσεται στις στρατιωτικές ενώσεις, ιδίως στο ΝΑΤΟ και στη στήριξή που παρέχει στις "στρατιωτικές περιπέτειες των ΗΠΑ".

Αυτό το πολυκαιρισμένο μείγμα, το οποίο ο Mélenchon παρουσιάζει με τον αέρα ενός σεφ ο οποίος μόλις λάνσαρε μια δική του εκδοχή της γαλλικής κρεμμυδόσουπας, δεν πρόκειται ποτέ να δοκιμαστεί από το γαλλικό κοινό. Η προσπάθεια Προέδρου Francois Hollande να φορολογήσει τους πλούσιους καταδίκασε εξαρχής την προεδρία του και το ίδιο θα καταφέρει κι ο Mélenchon, εάν εκλεγεί και επιχειρήσει μια ακόμη πιο σκληρή εκδοχή. Σε κάθε περίπτωση, οι προτάσεις του απαιτούν ευρεία κοινοβουλευτική στήριξη, αλλά τίποτα δεν προμηνύει ένα σάρωμα της άκρας αριστεράς στις βουλευτικές εκλογές του Ιουνίου. Το γαλλικό εκλογικό σώμα είναι διαιρεμένο, αλλά αν μη τι άλλο, οι δημοσκοπήσεις δείχνουν πως οι δυνάμεις της δεξιάς και τους κέντρου θα σημειώσουν καλύτερες επιδόσεις.

Το πρόγραμμα του Mélenchon τον καταδεικνύει ως εχθρό της "προεδρικής μοναρχίας" στην οποία ένας πρόεδρος μπορεί να διαλύσει το κοινοβούλιο αλλά το κοινοβούλιο δεν μπορεί να τον απομακρύνει από τα καθήκοντά τους (Ο Mélenchon δεν θα είχε κερδίσει τη στήριξη του Κομμουνιστικού Κόμματος, αν δεν είχε διακηρύξει ότι: Οι κομμουνιστές αντιτάσσονται στην απευθείας εκλογή του Προέδρου). Η εφαρμογή του ίδιου προγράμματος, ωστόσο, θα απαιτούσε μια Προεδρία με τις τυπικές και άτυπες εξουσίες ενός Vladimir Outin ή ενός Hugo Chavez. Στην πραγματικότητα, οποιοσδήποτε Γάλλος πρόεδρος κι αν εκλεγεί φέτος είναι πιθανό να στερείται κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας. Η δημοτικότητα των παραδοσιακών κομμάτων έχει διαβρωθεί, αλλά το γαλλικό κοινοβούλιο εκλέγεται σε δύο γύρους στις εκλογικές περιφέρειες παρά στη βάση ενός αναλογικού συστήματος και μόνο τα παλαιότερα κόμματα έχουν το μηχανισμό που απαιτείται για να πετύχουν την εκλογή των υποψηφίων τους σε όλη τη Γαλλία.

Ο Mélenchon αναπαράγει τα λόγια του Victor Hugo -"Είμαστε τα παιδιά σου, Επανάσταση"- αλλά είναι το "Φάντασμα" του επαναστάτη: οι δεκαετίες της πολιτικής του εμπειρίας σίγουρα του λένε ότι δεν μπορεί να υλοποιήσει την ριζοσπαστική πλατφόρμα του. Ωστόσο, να που βρίσκεται εκεί, σε αντίγραφα, να μοιράζει τη φλογερή ρητορική του. Ο Mélenchon βρήκε πρόσβαση σε όλες τις μορφές θυμού απέναντι στο ίδιο status quo που δίνει ώθηση και στην Marine Le Pen στα δεξιά. Αλλά αυτός ο θυμός χρειάζεται ένα πιο γνήσιο κανάλι για να γίνει παραγωγικός.