Του Θανάση Παναγόπουλου
Στις θεωρούμενες ως "λιγότερο ανεπτυγμένες" χώρες, η οικοπεδοποίηση των βουνών και των λόφων γύρω από μεγαλουπόλεις, πρωτεύουσες ή απλώς μεγάλες πόλεις υπακούει σε κάποιους στοιχειώδεις κανόνες λογικής, οι οποίοι δυστυχώς ουδόλως ισχύουν στην περίπτωση των καμένων ορεινών δασών στην Ελλάδα και ειδικότερα στην Αττική.
Στη Βραζιλία της χαλαρότερης κοινωνικής συνοχής για παράδειγμα, ακόμη και οι φαβέλες (οι χαρακτηριστικές ντενεκεδουπόλεις σε πλαγιές βουνών και λόφων στο Ρίο ή στο Σάο Πάολο, όπως είναι η Σάο Κάρλος, η Ντέντε ή η Ροσίνια) χτίσθηκαν με απόλυτα λογικούς κανόνες οι οποίοι υπακούουν στο αξίωμα για αλληλοσεβασμό μεταξύ των κατοίκων κάθε φαβέλας. Είναι χαρακτηριστικό αυτής της "λογικής", ότι λ.χ. το ύψος κάθε σπιτιού είναι τέτοιο ώστε ακόμη και το ακριβώς πίσω του οίκημα να έχει οπτική πρόσβαση -εφόσον υπάρχει- στη θάλασσα και να μην εμποδίζεται η θέα, παρότι κάτι τέτοιο δεν προβλέπεται από κανένα νόμο.
Φεύγοντας από το παράδειγμα της Λατινικής Αμερικής και πηγαίνοντας στην Άγκυρα, η οικοδόμηση των λόφων πέριξ της τουρκικής πρωτεύουσας έγινε με τρόπο λειτουργικό ώστε να υπάρξει το μέγιστο όφελος για τη ζήτηση στέγης, με αποτέλεσμα να παρατηρείται την τελευταία εικοσαετία μια τρόπον τινά "ισορροπημένη" οικοπεδοποίηση, υπό την έννοια ότι αυτή υπακούει σε κάποιους στοιχειώδεις έστω χωροταξικούς κανόνες, πιθανότατα και λόγω της συγκεντρωτικής φύσης του τουρκικού κράτους που δεν εμπιστεύεται εύκολα τις αυθαιρεσίες του οποιουδήποτε.
"Λογική" στην οικοπεδοποίηση λόφων και βουνών, όσο και αν αυτό ακούγεται αντιφατικό, συναντάμε ακόμη και στο Καράκας, αλλά και σε πλήθος πόλεων του τρίτου κόσμου.
Μοναδική εξαίρεση αποτελεί η Αττική. Εδώ, οι οικοπεδοφάγοι - εμπρηστές (όσοι αποδίδουν τις τελευταίες πυρκαγιές στη Πάρνηθα στην "άτυχη" ή στην "κακή στιγμή" ή ακόμη στον καύσωνα είναι είτε αφελείς ή κουτοπόνηροι) απευθύνονται όχι σε κάποια ανάγκη στέγασης που για κάποιες πολύ χαλαρές έστω οικολογικές συνειδήσεις να "συγχωρεί" την οικοπεδοποίηση καμένων εκτάσεων, αλλά υπακούει αποκλειστικά και μόνο στην παρωχημένη νεοπλουτίστικη αναζήτηση πολυτελούς κατοικίας έξω από το ευρύτερο κέντρο (ακριβώς το αντίθετο δηλαδή από αυτό που συμβαίνει στις ανεπτυγμένες πόλεις, όπου το σύνδρομο του προαστίου έχει από καιρού εγκαταλειφθεί με την επάνοδο του "downtown").
Η χαλαρή λοιπόν κοινωνική συνείδηση των Ελλήνων (ακόμη και η ανοχή αυτού του φαινομένου είναι συνυπεύθυνη, καθώς κανένα αυθαίρετο κτίσμα δεν θα στεκόταν στη θέση του σε μία πραγματική κοινωνία πολιτών αφού αυτή "θα έπαιρνε την υπόθεση στα χέρια της" με οτιδήποτε και αν συναγόταν αυτό) σε συνδυασμό με την ανυπαρξία του κράτους, ευθύνονται στον ίδιο βαθμό για το έγκλημα που συντελέσθηκε στην Πάρνηθα (όπως και παλαιότερα στην Πεντέλη και αλλού) καθώς ουδείς είναι σε θέση να θέσει κάποιους υποτυπώδεις κανόνες.
Ούτε οι ίδιοι οι πολίτες όπως συμβαίνει στη Βραζιλία ούτε το κράτος όπως στο παράδειγμα της Τουρκίας. Ως εκ τούτου αποτελούν λαϊκισμό τα κροκοδείλια δάκρυα της κοινής γνώμης και οι αλληλοκατηγορίες των κομμάτων για το επί ποίας κυβέρνησης κάηκαν περισσότερα δάση, όταν οι υπεύθυνοι πρέπει να αναζητηθούν πρωτίστως μεταξύ των ίδιων των πολιτών αλλά και στο κράτος.
Το κράτος το οποίο αποδείχθηκε αυτές τις ημέρες ότι είναι τόσο "βαθύ κράτος" που δεν ελέγχεται από καμία κυβέρνηση, καθώς το διοικούν συντεχνιακές σκοπιμότητες, στρεβλωμένος συνδικαλισμός και εν γένει ένα παρακράτος που τρόμαξε τους Έλληνες πολίτες ίσως περισσότερο και από την έκταση των πυρκαγιών και του οποίου η δύναμη θα επαληθευθεί στην "αυριανή μέρα" της Πάρνηθας παρά τις σημερινές καθησυχαστικές φανφάρες των "υπευθύνων"...
Εκτύπωση
Αποθήκευση
Αποστολή
Αρχειοθέτηση
Μέγεθος 
Twitter