Συνεχης ενημερωση

    Σάββατο, 16-Δεκ-2017 08:57

    Η Ελλάδα αντιμέτωπη με την επίθεση των Χόμπιτ...

    • Εκτύπωση
    • Αποθήκευση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Του Θοδωρή Γιάνναρου

    "Βασιλεύει πολλή 'ηρεμία' μέσα μου, αλλά ανησυχώ για την 'έκρηξη' που καιροφυλακτεί".

    Από τη στιγμή της επικράτησης της Πρώτης Φοράς Αριστεράς και των γραφικών μεν, αλλά ατάλαντων και επικίνδυνων για τη Δημοκρατία, στελεχών της, με ιδιαίτερα χαρακτηριστικά την έλλειψη γνώσεων, ακαδημαϊκών τίτλων, καθώς και την όρεξη για εργασία, έχουμε κουραστεί ν' ακούμε κάποιους περίεργους, πρώην περιθωριακούς, να παλεύουν με ζήλο και αγωνία, να στήσουν την "Αριστεία" και τους "Άριστους" στο απόσπασμα... με τρόπο που όσο περνάει ο καιρός, μας κάνει να αηδιάζουμε,  όλο και περισσότερο. Όχι επειδή θεωρούν οι περιθωριακοί αυτοί συνονθυλευματίες την "Αριστεία" αρνητική έννοια, όχι επειδή δεν επιθυμούν να επιβραβεύεται το "ταλέντο", η "προσπάθεια", η "γνώση", η "υπέρβαση", το "αποτέλεσμα"... όχι επειδή δεν επιθυμούν να "ξεχωρίζουν" οι "Άριστοι" από τους "μέτριους" και τους "ανάξιους" και να έχουν στόχους όλοι οι πολίτες ανεξαιρέτως, ώστε να διατηρούν τη δυνατότητα και τις ευκαιρίες για προσωπική βελτίωση και ανέλιξη... αλλά διότι έχω την εντύπωση πως αναλωθήκαμε στην προσπάθεια να πείσουμε αυτά τα διανοητικά "τούβλα" για την έννοια της "Αριστείας" και ανεχόμαστε τα "οικοδομικά υλικά" αυτά να "ρητορεύουν" σε άπταιστα "greeklish", σχετικά με το πλαίσιο το στείρο που έχουν κατά νου, το ηθικοπλαστικό και το απαρχαιωμένο, που κανέναν τελικά δεν ωθεί προς τα  μπροστά, ούτε τους ίδιους (...αν και ποιος ενδιαφέρεται γι' αυτούς;...), ούτε τους νέους, ούτε τους παλιούς, ούτε τη χώρα στην οποία ζουν "παρασιτικά" και την αποσαθρώνουν, με την ύπαρξή τους και τις τραγικές και άρρωστες ιδεοληψίες τους...

    Ψελλίζουν λοιπόν χαμηλόφωνα, σε άψογο συνωμοτικό στιλ, τα παπαγαλάκια της Κουμουνδούρου, πως "η περίφημη αριστεία το μόνο που κάνει είναι να αναπαράγει τον "κοινωνικό ανταγωνισμό" και τον "φθόνο" μεταξύ των ανθρώπων, εν αντιθέσει με την "αλληλεγγύη" που έχει σαν κέντρο την εξυπηρέτηση των ανθρώπινων αναγκών και όχι το "εγωιστικό κέρδος"...".

    Δηλαδή, όλοι να είμαστε ίδιοι με τους Καρανίκες και την αδελφούλα τους, Ξανθούλα -γνωστά Συριζοτρόλ και τα δυο τους-, που από παρακμιακοί "clochard", απέκτησαν παχυλούς μισθούς, μήνας μπαίνει, μήνας βγαίνει, επειδή γνώριζαν πού και πώς έκανε κάποιος "κολλητός" τους την ανάγκη του στις καταλήψεις σχολείων που ηγείτο και πόσες πόρτες, παράθυρα, θρανία και ηλεκτρονικούς υπολογιστές έσπαγε κατά τη διάρκειά τους;

    Πρέπει κατ' αυτούς, όλοι οι υπόλοιποι, αντί να στοχεύουν σε κάτι πιο ψηλά, να σκύψουν το κεφάλι, να πετάξουν στα σκουπίδια τα όνειρά τους και να προσγειωθούν στις αυλές των "άχρηστων" παρασίτων και σαπροφάγων... Και να ζήσουν παρέα, καλλιεργώντας σανό και αρμέγοντας την κλεμμένη, βάσει νόμου, κατσίκα του γείτονα, που με κόπους και θυσίες ανέθρεψε και απολάμβανε τα οφελήματά της! 

    "Έτοιμο φαΐ στο πιάτο λοιπόν, χωρίς ιδιαίτερο κόπο ή, έστω, προσπάθεια..."

    ...και συνεχίζουν οι "μέτριοι" τον στοχασμό τους:

    "Τις τελευταίες μέρες στον δημόσιο διάλογο επικράτησε η συζήτηση περί "Αριστείας", βάσει της οποίας σύμφωνα με τη "νεοφιλελεύθερη" θεώρηση οι μάζες και η "τυραννία της πλειοψηφίας" εξισώνουν την κοινωνία προς τα κάτω, με αποτέλεσμα να αδικούνται οι πιο αποδοτικοί και αποτελεσματικοί (οι άριστοι, δηλαδή). Είναι όμως αυτή η πραγματικότητα, αναρωτιούνται τα σκεπτόμενα, έστω και υποτυπωδώς, "οικοδομικά υλικά τοιχοποιίας", ή μήπως το ζήτημα της αριστείας λειτουργεί ως ιδεολογικό άλλοθι για την "υγιή" αναπαραγωγή του υφιστάμενου... αλλά σαθρού κοινωνικοοικονομικού συστήματος που πρεσβεύουν;"

    Αυτή είναι η "συνέχεια", φίλες και φίλοι, της επέλασης των "τίποτα", στην προσπάθειά τους να γίνουν "κάτι", με σημαία τους τον "άρχοντα" των "καταλήψεων" και των "καταστροφών", που επιβραβεύθηκε, με το αξίωμα του πρωθυπουργού, και μάλιστα, διόρισε την "πτερωτή" του σύζυγο... καθηγήτρια στο Μετσόβιο Πολυτεχνείο, αφού την "απέσυρε".... με μπόνους, από τα δημοτικά σχολεία, στα οποία υπηρετούσε ως "δασκαλίτσα"... διδάσκοντας στα παιδιά τα επιτεύγματα του συντρόφου της και των ομοϊδεατών της...

    Πριν διεισδύσουν πιο ενδελεχώς οι της Κουμουνδούρου στο προαναφερθέν και "μισητό" γι' αυτούς θέμα της "Αριστείας, θέλησαν να προβούν σε μία κατά τους ίδιους, ιστορική αναδρομή...  "αυτογελοιοποίησης", με στόχο, να αποδείξουν με τη νοσηρή τους φαντασία, την εξέλιξη και τις "αναδιπλώσεις", όπως λένε, της αστικής-φιλελεύθερης σκέψης, σε ό,τι αφορά στο ζήτημα της "ελευθερίας", της "ισότητας" και της "αξίας", ως κριτηρίων για την "αξιολόγηση" των Ελλήνων πολιτών.

    Πιο συγκεκριμένα, λένε οι συνονθυλευματίες: "Κατά τον 16ο αιώνα αναπτύχθηκε στη δυτική Ευρώπη η φιλοσοφία του "φυσικού δικαίου", πάνω στο οποίο οικοδομήθηκε ο κλασικός "φιλελευθερισμός". 

    Μετά την εποχή της Αναγέννησης και των μεγάλων επιστημονικών ανακαλύψεων του Κοπέρνικου, του Γουτεμβέργιου και του Νεύτωνα, άρχισε να επιτελείται η "απομάγευση του κόσμου", όπως χαρακτηριστικά ανέφερε ο Βέμπερ, με αποτέλεσμα να ταρακουνηθεί συθέμελα ο ιστορικός ορίζοντας της ανθρωπότητας. 

    Οι... "τεκτονικές" αλλαγές εκείνης της εποχής..." υποστηρίζουν  "...είχαν σαν αποτέλεσμα την ανάδυση του "ορθολογισμού", ως βασικού αναλυτικού εργαλείου της πραγματικότητας, και την επακόλουθη υποβάθμιση της... μεταφυσικής θεώρησης του κόσμου και της...  ελέω θεού νομιμοποίησης της εξουσίας. 

    Σε αυτό το γενικευμένο κύμα "αμφισβήτησης" και έλλογης θεώρησης του κόσμου εμπλέκεται κατά την άποψή τους και ο "πολιτικός στοχασμός", που εκείνη την εποχή παρήγαγε κάποια από τα σπουδαιότερα έργα της πολιτικής σκέψης. 

    Δύο από τους βασικούς θεωρητικούς του "φυσικού δικαίου" και του "κοινωνικού συμβολαίου" ήταν ο Χομπς και ο Λοκ, οι οποίοι θεωρούσαν ότι τα δύο βασικότερα φυσικά δικαιώματα του ανθρώπου είναι αυτό της "ιδιοκτησίας" και του "δικαιώματος στη ζωή". 

    Για να προασπιστούν αυτά τα δύο δικαιώματα θα έπρεπε, κατά τους στοχαστές, οι άνθρωποι να ξεφύγουν από την φυσική προπολιτική κατάσταση και να συγκροτήσουν το... έλλογο πολιτικό υποκείμενο, δηλαδή το "κράτος", το οποίο σύμφωνα με την κλασική φιλελεύθερη προσέγγιση αποτυπώνει τη συλλογική "βούληση" των πολιτών. 

    Με αυτόν τον τρόπο αναδύεται ένα από τα πιο ριζοσπαστικά πνευματικά ρεύματα στην ανθρώπινη ιστορία, ο "διαφωτισμός" με τον οποίον η "αστική τάξη" εξορθολόγισε τον κόσμο."

    Βγάζει αμυδρά κάποιο νόημα, αλλά σίγουρα όχι αυτό που εκείνοι αντελήφθησαν!  Με ασαφή.... σαφήνεια, οι άνθρωποι αυτοί, οι οπαδοί της "μετριότητας" και της "απαξίας", που, υπό κανονικές συνθήκες, ούτε την υπογραφή τους δεν μπορούν να σχεδιάσουν και περιορίζονται μόνο στην πίεση του δεξιού δείκτη του χεριού τους στο χαρτί..., ξεκινούν να λένε, εν μέρει, την αλήθεια, την αποκαθηλώνουν όμως,  λίγο αργότερα, όπως θα δείτε, όταν οι μάσκες πέφτουν και οι ίδιοι, αισίως εισέρχονται στο δικό τους το...  "διά ταύτα".

    Κάπου η "ημιμάθεια", κάπου η σφαιρική "αμάθεια" τους οδηγεί σε λάθος ατραπούς και αποδυναμώνει την όποια ικανότητά τους για απλούς λογικούς συνειρμούς:  η τάξη, η ασφάλεια και η ειρήνη μιας οποιασδήποτε κοινωνικής οργάνωσης ή κοινωνικής δομής αποδίδουν την "ελευθερία", την "ευδαιμονία", και την "αυτοδύναμη δημιουργικότητα" κάθε πολίτη, ο οποίος πρέπει να διατηρεί το δικαίωμα της επιλογής και εκείνο της διαφοροποίησης, κύριοι της Κουμουνδούρου! 

    Τα δικαιώματα, από την άλλη, που παραχωρεί το "κράτος δικαίου" στον πολίτη, συμφωνούν με τα δικαιώματα του "ανθρώπου". Είναι δικαιώματα που συμφωνούν με τη "φύση" του ανθρώπινου "Είναι" και προάγουν τους σκοπούς της ανθρώπινης φύσης, που πάντα στοχεύει προς κάτι καλύτερο!

    Τα "ανθρώπινα δικαιώματα" αποτελούν απόδειξη της "κοινωνικότητας" του ατόμου! Αν αυτά που οι της Κουμουνδούρου υποστηρίζουν περί ισότητος αποτελούν τον προσδιορισμό ενός επιθυμητού και αρεστού σε αυτούς τύπου πολίτη, τότε...  πού ακριβώς εντοπίζεται η θέση της "φύσης" του ανθρώπου-πολίτη; Πώς είναι δυνατόν να κλωνοποιηθεί βίαια μια τέτοια "τερατουργηματική προοπτική" στους εγκεφάλους υγιώς σκεπτόμενων πολιτών, κύριοι του συνονθυλεύματος; Μήπως άλλα διαβάσατε και κάτι άλλα, εντελώς διαφορετικά καταλάβατε;

    Οι στοχαστές όμως της "μετριότητας" συνεχίζουν: Ο πιο εμβριθής και ακριβής ορισμός του διαφωτισμού ελέχθη από τον Καντ, ο οποίος και αναφέρει ότι ο διαφωτισμός είναι η έξοδος του ανθρώπου από την αυθυπαίτια ανωριμότητά του. Ο προαναφερθείς ορισμός είναι "επαναστατικός", καθώς για πρώτη φορά στην ανθρώπινη ιστορία τα αιτήματα της ελευθερίας και της κοινωνικής δικαιοσύνης παίρνουν καθολικό χαρακτήρα και αφορούν σε όλη την ανθρωπότητα ανεξαρτήτως καταγωγής. Ας θυμηθούμε, μας προτρέπουν, το τρίπτυχο της Γαλλικής Επανάστασης, το οποίο συμπυκνώνεται στα θεμελιώδη αιτήματα της ελευθερίας, της ισότητας και της αδελφοσύνης. 

    Σε αυτό το σημείο όμως αναδύεται μια αντίφαση που ουσιαστικά θα οδηγήσει την αστική τάξη εκ των υστέρων να "συγκρουστεί" με το πνευματικό ρεύμα από το οποίο γεννήθηκε, τον "διαφωτισμό".  Με την έλευση, δηλαδή,  της βιομηχανικής επανάστασης, βγαίνει στο ιστορικό προσκήνιο το "προλεταριάτο" (τώρα έπεσαν οι μάσκες...), το οποίο διεκδικεί άλλους όρους διαβίωσης και για αυτό τον σκοπό οργανώνεται πρώτα σε εργατικές ενώσεις και συνδικάτα και ύστερα σε κόμματα. Πλέον, η ανάδυση του περίφημου "κοινωνικού προβλήματος" και της "εργατικής τάξης" σπάνε και με ιστορικούς όρους την καθολικότητα που διακήρυττε η αστική κοινωνία και αναδεικνύουν την άγρια ταξική φύση του καπιταλισμού. Οπότε, ο οικουμενικός χαρακτήρας του διαφωτισμού διαψεύδεται από την ίδια την ιστορική κίνηση, καθώς η αστική κοινωνία όχι μόνο δεν πραγματώνει τα ιδεώδη της ελευθερίας και της κοινωνικής δικαιοσύνης καθολικά, αλλά αντιθέτως διευρύνει τις κοινωνικές αντιθέσεις και οξύνει την υπερεκμετάλλευση προς τους εργαζόμενους, για να απολαμβάνουν οι λίγοι εκλεκτοί, τα αγαθά της καπιταλιστικής κοινωνίας.

    Άλλα λόγια ν' αγαπιόμαστε δηλαδή...  και συρραφή, με τη μέθοδο του "copy paste", εννοιών προς δημιουργίαν δυνητικών ασυναρτησιών, νεο-αριστερών ηλιθίων, που έμπλεξαν έννοιες παντελώς όμως ακατάληπτες για τους ίδιους! 

    Την, κατ' αυτούς, "κατάλληλη" στιγμή, άρχισαν να οπτικοποιούν τη "ματαιοδοξία της μετριότητας" που πρεσβεύουν και την απέχθειά τους σε οτιδήποτε έχει αξία, ή έστω στοχεύει σ' αυτήν και ως εκ τούτου διαφέρει από τον "σωρό" και τον "όχλο".

    Μέσα στην αμάθεια, ή έστω την εφαρμοσμένη ημιμάθειά τους, προχωρούν λίγο πιο πέρα: Σε αυτές τις υλικές και ιστορικές αντιφάσεις οι θεωρητικοί του φιλελευθερισμού αναδιπλώνουν τις προσεγγίσεις τους, φοβούμενοι τη δύναμη της δημοκρατίας. Πιο επεξηγηματικά, ο Ντε Τοκβίλ θεωρεί ότι η δημοκρατία μπορεί υπό προϋποθέσεις να εξισώσει την κοινωνία προς τα κάτω και να προαχθεί η "μετριοκρατία" και η "αναξιοκρατία". Εάν και οι παρατηρήσεις του Ντε Τοκβίλ έχουν διαφορετικά περιεχόμενα από τη σημερινή εποχή, παρατηρούμε ότι στην εποχή του νεοφιλελευθερισμού η δημοκρατία λειτουργεί ως τροχοπέδη...  για τη νεοφιλελεύθερη ανάπτυξη. Πριν όμως φτάσουμε στη σημερινή ιστορική συγκυρία, αξίζει να αναφερθούμε σε άλλες θεωρητικές προσεγγίσεις που προσπάθησαν να νομιμοποιήσουν τις κοινωνικές ανισότητες και την ταξική καταπίεση των αδύναμων.

    Μετά την είσοδο των μαζών στην πολιτική στα μέσα κυρίως του 19ου αιώνα, παρατηρούμε ότι αναδύθηκαν θεωρήσεις που είχαν σαν κύριο στοιχείο τον "κοινωνικό δαρβινισμό". 

    Οι ανθρώπινες κοινωνίες λειτουργούν με όρους φυσικής κατάστασης, όπου επικρατεί ο νόμος του ισχυρού. Χαρακτηριστικό κομμάτι του έργου του είναι ότι οι κυβερνήσεις δεν πρέπει να παρεμβαίνουν τις "φυσικές" διεργασίες της εξέλιξης στην κοινωνία βοηθώντας τους κοινωνικά αδύναμους, καθώς έτσι διαστρεβλώνεται η ροή της επιβίωσης των ισχυρότερων και πλουσίων που θα δημιουργήσουν τελικά "υγιέστερες" κοινωνικές δομές και θα έπρεπε να ληφθούν μέτρα, που θα ανάγκαζαν τους φτωχούς...  να μην αναπαράγονται".

    Είναι εκπληκτικό πώς οι νςο-αριστεροί αυτοί της "Πρώτης Φοράς", με την άναρχη συρραφή εννοιών, αποφθεγμάτων, μεμψιμοιριών και κακοηθειών, διαστρεβλώνουν γνωστά έργα, ακόμη γνωστότερων δημιουργών, για να δώσουν λογική επεξήγηση στην "καταιγίδα του νου", μέσα τους...

    Κάτι άλλο είχε πει ο Ντε Τοκβίλ, και συγκεκριμένα πως, αν κάποιος πιστέψει ότι η προσήλωση στην αριστεία και την ευμάρεια ενδέχεται να δημιουργήσει συγκρούσεις και αταξία, σίγουρα κάνει μεγάλο λάθος. Αντίθετα, η ικανοποίηση της ευμάρειας και της προσπάθειας διαφοροποίησης από τη μάζα προϋποθέτει όχι μόνο τη διατήρηση της "τάξης" αλλά και την "αστυνόμευση του "ήθους". Γιατί τόσο η τάξη όσο και τα χρηστά ήθη είναι πράγματα χρήσιμα στη δημόσια γαλήνη και προάγουν την αποδοτικότητα, που με τη σειρά της οδηγεί στην ευημερία. Όταν μάλιστα η τάξη και τα χρηστά ήθη συνδυαστούν και με τη θρησκευτική ηθική, τότε η αποδοτικότητα αγγίζει τα όρια του μεγαλείου: "Μπορεί κανείς να ζήσει όσο το δυνατόν καλύτερα στον κόσμο που ζει, χωρίς να αποποιηθεί τις απολαύσεις που υπόσχεται ο ο άλλος κόσμος που ονειρεύεται... Και αυτό είναι ο ορισμός εκείνου που κάποια στιγμή θέλει να κάνει κάτι καλύτερο για τη ζωή του και αποφασίζει να προσποριστεί τις ανάλογες δεξιότητες".

    Η παρέλαση όμως των συμπλεγμάτων κατωτερότητος των μετρίων συνεχίζει ακάθεκτη! Ισχυρίζονται λοιπόν πως "μετά το τέλος του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου επικράτησε λόγω των αγώνων και των θυσιών των εργαζομένων το περίφημο "κεϋνσιανό πρότυπο", βάσει του οποίου οικοδομήθηκε στις δυτικές χώρες το κοινωνικό κράτος, το οποίο είχε ένα ευρύ δίχτυ προστασίας για τους εργαζόμενους. Αυτές οι κοινωνικές παροχές βοήθησαν τους εργαζόμενους να αποκτήσουν σημαντική "ισχύ" στον γενικό συσχετισμό δυνάμεων, με αποτέλεσμα... οι ελίτ να ανησυχούν για τα προνόμιά τους. 

    Σε ό,τι αφορά στην αριστεία, έχει σαν πρωταρχικό σκοπό τη διατήρηση και όξυνση των ταξικών αντιθέσεων, καθώς οι νεοφιλελεύθεροι δεν λαμβάνουν υπ' όψιν ότι η αριστεία ως κριτήριο αξιολόγησης των ανθρώπων παραβλέπει τις διαφορετικές κοινωνικές και ταξικές αφετηρίες που εκκινεί ο κάθε άνθρωπος, με αποτέλεσμα να είναι άδικη.

    Πιο συγκεκριμένα, σε δοσμένες ιστορικές συνθήκες, ο γόνος ενός εφοπλιστή έχει πολλαπλάσιες πιθανότητες να "αριστεύσει" σε σχέση με ένα παιδί της "καθαρίστριας", όπου πνίγεται στην ανεπάρκεια των υλικών αγαθών. Οπότε και σε επίπεδο πολιτικών προτάσεων οι νεοφιλελεύθερες λογικές ιδιωτικοποίησης π.χ. της υγείας και της παιδείας όχι μόνο δεν προάγουν την αριστεία γενικά και αόριστα, αλλά αντιθέτως χρησιμοποιώντας ως ιδεολογικό όπλο την αριστεία μετατρέπουν τους πλούσιους σε πλουσιότερους (άριστους) και τους φτωχούς σε φτωχότερους, κόβοντάς τους από τη βάση μιας αξιοπρεπούς διαβίωσης. 

    Η περίφημη αριστεία το μόνο που κάνει είναι να αναπαράγει τον κοινωνικό ανταγωνισμό και τον φθόνο μεταξύ των ανθρώπων, εν αντιθέσει με την αλληλεγγύη που έχει σαν κέντρο την εξυπηρέτηση των ανθρώπινων αναγκών και όχι το εγωιστικό κέρδος.

    Εν κατακλείδι, παρατηρούμε ο καπιταλισμός ενώ αναδύθηκε σε επίπεδο ιδεών από τα σπλάχνα του διαφωτισμού και του ορθού λόγου, στη σημερινή εποχή της ηγεμονίας του νεοφιλελευθερισμού έχει διολισθήσει στον ανορθολογισμό και στον αντιδιαφωτισμό, καθώς η κυριαρχία του τεχνοκρατικού Λόγου δεν έχουν καμία σχέση με την κοινωνία της γνώσης και της πληροφόρησης που ευαγγελίζονται οι σύγχρονοι υποστηρικτές της "ανοικτής κοινωνίας" και της τυφλότητας των αγορών, αλλά αντιθέτως είναι δόγματα που αναπαράγουν και οξύνουν την κυριαρχία του κεφαλαίου έναντι της εργασίας".

    Αυτό που ενοχλεί κάθε σκεπτόμενο άνθρωπο είναι η απόλυτη σύγχυση των εννοιών και η επιχειρούμενη από το συνονθύλευμα, που κρατά το πηδάλιο της χώρας, αποφασίζοντας για εμάς, χωρίς εμάς, ταύτιση της "αριστείας" με την "ανισότητα", την "έλλειψη... Δημοκρατίας" και τον κακώς εννοούμενο  "ελιτισμό". 

    Και κάτι συγκυριακά περίεργο: Φαίνεται να στρέφονται κατά της αριστείας αριστεροί, έστω και "γιαλαντζί", οι οποίοι είναι αυτοί που έχουν άμεση... "ετυμολογική" σχέση με την έννοια του  "άριστος" και σίγουρα όχι ως πραγματικοί άριστοι, αλλά μέσω της ονομασίας "αριστερός", μια που ο όρος "Αριστερά" πλάστηκε στην περίοδο της Γαλλικής Επαναστάσεως, όπου οι ριζοσπαστικοποιημένες ομάδες του Γαλλικού Κοινοβουλίου τυχαία κατέλαβαν τα αριστερά έδρανα... Ακόμα και εδώ, λοιπόν, υπάρχει εμφανώς η ετυμολογική αντίφαση: αριστεροί εναντίον αριστείας!

    Όταν, φίλες και φίλοι, μιλάμε για τέτοια ευαίσθητα για τον πολιτισμό μας θέματα, είναι ανάγκη να υπάρξει και η αντίστοιχη "ευαισθησία των ορίων". Η ισότητα που τόσο εύκολα, επιφανειακά και ευκαιριακά επικαλούνται οι απίθανοι τύποι της "Πρώτης Φοράς" και προωθούν για να υποκαταστήσει δήθεν την αριστεία, ακούγεται σαν σύνθημα άνευ ουσίας. Δεν ήταν ποτέ, δεν είναι και δεν υπάρχει περίπτωση να θεωρηθεί το αντίπαλον δέος της "Αριστείας" και της "Δημοκρατίας". 

    "Προθέσεις παραπλάνησης", λοιπόν, για ιδιοτελείς σκοπούς εγκλωβισμού και παράσυρσης, χαμηλού επιπέδου Ελλήνων πολιτών... 

    Πιο  απλά δεν γίνεται να λεχθεί!...

    *Ο κ. Θοδωρής Γιάνναρος είναι Μοριακός Βιολόγος, τ. Διοικητής του Νοσοκομείου "Ελπίς”, & Μέλος του "Τομέα Υγείας” της Νέας Δημοκρατίας

     

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

    Δειτε τα πρωτοσελιδα ολων των εφημεριδων