Αποθήκευση
Εγγραφή          Υπενθύμιση κωδικού
Σύμβολο go
        Τζίρος  εκ. €
ΜΕ ΑΠΟΨΗ

Οι υποκριτές και το κράτος "Ρομά"

Εκτύπωση σελίδας
Αποθήκευση σελίδας
Αποστολή με e-mail
Προσθήκη στο αρχείο
Μέγεθος κειμένου

Του Ανδρέα Ζαμπούκα 

Το σκηνικό είναι παντού το ίδιο. Προβλέψιμο και καθαρό. Επιφανειακός πρωταγωνιστής μια ομάδα λούμπεν, σκηνοθέτης ένα κράτος  κουτοπόνηρο, διαχειριστές της επικοινωνίας οι επαγγελματίες «υπερασπιστές» των αδικημένων  και μια αδιάφορη κατακερματισμένη κοινωνία που δεν θέλει να αντισταθεί πουθενά. 

Οι Ρομά του Χαλανδρίου και οι υπόλοιποι σε όλη τη χώρα ζουν στην εξαθλίωση γιατί το πελατειακό σύστημα τους εκμεταλλεύεται. Όπως ακριβώς κρατάει σε ανώριμη κατάσταση, τους άλλους πολίτες του, έτσι συντηρεί τους γύφτικους μύθους για να εξυπηρετεί τα συμφέροντα του. Καταχράται το δημόσιο χρήμα που διατίθεται για την κοινωνικοποίηση τους και δεν τους αφομοιώνει ποτέ. Εντελώς κυνικά, διασπαθίζονται  τεράστια ποσά εδώ και δεκαετίες, από τοπικούς και κεντρικούς διοικητικούς φορείς, χωρίς ποτέ να βλέπουμε το αποτέλεσμα. 

Οι πιο ένοχοι απ΄όλους όμως, είναι  οι «υποστηρικτές» δικαιωμάτων των Ρομά. Από Τριανταφυλλόπουλους που έτρεχαν με τις κάμερες στους καταυλισμούς, μέχρι τον αφελή «αντιεξουσιαστή» που ανησυχεί για τις παρεμβάσεις της βίαιης εξουσίας. Αυτοί είναι που δίνουν το καλύτερο άλλοθι στο κράτος για να παίξει το παιχνίδι της διαπλοκής. 

Εδώ όμως υπάρχει ένα άλμα λογικής. Πως μπορεί κάποιος να νοιάζεται για τα ανθρώπινα δικαιώματα της αυτοδιάθεσης των τσιγγάνων, όταν αδιαφορεί παντελώς για την καταστρατήγησή τους; Ποια ακριβώς είναι η ελευθερία της κοινωνία τους όταν κρέμονται από τα τρίκυκλα μωρά στο δρόμο, όταν ζητιανεύουν παιδάκια, όταν κοιμούνται στις λάσπες, γίνονται ντίλερ ναρκωτικών και πεθαίνουν μέσα στα τσαντίρια; Γιατί εκεί δεν ξεσηκώνεται ένα κίνημα, από «ευαίσθητους» ακτιβιστές ή δημοσιογράφους για την κακοποίηση των παιδιών; Πως το μπορούν να βλέπουν τις παιδικές ψυχές να σέρνονται σαν λούμπεν σκιές σε μια κοινωνία που θα τους σιχαίνεται και θα τους απορρίπτει; 

Εύκολα καταλαβαίνει κανείς την απέραντη υποκρισία που έχει πια καταντήσει ψυχοπάθεια. Τρέφεται ο «υπερασπιστής» από το λούμπεν. Χαίρεται να βλέπει παθογένειες για να σπεύδει ως αυτόκλητος «ιεροκήρυκας» να συμπαρασταθεί. Χτίζει ταυτότητα, βάλλοντας εναντίον κάθε «εξουσίας» που διογκώνεται από το λαϊκισμό των διανοητικά καθυστερημένων των μίντια, που με τη σειρά τους, «αγωνιούν» για τις τύχες των κατατρεγμένων. Αποκτούν ταυτότητα όλοι αυτοί, συντηρώντας τις αρρώστιες  για να μπορούν πάντα, να τις δραματοποιούν. 

Ακριβώς εδώ έρχεται το πελατειακό κράτος για διαχειριστεί την υποκρισία τους. Γιατί τους Ρομά του Χαλανδρίου οι δήμαρχοι τους υπολόγιζαν πάντα για ψήφους και η κεντρική διοίκηση για κονδύλια ένταξης. Μόνο που η ένταξη δεν έρχεται ποτέ και τα κονδύλια συνεχώς ανανεώνονται… 

Άλλο ένα σόου γρήγορα θα τελειώσει. Οι  τηλεοράσεις πάνε συνήθως όταν κλείνουν οι δρόμοι και ύστερα χάνονται. Τόσο διαρκεί και το πρόβλημα για την κοινωνία. Όσο κρατάει η ζωντανή σύνδεση μιας εκπομπής…

azampoukas@gmail.com

Ακολουθήστε το Capital.gr στα Social Media
Σχολιάστε το άρθρο 
Βρήκατε το άρθρο ενδιαφέρον:
LINKS ΧΟΡΗΓΩΝ

Προηγούμενα άρθρα στην ενότητα ΜΕ ΑΠΟΨΗ

  • 30/09  Το κοινωνικό πρόσωπο του επιχειρείν- Βασίλης Αξιώτης
    Το επιχειρείν στην Ελλάδα δεν αποτελεί πηγή “κακών“ και λανθασμένα πολύς κόσμος το δαιμονοποιεί. Όμως δεν είναι και μόδα για να αντιμετωπίζεται από κάποιους από ευκαιριακά έως τυχοδιωκτικά. Για να αλλάξει ο χάρτης της επιχειρηματικότητας δεν χρειάζονται θαύματα αλλά βούληση από την πολιτεία, η οποία οφείλει να ακούσει τους ανθρώπους της αγοράς.
  • 29/09  Η αυτοκαταστροφική φύση του σοσιαλισμού- Ευθύμης Μαραμής
    Οι “δημόσιοι“ υπάλληλοι, εργάζονται σε περιβάλλον μονοπωλιακό, έχοντας “κεκτημένα δικαιώματα“ και αμείβονται με χρήματα απαλλοτριωμένα δια νόμου. Ο πραγματικός κόσμος, ο κόσμος της αγοράς, της οποίας μέρος είναι το κράτος (και όχι το αντίστροφο) δεν έχει ουσιαστικά δικαίωμα να αξιολογήσει τους υπαλλήλους του κράτους...
  • 26/09  Φιλότιμο και πονηριά μαζί; Ναι, βαθύτατα μέσα μας- Γιώργος Κωστούλας
    Καυχιόμαστε, είναι γνωστό αυτό, ότι σε καμία άλλη γλώσσα του κόσμου δεν υπάρχουν οι λέξεις φιλότιμο και λεβεντιά, υπονοώντας - με βάση το αξίωμα: “όπου δεν υπάρχει η έννοια δεν υπάρχει και η λέξη”- ότι είμαστε οι μόνοι που μπορούμε να κατανοήσουμε και να βιώσουμε το νόημα που οι λέξεις αυτές ενσωματώνουν. Με δικαιολογημένη υπερηφάνεια, βεβαίως.
  • 25/09  Τί γίνεται με το "ριχτάδικο" του ΟΑΕΕ;- Άγης Βερούτης
    Μας εξευτελίζουν συστηματικά, και το κάνουνε με δόλο. Κανονικά αυτή η συμπεριφορά εμπίπτει στο αντιρατσιστικό νομοσχέδιο διότι οι ελεύθεροι επαγγελματίες και φτωχοποιημένοι αντιμετωπίζονται με βάση τον οικονομικο-κοινωνικό προσδιορισμό τους, διαφορετικά από οποιονδήποτε άλλο Έλληνα ή ξένο.
  • 24/09  Σοβαρότης και λιγότερη υπερβολή- Βασίλης Αναστασίου
    Μήπως η απελπισία της Χρεοκοπίας, μας οδηγεί να πιαστούμε από κάτι πιο επιτεύξιμο κατά μίαν άποψη, (όχι προς Θεού πάλι σε δανεικά που κάποιοι ήδη προσπαθούν να ξαναρχίσουμε το βιολί και γαία πυρί μιχθήτω), παρά στο μόνο πραγματοποιήσιμο που είναι να βάλουμε τους εαυτούς μας να δουλέψουν;
  • 23/09  Ευρώ και ΕΚΤ: Ευρωπαϊκή ολοκλήρωση, η ολοκληρωτισμός;- Ευθύμης Μαραμής
    Στην περίπτωση της ευρωζώνης, η κοινή οικονομική πολιτική και το νόμισμα, απεδείχθη πολύ σύντομα πως είναι μια ουτοπία. Χώρες με εντελώς διαφορετικές παραγωγικές δυνατότητες καθώς και κυβερνήσεις με αντίθετες νοοτροπίες, αναμιγνύονται και συγκεντρώνονται σε ένα υπερ-κράτος.
  • 22/09  Ο ΣΥΡΙΖΑ "καλός αγωγός" των γερμανικών επιδιώξεων- Νίκος Χιδίρογλου
    Πρόκειται για ένα πολύ επικίνδυνο παιχνίδι. Ο λόγος για τη “σύμπραξη“ του κόμματος της αξιωματικής Αντιπολίτευσης με το ΔΝΤ και τους Γερμανούς, εναντίον των Ελλήνων εφοπλιστών. Τη στιγμή που στο Βερολίνο τα δημοσιεύματα κατά των ανθρώπων της ναυτιλίας μας είναι τα τελευταία τέσσερα χρόνια συνεχή.
  • 19/09  Η κρίση θρέφει τα παράσιτα- Παναγιώτης Παπαδόπουλος
    Λένε ότι η κρίση φέρνει ευκαιρίες. Αυτό που δεν λένε, είναι πως αυτή η κρίση μετατράπηκε και σε έναν παράδεισο για τα κάθε λογής παράσιτα που υπήρχαν ανέκαθεν αλλά πλέον έχουν την ευκαιρία να βγάλουν περισσότερα χρήματα και να νιώσουν πιο απαραίτητοι από ποτέ.
  • 18/09  Διαμάντια στα αποκαΐδια- Άγης Βερούτης
    Πριν λίγες ημέρες έτυχα σε μια συζήτηση για το πόσο καλές υπηρεσίες εξυπηρέτησης πελατών έχουν κάποιες γνωστές ξένες εταιρίες διαδικτυακού εμπορίου, και πόσο κακές έχουν οι ελληνικές σε σύγκριση με τις πρώτες. Αυτό λέγω πως είναι απλά ανακρίβεια, για να μη πω πως είναι ψέμα. Γράφει ο Άγης Βερούτης.
  • 17/09  Aφήστε μας καλύτερα, μόνους…- Ανδρέας Ζαμπούκας
    Ο “φετιχισμός“ του αποτελέσματος δεν αποφέρει τη βελτίωση που κάποιος οραματίζεται για το εγχείρημα. Το να προσπαθείς δηλαδή, να πετύχεις κάτι που σου επιβάλλεται, χωρίς να έχεις πειστεί γα τη χρησιμότητα του, είναι πολύ δύσκολο να το καταφέρεις. Μπορεί να δείχνεις ότι έφτασες στο στόχο αλλά το πιθανότερο είναι ότι προσποιείσαι.
Επόμενη σελίδα »

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

  στό    Αναζήτηση
Δημοφιλέστερα σήμερα
Περισσότερα σχόλια