Αποθήκευση
Εγγραφή          Υπενθύμιση κωδικού
Σύμβολο go
        Τζίρος  εκ. €
ΜΕ ΑΠΟΨΗ

Συνέπεια και ηθική στην αυτοκρατορία του χρέους

Εκτύπωση σελίδας
Αποθήκευση σελίδας
Αποστολή με e-mail
Προσθήκη στο αρχείο
Μέγεθος κειμένου

Του Ευθύμη Μαραμή 

Ρίχνοντας μια ματιά στο taxis, διαπιστώνει κάποιος πως ο ΟΣΕ χρωστά στην εφορία περίπου τρία δισεκατομμύρια ευρώ. Ανάλογα υψηλή θέση στον πίνακα των μεγαλύτερων οφειλετών κατέχει και η Ολυμπιακή Αεροπορία, με χρωστούμενα περί τα 800 εκατομμύρια ευρώ. Υποψιάζομαι δε, πως τα χρέη του αερομεταφορέα προέρχονται από τη λαμπρή εποχή της μεταπολίτευσης, όταν και η Ολυμπιακή πέρασε από τα χέρια του βάρβαρου καπιταλιστή Ωνάση, στη λαϊκή κυριαρχία (τη λαμπρή εποχή του "εθνάρχη" όταν άρχισε η "κοινωνικοποίηση"). Ο ΟΣΕ πάντως εισπράττει ΦΠΑ από τα εισιτήρια, αλλά κατά πως φαίνεται, δεν τον αποδίδει. Αυτό καταδεικνύει πως το δημόσιο δεν πληρώνει φόρους. Όποιος ισχυρίζεται το αντίθετο, βρίσκεται σε πλάνη θεωρώντας πως το κράτος πληρώνει τον εαυτό του.

Κατά καιρούς γίνεται κουβέντα για τους φόρους των δημοσίων υπαλλήλων. Οι δημόσιοι υπάλληλοι, είναι στην κατηγορία των fixed εισοδημάτων τα οποία περιλαμβάνουν και την φορολογία εισοδήματος. Αυτό συμβαίνει διότι, όπως απεδείχθη, η εργασία στο δημόσιο είναι μόνιμη και πάγια. Σε περίπτωση πυρηνικής καταστροφής, γνωρίζουμε πλέον ποιοι ακόμα θα επιβιώσουν (πέραν των κατσαρίδων).

Οι δημόσιοι υπάλληλοι, συνεπώς, πληρώνουν μόνον ΦΠΑ στην καταναλωτική αγορά και καλό είναι να σταματήσει ο μύθος του φόρου εισοδήματος. Ανάλογου τύπου είναι και οι "εισφορές" των κρατικών υπαλλήλων στα ασφαλιστικά τους ταμεία, τα οποία πληρώνονται (και αυτά) από τους κανονικούς φορολογούμενους. Πρόκειται για λογιστικές σημειώσεις, βαφτισμένες από το κράτος ως "κρατήσεις" στους αυθαίρετα ορισμένους μισθούς. Σχετικά με τα "οικονομικά" που παρακάμπτουν τη ζήτηση και λειτουργούν μόνο με αυθαίρετη καταναγκαστική προσφορά μπορείτε να διαβάσετε την αυτοκαταστροφική φύση του σοσιαλισμού

Άσχημα νέα περιμένουν και αυτούς που θεωρούν πως οι συνταξιούχοι κινούν την αγορά με τα εισοδήματα τους και συντηρούν τους άνεργους. Δυστυχώς τα ταμεία είναι χρεοκοπημένα χωρίς αποθεματικά. Ούτε και υπάρχει άγιος Βασίλης ώστε να μοιράζει παράδες στις αντιπαραγωγικές ομάδες της χώρας ώστε αυτές να "τονώσει την ζήτηση". Οι αντιπαραγωγικές ομάδες, είτε είναι συνταξιούχοι απόμαχοι του ιδιωτικού τομέα, είτε πρόωρα και μη, συνταξιοδοτημένοι, ή, εν ενεργεία δημόσιοι υπάλληλοι, πληρώνονται από τους φόρους. Ως εκ τούτου, καλό είναι να αποδοθεί ορθά, πως τις αντιπαραγωγικές ομάδες και τους άνεργους, τους συντηρεί ο παραγωγικός κόσμος. Σε περίπτωση που δεν αντέχει το βάρος ο παραγωγικός κόσμος, το κράτος χρεοκοπεί.

Φαίνεται όμως πως δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα. Τα mainstream νεοκεϋνσιανά η, νέο-φιλελεύθερα, (το ίδιο είναι) οικονομικά, βασίζονται στο χρέος. Η νέα εποχή οικονομικών των μαζικών πιστωτικών επεκτάσεων, των "ποσοτικών" χαλαρώσεων, της κατάργησης του τόκου καταθέσεων και της τιμωρίας της αποταμίευσης, πέραν από τις οικονομικές συνέπειες που βιώνει ο πλανήτης, δημιουργούν πλέον νέα ήθη στο σύγχρονο κόσμο. Για τη σημασία της αποταμίευσης και το ρόλο των τραπεζών, μπορείτε να διαβάσετε το "χρόνος, χρήμα, πίστωση και επένδυση". 

Ο παγκόσμιος πολιτισμός του χρέους, επαναπροσδιορίζει τον όρο της συνέπειας. Ο συνεπής, στο σύγχρονο οικονομικό κόσμο, είναι αυτός που χρωστά, διότι εξυπηρετεί τον κεντρικό σχεδιασμό και ταιριάζει στα μοντέλα των μηχανικών οικονομολόγων. Αυτός που γνωρίζαμε μέχρι σήμερα ως συνεπή (ο καλοπληρωτής, ο συντηρητικός, ο υπολογιστής που αποφεύγει τον τραπεζικό δανεισμό) είναι αυτός ο οποίος καλείται να αποπληρώσει τα χρέη του νέο-συνεπή. Τα ήθη που ξεπροβάλουν από την νέα γενιά των οικονομικών θεωριών του Κέυνς, δημιουργούν νέο αξιακό κώδικα.

Διότι, για όσους δεν το γνωρίζουν, η συναλλακτική αγορά είναι το περιβάλλον που αναπτύχθηκε ο όποιος ειρηνικός ανθρώπινος πολιτισμός. Τα πολιτισμικά δεδομένα του σύγχρονου κόσμου, βρίσκονται στην υπηρεσία του νέο-συνεπή. Είναι ξεκάθαρη η εικόνα, πως όποιος δημιουργεί χρέος, θα διασώζεται με τον ένα ή άλλο τρόπο, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τα ήθη που σφυρηλατούνται στην αυτοκρατορία του χρέους.

Η οικονομική επιστήμη του χρέους λοιπόν, μας βεβαιώνει πως "βγαίνουν" τα οικονομικά μιας χώρας, η οποία έχει περισσότερους συνταξιούχους και δημοσίους υπαλλήλους, παρά εργαζόμενους στην παραγωγική οικονομία. Και όχι απλά είναι περισσότεροι, αλλά αμείβονται και διπλάσια. Μας βεβαιώνει πως τα κόκκινα δάνεια είναι βιώσιμα.

Και τέλος μας βεβαιώνει πως ακόμα περισσότερο χρέος, μέσω ποσοτικών χαλαρώσεων και πιστωτικών επεκτάσεων θα διορθώσει τις οικονομίες του πλανήτη.

 

Ίδωμεν...

 
* O κ. Ευθύμης Μαραμής έχει διατελέσει επιχειρηματίας μεταποίησης μετάλλου, τουριστικών υπηρεσιών, ενώ σήμερα ασχολείται με επενδύσεις. Είναι ανεξάρτητος αναλυτής της Αυστριακής σχολής οικονομικών και κοινωνικής οργάνωσης.

Ακολουθήστε το Capital.gr στα Social Media
Σχολιάστε το άρθρο 
Βρήκατε το άρθρο ενδιαφέρον:
LINKS ΧΟΡΗΓΩΝ

Προηγούμενα άρθρα στην ενότητα ΜΕ ΑΠΟΨΗ

  • 27/11  Κρατικός προϋπολογισμός 2015: 316 χρόνια μοναξιάς και ημέρες του 2009;- Δημήτρης Μάρδας
    Μήπως σήμερα, δεν πείθει το πρωτοφανές πρωτογενές πλεόνασμα του 2015 και ότι άλλο προβλέπει η εισήγηση του Υπουργού Οικονομικών για τον κρατικό προϋπολογισμό του 2015; Μήπως ζούμε λοιπόν ημέρες του Οκτωβρίου του 2008 σε ένα άλλο επίπεδο φυσικά;
  • 26/11  Δύο Έλληνες "πειρατές" στο Λονδίνο- Ανδρέας Ζαμπούκας
    Ιστορικά αποδεικνύεται ότι, αν υπήρχε κάποιος κανονικός τρόπος να εξασφαλιστεί η εξουσία για κάποιους στο εσωτερικό, δεν θα έτρεχαν να δηλώσουν τα διαπιστευτήρια τους στο εξωτερικό. Αν δεν χρειαζόταν λοιπόν να μεταμφιέζονται σε “πειρατές“, όπως επιβάλει το θεατρικό “δρώμενο“, δεν θα έσπευδαν στους “Πασάδες“ να αποδείξουν ότι μπορούν εύκολα να γίνουν οι δικοί τους άνθρωποι.
  • 25/11  Η τέλεια καταιγίδα ή άλλο ένα μπουρίνι;- Άγης Βερούτης
    Το φορολογικό μακελειό, που έγινε ως ελληνική επιλογή “ισοδύναμων μέτρων” αντί των Μνημονιακά συμπεφωνημένων μεταρρυθμίσεων στον τρόπο λειτουργίας της Ελληνικής Οικονομίας, είχε ως αποτέλεσμα την απώλεια του 30% του Ελληνικού ΑΕΠ...
  • 24/11  Alma Mater- Θεοδόσης Μπουντουράκης
    Η σχέση Πανεπιστημίου-Φοιτητή χαρακτηρίζεται από καχυποψία και εχθρότητα. Μήπως όμως ανάλογα συναισθήματα χαρακτηρίζουν και τις σχέσεις κράτους και πολιτών στη χώρα μας;
  • 21/11  ...Και (μετά) τα ψέματα!!! (οι μισές αλήθειες)- Βασίλης Αναστασίου
    Οι υπαίτιοι των ελλειμμάτων και της χρεοκοπίας έχουν εκτρέψει την προσοχή του κόσμου από την προσπάθεια να διορθωθεί η μιζέρια και η κατάντια μας με άρση των αιτίων που μας οδήγησαν σε αυτές, αποδίδοντας όλες τις συμφορές και τη δυστυχία στα μνημόνια...
  • 20/11  Γράμμα από ένα δικαστή- Άγης Βερούτης
    Άκουσα προχθές μια ελληνική σουρεαλιστική ιστορία, όπου ένας πολύπαθος πατέρας πήγε σε μια εκπομπή για να εγκαλέσει τον πρώην Υπουργό Υγείας Λοβέρδο, διότι ο γιος του που έπαθε ατύχημα και έμεινε το παιδάκι 100% ανάπηρο, δεν παίρνει έγκριση από τον ΕΟΠΥΥ για να κάνει κάποια θεραπεία στο εξωτερικό.
  • 19/11  Όταν οι οικονομολόγοι και οι φιλόσοφοι συγκλίνουν στις διαπιστώσεις τους- Γιάννης Παπανικολάου
    Το μεγάλο εθνικό στοίχημα είναι βέβαια το πώς μπορεί να αλλάξει η νοοτροπία σε μια χώρα, που ένα σημαντικό μέρος της πολιτικής ηγεσίας παίζει τους κλέφτες και τους αστυνόμους με την τρόικα...
  • 18/11  Προς μια νέα χρηματιστηριακή φούσκα;- Ιωάννης Κόρκος
    Δεν μπορούμε να είμαστε απόλυτοι εάν η χρηματιστηριακή αγορά των ΗΠΑ είναι σε καθεστώς φούσκας ή είναι απλά υπερτιμημένη. Μπορεί να έχει εισέλθει σε μια εκρηκτική φάση το 2014, αλλά είναι ακόμη πολύ νωρίς για τελεσίδικο συμπέρασμα.
  • 17/11  Μία ιδεολογία με παροξυστικές διαστάσεις- Ευθύμης Μαραμής
    Η ιδιοκτησία ξεκινά από την εποχή των σπηλαίων, όταν οι άνθρωποι άρχισαν να καλλιεργούν κομμάτια γης, αποκτώντας φυσικό δικαίωμα πάνω της. Γίνεται αντιληπτό συνεπώς, πως η ιδιοκτησία, η αγορά, καθώς και η ελεύθερη συναλλαγή, δεν θεσπίστηκαν από τα κράτη.
  • 14/11  Η ανισότητα που είναι ισότητα- Βασίλης Αναστασίου
    Στη χώρα της “ιδιομορφίας“, με τον γενικευμένο παραλογισμό, οι αμοιβές των χαμηλόβαθμων δημοσίων υπαλλήλων, ενώ είναι μεγαλύτερες από αυτές των εργαζομένων στην Οικονομία έξω και όχι την Δημόσια, για το ίδιο έργο, θεωρούνται ότι είναι ίδιες, ίσες και ότι καλώς έχουν διαφοροποιηθεί και δεν πρέπει να εξισωθούν.
Επόμενη σελίδα »

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

  στό    Αναζήτηση
Δημοφιλέστερα σήμερα
Περισσότερα σχόλια