Αποθήκευση
Εγγραφή          Υπενθύμιση κωδικού
Σύμβολο go
        Τζίρος  εκ. €
ΜΕ ΑΠΟΨΗ

In vino veritas: Με το κρασί δεν παίζουμε

Εκτύπωση σελίδας
Αποθήκευση σελίδας
Αποστολή με e-mail
Προσθήκη στο αρχείο
Μέγεθος κειμένου

Του Γιώργου Κωστούλα

Οι περί το κρασί επιστήμες και ασχολίες είναι χαρωπές. Και Ευγενικές. Και αισιόδοξες. Αυτό σκεφτόμουν, με αλλεπάλληλες αφορμές, περιφερόμενος στην φετινή οινοπαραγωγική έκθεση-γευσιγνωσία, που πραγματοποιήθηκε τον προηγούμενο μήνα. Μια ακόμα διαπίστωση θα συμπλήρωνε τις εντυπώσεις μου. Αυτή της πυκνότατης και τόσο ελπιδοφόρας συστέγασης τόσων αυτόνομων, απελευθερωμένων πυρήνων προόδου, ανταγωνισμού και προστιθέμενης αξίας.

Με αυτό το γενικό αίσθημα ευφορίας έφυγα από την εκδήλωση. Αργότερα στο σπίτι, κουβαλώντας ειδικότερες εικόνες από τη δίωρη περιπλάνηση, μοιράζομαι μαζί σας τις παρακάτω σκέψεις γύρω από την καταγραφείσα υψηλότατη (ή ταπεινότατη;) υπηρέτηση, από τους Έλληνες αμπελουργούς-οινοποποιητές, αυτού του πολύμορφου, πολυδύναμου, πολυσημαντικού και πολυλειτουργικού προϊοντικού διδύμου: του σταφυλιού και του κρασιού.

Ξεκινώ, αναθεωρώντας παλαιότερη καταγραφή μου,  ότι δηλαδή στην Ελλάδα  δεν υπάρχει ούτε οινική παιδεία, ούτε οινική παράδοση. Αυτό δεν ισχύει πια. Οι πυκνές εξελίξεις και πρόοδοι γύρω από την αμπελουργία και οινοποίηση, κατά την τελευταία δεκαετία, μάς απομακρύνουν οριστικά  από την εποχή όπου η οινική παράδοση εξαντλούνταν στην ετήσια ιδιοπαραγωγή και ιδιοκατανάλωση του κάθε αγροτικού νοικοκυριού. Όπου οι παππούδες μας έφτιαχναν κρασί όπως ήξεραν, ή μάλλον όπως δεν ήξεραν. Κάπως μεγαλύτερες αμπελουργικές εκμεταλλεύσεις, προμήθευαν χύμα κρασάκι στους αστούς και στα γειτονικά τους ταβερνεία. Και στις δυο περιπτώσεις όμως για τις ανάγκες της χρονιάς και μόνο. Όσο, δηλαδή, περίπου μπορούσε να ανασταλεί, κύριος οίδε πώς, ο φυσικός προορισμός του κρασιού: να γίνει ξύδι.

Αυτά ευτυχώς ανήκουν πια στο παρελθόν. Ήδη μετά την πρώτη εμφάνιση κατά τη δεκαετία του ΄70 των πρωτοπόρων μικρών παραγωγών, ογκούται ελπιδοφόρα το κύμα οινοπαραγωγών νέας γενιάς, που με επιστημονικό τρόπο και ερασιτεχνική αγάπη ασκούν την αμπελουργία και οινοποίηση, «διακονούντες ως εν ναώ», και διαλαλώντας μέσα από έναν υψηλό επαγγελματισμό ότι με το κρασί "δεν παίζουμε".

Βλέποντας τους εκθέτες πίσω από τις αυτοσχέδιες μπάρες να σερβίρουν, να εκθέτουν μάλλον, με απροκάλυπτη ευχαρίστηση, τα προϊόντα τους στις γευσιγνωστικές απαιτήσεις των επισκεπτών, ένιωθα να  επιβεβαιώνεται κάτι πολύ σπουδαίο: Πόσο παρήγορο είναι ότι  η φυσική  γενναιοδωρία της μητέρας φύσης, βρήκε αντάξιους  συνεχιστές της στο πρόσωπο των αμπελουργών - οινοποιητών.

Γιατί, η φύση δεν κάνει κρασί. Κάνει σταφύλια. Είναι ο άνθρωπος που με προσωπική εργασία χειρωνακτική, επιστημονική, ερευνητική, δημιουργική επεμβαίνει, τόσο στην αμπελουργία όσο και στη οινοποίηση, πρώτα για την ανάπτυξη σπουδαίων, καθαρόαιμων ποικιλιών και στη συνέχεια για τις τόσο θαυμαστές επιδόσεις σε τελικό προϊόν.

Ενδεικτική της σημαντικότητας αυτών των αδελφών ασχολιών είναι ότι, όπως έχει επισημανθεί, στην αρχαία Ελλάδα, στην αμπελουργία και την οινοποίηση δεν χρησιμοποιήθηκαν ποτέ δούλοι. Και πως θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά; Μόνο ελεύθεροι, δημιουργικοί άνθρωποι, κάτοχοι υψηλής τεχνογνωσίας αλλά και μεγάλων προσδοκιών για διάκριση μπορούν να αναμετρηθούν με τις απεριόριστες δυνατότητες της πολύτιμης, αλλά και απαιτητικής αυτής πρώτης ύλης.

Γιατί, το κρασί εκτός από παυσίλυπο και αγωγός ευφορίας, είναι και κάτι άλλο: ένα τεχνούργημα με μεγάλες κρυμμένες αρετές που υπόσχονται στους πότες στιγμές  μεγάλης αισθητικής απόλαυσης. Είναι τότε που το κρασί αποβάλλει τον υπηρετικό, κυρίως ευφορικό του ρόλο και αποτελεί πλέον αξία καθεαυτή, ηδονή καθεαυτή.

Να γιατί οι ενημερωμένοι πότες σέβονται τόσο πολύ το κρασί. Υποκλινόμενοι ακόμα και στη γοητεία της ανοιγμένης φιάλης ή του σωστού σερβιρίσματος, τιμούν την οινοποσία με όλους τους κανόνες που της αξίζουν. Απολαμβάνουν το κρασί στη σωστή στιγμή και στη σωστή ποσότητα, -"ο πότος του ίσος με τον πόθο του"- όπως ταιριάζει σε ένα πολύτιμο αγαθό, στην υπηρεσία μίας ευρύτερης στοχαστικής απόλαυσης.

Υπενθυμίζοντας ότι πρέπει να πίνουμε όχι "εν πατάγω και αλαλητώ", αλλά "παρ΄ οίνω μελετώντες". Μόνο νηφάλιοι άνθρωποι είναι σε θέση να εκτιμήσουν τον πλούτο που κρύβει μέσα του το κρασί. Μόνο όταν οι αισθήσεις παραμένουν ακμαίες διασφαλίζεται η αισθητική απόλαυση. Σε περιβάλλον κεφιού, κορεσμού ή το χειρότερο μέθης όλα τα κρασιά φαίνονται ίδια. Τι άσχημη τύχη, αλήθεια, για ένα καλοφτιαγμένο κρασί...

Στέκομαι ιδιαίτερα σε μια θετικότατη παρατήρηση, ότι στη  φετινή έκθεση σαν να είδα λιγότερα κρασιά με βάση τις ξένες ποικιλίες που κατέκλυζαν παρόμοιες εκδηλώσεις προηγούμενων ετών. Λιγότερα pinot blanc, chardonnay, sauvignon blanc,  pinot noir,  grigio,  syrah, grenache noir, riesling και βεβαίως merlot και cabernet. Αναφορικά με το τελευταίο, το cabernet, φαίνεται ότι ήρθε και στην Ελλάδα η ώρα της κόπωσης των καταναλωτών από την πυκνότατη παρουσία του στην αγορά.

Είναι ενδεικτικό, ότι στους κύκλους της οινικής παγκοσμιοποίησης έχει καθιερωθεί ο όρος "ΑΒC" που σημαίνει: (A)nything (Β)ut (C)abernet.

Σε ό,τι με αφορά, φέτος το ατομικό μου ενδιαφέρον επικεντρώθηκε, σχεδόν εξαντλητικά, εν ειδει θεματικής ανάδειξης, στα Σαντορινιά κρασιά ιδιαίτερα στο Ασύρτικο, το οποίο θεωρώ μια από τις κορυφαίες ελληνικές ποικιλίες. Αλλά και στα αδελφάκια του που συναποτελούν τα τρία Α των Σαντορινιών λευκών ποικιλιών: το Αθήρι και το Αηδάνι, καθώς και το Μαυροτράγανο και τη Μαντηλαριά στα κόκκινα.

Περνώντας στην αγοραία διάσταση του κρασιού, ως εμπορικού προϊόντος, θέλω να καταγράψω και εδώ την παλαιότερη ισχυρή άποψή μου, γύρω από δυο απειλές, οι οποίες θεωρώ ότι θέτουν σε κίνδυνο την πορεία του εμφιαλωμένου κρασιού στη χώρα μας: Αφενός την απαξία - εκτόπιση του εμφιαλωμένου από την παρουσία του "χύμα" και αφετέρου την εσφαλμένη τιμολογιακή πολιτική των εστιατόρων μας.

Φοβάμαι ότι οι οινοποιοί μας και μαζί τους και μείς χάνουμε την ευκαιρία, με υπαιτιότητα τους, να απομακρυνθούμε επιτέλους από το χύμα και να βάλουμε στη ζωή μας το εμφιαλωμένο κρασί. Πρόκειται για κλασικό κανιβαλισμό προϊόντος. Oοινοπαραγωγοί δηλαδή να πωλούν και εστιάτορες να βάζουν -διαθέτουν στο μαγαζί τους κρασί χύμα εντελώς απιστοποίητο και ανέλεγκτο, αγορασμένο προς 1 έως 2 ευρώ και πουλώντας το προς 8 έως 15 ευρώ το λίτρο. Μια εξέλιξη που οινικά μας γυρίζει δεκαετίες πίσω.

Για την τιμολόγηση, τώρα, των εστιατορίων: Ο κατάλογος κρασιών ενός εστιατορίου πρέπει κατά τη γνώμη μου να ικανοποιεί τρία κριτήρια: το γαστρονομικό, το οικονομικό και το συναισθηματικό. Σε αυτή τη σειρά. 

Οι περισσότεροι Έλληνες εστιάτορες, όμως, έχουν άλλη γνώμη. Προτάσσουν το συναισθηματικό κριτήριο, λες και όλοι μας, κάθε φορά που βγαίνουμε έξω, γιορτάζουμε και κάτι. Ή ότι πρόκειται για μια ρομαντική, τρυφερή έξοδο. Περιπτώσεις που, όπως και να το κάνουμε, θα δικαιολογούσαν ένα ακριβό κρασί, αντάξιο της περίστασης.

Όμως, η καθιέρωση του εμφιαλωμένου θα κριθεί από την κατανάλωσή του στις καθημερινές και όχι στις εξαιρετικές εξόδους μας. Όταν δηλαδή οικογενειακά, ή παρέα με επιλεγμένους "συνειδητούς ομοτράπεζους" θα κληθούμε να διαλέξουμε  ένα ευπρεπές κρασί, που προσφέρεται σε τιμή που αφενός θα μας κάνει να το προτιμήσουμε από το χύμα και αφετέρου θα μας ενθαρρύνει να ανοίξουμε και δεύτερη ή τρίτη φιάλη, ολοκληρώνοντας έτσι την ευχαρίστηση μια απλής καθημερινής εξόδου.

Για να γίνω πλήρως κατανοητός, η πρότασή μου είναι: οι εστιάτορές μας σε συνεργασία με προοδευτικούς οινοπαραγωγούς, που πρέπει να εντοπίσουν, να συμπεριλαμβάνουν πάντα στον κατάλογό τους 2-3 προτάσεις ευπρόσωπων επιλεγμένων ελληνικών κρασιών στην τιμή των 12 ευρώ. Μια τιμή, πιστεύω, εφικτή και δίκαιη για όλα τα μέρη: παραγωγούς, εστιάτορες, καταναλωτές.

Αυτά για φέτος. Και με τις καλύτερες ευχές για καλή νέα αμπελουργο-οινοποιητική χρονιά. Να είμαστε καλά, του χρόνου, να τα ξαναπούμε.

* O κ. Κωστούλας είναι τέως γενικός διευθυντής εταιρειών του ευρύτερου χρηματοπιστωτικού τομέα

gcostoulas@gmail.com

Ακολουθήστε το Capital.gr στα Social Media
Σχολιάστε το άρθρο 
Βρήκατε το άρθρο ενδιαφέρον:
LINKS ΧΟΡΗΓΩΝ

Προηγούμενα άρθρα στην ενότητα ΜΕ ΑΠΟΨΗ

  • 16/04  Ποιος θα μιλήσει με σχέδια για την άρση της μονιμότητας;- Ανδρέας Ζαμπούκας
    Υπάρχουν εξουσίες που έχουν “σκοτεινό“ συμφέρον από την άρση της μονιμότητας στο δημόσιο; Ποιες είναι και τι έχουν να κερδίσουν; Είναι μήπως οι πολιτικοί και οι ιδιώτες που θα αντικαταστήσουν τις δημόσιες υπηρεσίες; Ποιος “μπαμπούλας“ κρύβεται πίσω από το τέλος της παντοδυναμίας του κράτους;
  • 15/04  Μεσήλικας πτυχιούχος Έλληνας γκασταρμπάιτερ πλένει πιάτα- Άγης Βερούτης
    Σε μια οικονομία που οι μισοί απολαμβάνουν τον παραγόμενο πλούτο από τους κόπους των υπόλοιπων μισών, η αστάθειά της είναι προγραμματισμένη μέσα στη δομή του οικονομικού συστήματος. Όταν όμως το 80% ζει από τον πλούτο που παράγει το 20%, τότε η συντριπτική κατάρρευση με κρότο είναι βεβαιότητα.
  • 14/04  Πως θα χρηματοδοτηθεί η επανεκκίνηση της οικονομίας- Ιπποκράτης Χατζηαγγελίδης
    Το εργαλείο της φορολογίας θα είχε σημαντική και αυτοτελή απόδοση στην αρχή της κρίσεως φορολογικό. Σήμερα απαιτείται γενναία και καλώς στοχευμένη χρηματοδότηση της παραγωγής.
  • 11/04  Κρατικές προμήθειες και τα όρια της υποκρισίας!- Δημήτρης Μάρδας
    Τρια χρόνια μετά από την έναρξη της λειτουργίας του Παρατηρητηρίου Τιμών της ΕΠΥ, τα νοσοκομεία εξακολουθούν να αγοράζουν πολλά υλικά, εκτός διαγωνισμών, πανάκριβα. Γιατί;
  • 10/04  Πόσο θα σου κοστίσει η ψήφος σου- Άγης Βερούτης
    Την επόμενη φορά που καθένας θα πάει να ψηφίσει, για το καλό του θα είναι να έχει υπολογίσει εκ των προτέρων ποιο θα είναι το κόστος της ψήφου του για τον ίδιον...
  • 09/04  Το bollywood στις ελληνικές εκλογές- Ανδρέας Ζαμπούκας
    Όσο πλησιάζουν οι εκλογές του Μαΐου, η προεκλογική ατμόσφαιρα φορτίζεται περισσότερο. Οι υποψήφιοι σκαρφίζονται πολλά για να προσεγγίσουν τους ψηφοφόρους τους. Κάποιοι όμως το παρακάνουν.
  • 08/04  Υπ. τουρισμού & βιομηχανία τροφίμων για την αξία του οικονομικού πατριωτισμού- Ιωάννης Στριλιγκάς
    Η προσπάθεια και τα μετρίσιμα αποτελέσματα της συμβολής του ελληνικού πρωινού στην εθνική οικονομία αποτελεί την μεγαλύτερη απόδειξη των δυνατοτήτων της ελληνικής οικονομίας όταν αυτή έχει όραμα, στόχο και αποτελεσματικό συντονισμό.
  • 07/04  Η Ελλάδα βρίσκεται σε σταυροδρόμι δεκαετίας- Ανδρέας Κοντογούρης
    Ίσως τελικά ο ελληνικός λαός και οι επενδυτές είναι πολύ σκληροί για να πεθάνουν... Βλέπουν οι Έλληνες τα πράγματα μπροστά, θυσιάζοντας επίπεδο ζωής, προσωπικής ευεξίας και παλεύοντας για το μέλλον των παιδιών μας; Οι επενδυτές του Χρηματιστηρίου Αθηνών διαπιστώνουν ήδη τις μικρές και μεγάλες αλλαγές σε αυτή την χώρα;
  • 04/04  Είναι λάθος το brand name "Κρήτη" για τις εξαγωγές- Ιωάννης Στριλιγκάς
    Ο κατακερματισμός του συλλογικού ελληνικού “Brand name“ με τοπικιστικά κριτήρια σε κρητικό “Brand name“, ροδίτικο “Brand name“, ηπειρώτικο “Brand name“ κτλ. είναι λάθος. Φαίνεται δεν μας έχουν γίνει μάθημα άλλες περιπτώσεις κατακερματισμού και κολυβοποίησεις αναπτυξιακών δομών.
  • 03/04  Γιατί πρέπει να τιτλοποιήσουμε το ΤΑΙΠΕΔ- Δημήτρης Τσάκος
    Η πρόταση είναι σχετικά απλή στην εφαρμογή της: κλείνουμε όλα τα συνταξιοδοτικά ταμεία, καθιερώνουμε βασική εθνική σύνταξη στα 65, αντικαθιστούμε την απώλεια εισοδήματος και αποζημιώνουμε τις εισφορές που έχουν ήδη πληρώσει οι ασφαλισμένοι με ένα σημαντικό περιουσιακό στοιχείο που δε χρειάζεται το κράτος για τη λειτουργία του, το ΤΑΙΠΕΔ.
Επόμενη σελίδα »

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

  στό    Αναζήτηση
Δημοφιλέστερα σήμερα
Περισσότερα σχόλια