Συνεχης ενημερωση

    Παρασκευή, 16-Μαρ-2018 00:07

    Μία πραγματική ή μια φαινομενική έξοδος από τα μνημόνια;

    • Εκτύπωση
    • Αποθήκευση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Του Κωνσταντίνου Δέδε

    Πολλοί συμπολίτες μας, επηρεαζόμενοι από τις εξαγγελίες και τις ανακοινώσεις της κυβέρνησης, έχουν την εντύπωση ότι η (πιθανή) έξοδος της χώρας μας από το καθεστώς των μνημονίων τον ερχόμενο Αύγουστο θα λύσει τα μακροχρόνια προβλήματα της οικονομίας καθώς και των πληγέντων κοινωνικών ομάδων. Τι σημαίνει όμως η έξοδος της χώρας από τα μνημόνια; Πρόκειται περί μίας πραγματικής ή φαινομενικής εξόδου; Σαφώς και οι πιθανές απαντήσεις ποικίλλουν ανάλογα με την περίπτωση, ήτοι τη χώρα και τις ευρύτερες διεθνείς οικονομικές συνθήκες.

    Ας συγκρίνουμε, όμως, την κατάστασή μας με μία χώρα η οποία είχε παρόμοια προβλήματα με την Ελλάδα, την Πορτογαλία. Αποτελεί ένα κράτος από το οποίο πέρασε η τρόικα αλλά κατάφερε να βγει από τα μνημόνια όπως ακριβώς συνέβη και με την Κύπρο. Στην περίπτωση αυτή, για την εποχή που ακολούθησε μετά το 2014 οπότε η χώρα βγήκε τυπικά από το μνημόνιο, κάποιοι κάνουν λόγο για "success story" και κάποιοι άλλοι για αυξημένα επίπεδα φτώχειας, ανεργία και φθηνά εργατικά χέρια τα οποία εξυπηρετούν τη γερμανική βιομηχανία.

    Σύμφωνα με δημοσίευμα της Deutsche Welle πολλές επιχειρήσεις στρέφονται στην Πορτογαλία δημιουργώντας νέες θέσεις εργασίας. Όλο και περισσότερες ξένες επιχειρήσεις επενδύουν στην Πορτογαλία, δημιουργώντας νέες θέσεις εργασίας όχι μόνο στη βιομηχανία αλλά και για πανεπιστημιακούς και αποφοίτους ανωτάτων σχολών. Για παράδειγμα, η χρηματιστηριακή ομάδα Euronext μετέφερε το τεχνολογικό κέντρο της από το Μπέλφαστ της Βόρειας Ιρλανδίας στο Πόρτο, ενώ η γαλλική τράπεζα BNP Paribas προτίθεται να δημιουργήσει στην Πορτογαλία 600 θέσεις εργασίας. Ωστόσο, πολλές  επιχειρήσεις θεωρούν μειονέκτημα την έλλειψη πολιτικής σταθερότητας η οποία μπορεί να λειτουργεί ανασταλτικά στην προσέλκυση νέων επενδύσεων με την έννοια των νεοεισερχόμενων επιχειρήσεων στη χώρα.

    Σημειώνεται ότι το 80% των νέων επενδύσεων γίνεται από επιχειρήσεις που δραστηριοποιούνται ήδη στη χώρα, οι οποίες επικρίνουν την ελλιπή πολιτική σταθερότητα αλλά και την κατάργηση εργασιακών μεταρρυθμίσεων από την εποχή της τρόικας. Η πορτογαλική οικονομία δυο χρόνια μετά την έξοδό της στις αγορές εξακολουθεί να αντιμετωπίζει σημαντικά προβλήματα όπως είναι το δημόσιο και ιδιωτικό χρέος και το αδύναμο χρηματοπιστωτικό της σύστημα.

    Μας θυμίζουν κάτι όλα αυτά; Φυσικά και πρόκειται περί μίας περίπτωσης άμεσα συγκρινόμενης με τη δική μας. Η ανεργία στην Ελλάδα σταδιακά μειώνεται μέσω του τεχνάσματος της εισαγωγής μορφών μερικής εργασίας με χαμηλούς μισθούς. Επίσης, μέσω κοινωνικών μερισμάτων και άλλων ισχνών βοηθημάτων σε ευπαθείς κοινωνικά ομάδες, επιτρέπεται στους πολυπληθείς συμπολίτες μας οι οποίοι βρίσκονται σε πλήρη ένδεια να αισθάνονται μία απατηλή ασφάλεια και έτσι επιτυγχάνεται μία φαινομενική κοινωνική γαλήνη.

    Στον ΣΥΡΙΖΑ, όπως δήλωσε άλλωστε πρόσφατα και ο πρώην υπουργός κ. Παπαδημητρίου, πιστεύουν πως εστιάζουμε στη μείωση της φορολογίας και των κρατικών δαπανών επειδή η κρίση είναι μία απλή, φυσιολογική κρίση του ελληνικού δημοσίου που αντιμετωπίζεται απλά με τη μείωση του μεγέθους του κράτους. Εκτός του ότι αυτό δεν ισχύει, πρέπει να δούμε τι λέει η επιστήμη που εξηγεί και αναλύει αυτά τα φαινόμενα. Η οικονομική επιστήμη βασίζεται στα δεδομένα της εμπειρικής πραγματικότητας. Υπάρχει μια τεράστια εμπειρία  δεδομένων, που δείχνουν πως η μακροοικονομική πολιτική επηρεάζει άμεσα και βραχυπρόθεσμα τον κόσμο των επιχειρήσεων και τη δυναμική της ανάπτυξης και αυτό είτε μέσω της νομισματικής πολιτικής (και ειδικότερα των επιτοκίων) είτε μέσω της φορολογίας είτε μέσω της εμπέδωσης κλίματος σταθερότητας ή όχι. Η επίδραση των φόρων στην οικονομική μεγέθυνση είναι σταθερά αρνητική. Ένα κατάλληλο πρόγραμμα εξόδου από την κρίση πρέπει να επικεντρώνεται, αρχικά, στη μείωση των δαπανών και όχι στην αλόγιστη φορολογική επιβάρυνση. Αντιθέτως, λοιπόν, με τα λεγόμενα του πρώην Υπουργού τα τελευταία έτη διανύουμε μία κρίση όχι μόνο οικονομική αλλά κυρίως κοινωνικοπολιτική, η οποία είναι πολυσύνθετη: αποτελείται από πολιτικές, οικονομικές, κοινωνικές, πολιτισμικές, ηθικές και αξιακές προεκτάσεις.

    Χαρακτηριστικό πρόσφατο παράδειγμα είναι ότι από τις ρυθμίσεις του πολυνομοσχεδίου που αφορούσαν στα οικογενειακά επιδόματα θίγονται 80.000 τρίτεκνοι και πολύτεκνοι, καταργώντας το πολυτεκνικό επίδομα και οδηγώντας τους στη φτώχεια και την εξαθλίωση. Την ίδια ώρα, με το νόμο 4512/2018 στηρίζονται τα καζίνο, ρίχνοντας το φορολογικό συντελεστή στο 8% για μικτά κέρδη GCR άνω των 500 εκατομμυρίων και καταργείται το εισιτήριο εισόδου των καζίνο. Καλές τέτοιου είδους πρωτοβουλίες, αλλά η προσέλκυση ξένων επενδύσεων δεν πραγματοποιείται μόνο με προνομιακή μεταχείριση των καζίνο. Ακόμα χειρότερο το γεγονός ότι από τις φορολογικές ελαφρύνσεις μένει εκτός η τρίτεκνη και πολύτεκνη οικογένεια, κάτι που καταδεικνύει το "ενδιαφέρον" της κυβέρνησης για το κοινωνικό κράτος και το δημογραφικό πρόβλημα της χώρας μας. Όλα αυτά τα στοιχεία μας ωθούν σε παραλληλισμούς με αναπτυσσόμενες χώρες όπου ανθεί ο συνδυασμούς τζόγου, πορνείας και ναρκωτικών, για τις οποίες χώρες αυτά αποτελούν από τις κυριότερες πηγές ξένου συναλλάγματος.

    Πρόσφατα, στο Οικονομικό Φόρουμ των Δελφών ο Ντέκλαν Κοστέλο, εκπρόσωπος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, άφησε να εννοηθεί ότι οι μεταρρυθμίσεις στην Ελλάδα θα συνεχισθούν και μετά την έξοδο της χώρας από το μνημόνιο. Μεταξύ άλλων δήλωσε ότι η δημόσια διοίκηση δεν είναι ικανή ακόμη να κάνει μόνη της μεταρρυθμίσεις και ότι πρέπει να υπάρξει εποπτεία υπό τη σωστή μορφή. Η οποία εποπτεία είναι δεδομένο ότι θα διαρκέσει για μεγάλο χρονικό διάστημα και θα λειτουργήσει μέσα σε ένα πλαίσιο που θα επιτρέπει τη συνέχιση της εφαρμογής των "δύσκολων" μεταρρυθμίσεων.

    Ο Αλέξης Τσίπρας είναι ήδη ο μακροβιότερος πρωθυπουργός εν καιρώ κρίσης, καθώς η ισχνή πλειοψηφία των 153 βουλευτών έχει παραμείνει συμπαγής επί μία διετία και πλέον. Παρόλα αυτά, τίθεται εν αμφιβόλω η επιβίωση του ΣΥΡΙΖΑ ως κόμματος εξουσίας την επόμενη δεκαετία. Ο ΣΥΡΙΖΑ γίνεται όλο και περισσότερο αρχηγοκεντρικός και πελατειακός και μεταλλάσσεται σε μία κακή απομίμηση του ΠΑΣΟΚ της δεκαετίας του 1980. Η διόγκωση της πολιτικής του επιρροής βασίστηκε στην εκμετάλλευση της λαϊκής δυσαρέσκειας για τις πολιτικές λιτότητας από τις προηγούμενες κυβερνήσεις, μέσω μιας εξαιρετικά επιθετικής ρητορικής απέναντι στα άλλα κόμματα και απέναντι σε φορείς οικονομικής και επικοινωνιακής εξουσίας.

    Συμπερασματικά, με τη λήξη της διακυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ η χώρα θα έρθει αντιμέτωπη με πολλές προκλήσεις. Πρώτον, με τη νοοτροπία των τελευταίων ετών:  του πελατειακού κράτους, των συντεχνιών & των καταλήψεων. Δεύτερον, θα πρέπει η επόμενη κυβέρνηση να έχει το θάρρος και την παρρησία να προχωρήσει σε όλες τις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις οι οποίες θα βοηθήσουν τις επιχειρήσεις να αναθαρρήσουν και τα ξένα κεφάλαια να επενδύσουν στην Ελλάδα. Τρίτον και σημαντικότερο, θα πρέπει να αποκτήσουν οι Έλληνες τη χαμένη τους αξιοπρέπεια και ελπίδα (λέξεις που καπηλεύθηκε ο ΣΥΡΙΖΑ), να βοηθηθούν τα χαμηλά κοινωνικά στρώματα, η ελληνική οικογένεια και να σταματήσει η φυγή των νέων μας προς το εξωτερικό. Για να γίνουν όλα αυτά, χρειαζόμαστε μία σταθερή πολιτική κατάσταση και μία σοβαρή κυβέρνηση, η οποία θα είναι σεβαστή από τους εταίρους της σε διεθνές και ευρωπαϊκό επίπεδο.

    * Ο κ. Κωνσταντίνος Δέδες είναι Δικηγόρος - Μέλος του τομέα Ανάπτυξης της ΝΔ

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

    Δειτε τα πρωτοσελιδα ολων των εφημεριδων