Συνεχης ενημερωση

    Σάββατο, 01-Σεπ-2018 07:48

    Η Μητέρα των Μαχών... και τα ορφανά

    • Εκτύπωση
    • Αποθήκευση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Του Θοδωρή Γιάνναρου 

    "Πες πως όλα ήταν όνειρο, που χάθηκε σαν μια φλασιά. Εμείς, καλή τύχη σας ευχόμαστε με το χέρι στην καρδιά  -αλλά... μακριά από μας!"

    Μια φορά κι έναν καιρό στην Αθήνα, ο νεαρός Αλέξης ετοιμαζόταν να νυμφευτεί για πάντα την όμορφη αμαζόνα, Εξουσία. Παντού στις γειτονιές στήνονταν πανηγύρια και χοροί με νταούλια και ζουρνάδες, για να γιορταστεί η έλευση του Μεσσία, που κατέφθανε πάνω στο λευκό του το άτι... Οι  άνθρωποι με ένα τεράστιο ερωτηματικό χαραγμένο στο πρόσωπό τους... ήταν λίγο μπερδεμένοι... σχετικά με το... ποιος τελικά δουλεύει ποιόν! 

    Στο τέλος της φιέστας, στις πλατείες χωριών και πόλεων, έμεινε μόνος του  ο Αλέξης με τα παρανυφάκια, ν' αναρωτιούνται... που το 'σκάσε η νύφη... 

    Έτσι όμως είναι: καμιά φορά ο έρωτας με την Εξουσία... όλο μπλεξίματα και παρεξηγήσεις δημιουργεί... σβήνοντας συνάμα και τα όνειρα τα φρούδα, που μένουν ανεκπλήρωτα...

    Aχ.... αυτά τα όνειρα το ψεύτικα!

    Όλα είναι μέσα στη μέρα...  με τη νύχτα να προσπαθεί να τα καμουφλάρει απεγνωσμένα, αλλά αποτυγχάνει, γεννώντας εφιάλτες...

    Όλα είναι μπερδεμένα, μεγάλα και δύσκολα -που να φανταζόταν ο νεαρός Αλέξης, τι του ξημέρωνε... ακούγοντας δυο φωνές  -η μια του 'λεγε "ξεχνά με και πάψε πια να κλαις", μα η άλλη της αλήθειας, μέσα απ' του ύπνου... του εφιάλτη, τις γραμμές... του 'λέγε "αγόρι μου κοιμήσου, τίποτα δε θα 'ναι όπως στο χθες".

    Λόγια ψεύτικα τελικά, όνειρα χαμένα, μόνο το ψέμα... μόνο αυτό μπορούσε να του δώσει ένα ακόμα στίγμα  -έστω και έωλο, μια ανάσα ζωής και το 'κανε ο δόλιος -μοίρασε ξανά τα προσκλητήρια σε νέους, φρέσκους καλεσμένους! 

    Τίποτα δεν έχει πια, όλα σκόνη...  θρύψαλα γίνανε. Τίποτα δεν έχει πια να κάνει και τίποτα δεν μπορεί πια να ψελλίσει! Νιώθει την έλξη του βάραθρου και σφιχταγκαλιάζει την καρέκλα του, νιώθει την αφόρητη πίεση να τον συνθλίβει, βλέπει στα πάντα που 'του 'ρχονται στο νου, την καταστροφή και τρέμει μη και χάσει την Εξουσία που τόσο σφοδρά έχει ερωτευθεί...

    Φεύγουν οι μέρες, φεύγει ο χρόνος, τα πάντα νεκρά, άχρηστα και άσχημα μένουν να του κάνουν παρέα, μα οι θύμησες μαύρες κι αυτές... με όλα να έχουν σβηστεί...

    Ψάχνει ένα δρόμο, ένα τρόπο ν' αναπνεύσει κι όλα βουλιάζουν στο κενό, σα μια ταινία που παίζεται  ξανά και ξανά.

    Λόγια ψεύτικα, όνειρα νεκρά, μόνο το ψέμα, μόνο αυτό έμεινε να τον κρατά στα σύννεφα και τα τον γεμίζει μίσος και φόβο... 

    Ξέρει ο έρημος,  πως στο τέλος δεν θ' αντέξει -μια παράταση, μια αναβολή, μόνο αυτά ζητάει.

    Έχει πια καταλάβει πως είναι πολύ μικρός και 'κείνο τ' όνειρο... πολύ μεγάλο, για να γίνει αληθινό.

    Όμορφα τα παραμύθια, αλλά όλοι ξυπνάμε κάποια στιγμή αφήνοντας πίσω όνειρα και εφιάλτες... Έτσι, φθάσαμε στο σήμερα και οδεύουμε προς το τέλος του μικρού αυτού παραμυθιού, που ήρθε και περνά, σαν μια παρένθεση μέσα στα πολλά ασήμαντα γεγονότα που σημαδεύουν την καθημερινότητα μας... 

    Ο ανασχηματισμός δια χειρός Αλέξη Τσίπρα, αποδεικνύεται τελικά, άχρωμος, άοσμος και ανούσιος! Δεν κατάφερε να τονώσει το ηθικό της κυβέρνησής του... δεν έδωσε καμία τελικά πνοή ανανέωσης και ελπίδας στο τραίνο & δεν σηματοδότησε καμία επανεκκίνηση...  στη μεταμνημονιακή εποχή. 

    Ήταν με λίγα λόγια, η ίδια ξαναζεσταμένη "κρεατόσουπα" με γεύση από μπαγιάτικη...  ζωική πρωτεΐνη...

    Ένα είναι μόνο, το γεγονός που προέκυψε: Όσες μητέρες... μαχών και αν ονειρεύεται ο Αλέξης και τα παρανυφάκια του, ακόμα και στα όνειρά τους... "ορφανά" θα μένουν και πικραμένα...

    *Ο κ. Θοδωρής Γιάνναρος είναι Μοριακός Βιολόγος, τ. Διοικητής του Νοσοκομείου "Ελπίς”, & Μέλος του "Τομέα Υγείας” της Νέας Δημοκρατίας

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

    Δειτε τα πρωτοσελιδα ολων των εφημεριδων