Συνεχης ενημερωση

    Τρίτη, 05-Δεκ-2017 10:06

    Είναι η Άννα Διαμαντοπούλου στα paradise papers;

    • Εκτύπωση
    • Αποθήκευση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    του Μανόλη Καψή

    Σπεύδω να διευκρινίσω. Ο τίτλος είναι προβοκατόρικος. Όχι, η πρώην υπουργός Παιδείας Άννα Διαμαντοπούλου δεν είναι στα paradise papers. Δεν έχει προκύψει από πουθενά.. Αυτό όμως δεν εμπόδισε έναν καθηγητή Πανεπιστημίου, έναν διανοούμενο της αριστεράς, να το γράψει. Με μπόλικη χολή. Στο Facebook. Και μάλιστα με τρόπο ύπουλο. Χωρίς το όνομα της. Για μηνύσεις είμαστε τώρα...;

    Έγραψε ο κ. Αντώνης Λιάκος, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, κατά λέξη: "... για μια πρώην υπουργό Παιδείας που φιλοδοξούσε να μεταρρυθμίσει το πανεπιστήμιο, διχάζοντας την ακαδημαϊκή κοινότητα, που είχε περίοπτη θέση στα paradise papers, φοροδιαφεύγοντας από την χώρα την οποία υποτίθεται ότι υπηρετούσε...".

    Ας αφήσουμε κατά μέρος ότι ο νόμος Διαμαντοπούλου, που έβαζε σε μια ευρωπαϊκή κανονικότητα το (κατ ευφημισμό) ελληνικό πανεπιστήμιο, ψηφίστηκε με συντριπτική πλειοψηφία στη Βουλή, πρωτόγνωρη για τα μεταπολιτευτικά δεδομένα. Ο κ. Λιάκος φαντασιώνεται διχασμούς. Ίσως φταίει η θητεία του παρά τω Νίκο Φίλη...

    Το ερώτημα παραμένει. Τι οδηγεί έναν καθηγητή, με αδιαμφισβήτητες περγαμηνές στην επιστημονική έρευνα, έναν διανοούμενο της αριστεράς (έστω αριστεράς τύπου ΣΥΡΙΖΑ..), τι ωθεί έναν πνευματικό άνθρωπο στην χυδαία και ύπουλη συκοφαντία; Το ερώτημα θα μπορούσε να διατυπωθεί και διαφορετικά. Τι συνέβη και όλα αυτά τα τελευταία χρόνια, άνθρωποι κατά τεκμήριο νηφάλιοι και αξιοπρεπείς, βγάζουν τον πιο σκοτεινό και θλιβερό εαυτό τους; Αυτόν που κρύβουμε- ναι, κρύβουμε όμως- πιθανώς όλοι μέσα μας;

    Είναι η οικονομική κρίση stupid, θα μου απαντήσετε... Προφανώς.

    Όμως η αντίδραση θα μπορούσε να είναι και διαφορετική. Η κρίση θα μπορούσε να είναι μια αφορμή για αυτογνωσία, για αυτοστοχασμό. Θα μπορούσε να προκαλέσει αισθήματα αλληλεγγύης, αντί για τα ανθρωποφαγικά ένστικτα που πυροδότησε. Άλλωστε ποιος δεν υπήρξε θύμα της κρίσης... (Και σε κάθε περίπτωση αυτοί που σιτίζονται από το δημόσιο μάλλον έζησαν με λιγότερο οδυνηρό τρόπο τις συνέπειες..).

    Τι συνέβη λοιπόν και οι διπλανοί μας, μετατράπηκαν σε διώκτες; Τι είναι αυτό που ώθησε  χιλιάδες χρήστες του Facebook να ευχηθούν στην Φώφη Γεννηματά να πεθάνει από καρκίνο; Γιατί δημοσιογράφοι ευχήθηκαν ανερυθρίαστα, να πεθάνει ο Παπαδήμος απο την βόμβα που έσκασε στα πόδια του; Μήπως γιατί όλοι μας κρύβουμε μέσα μας έναν χρυσαυγίτη;

    Δύσκολα βάζεις έναν ολόκληρο λαό στο ντιβάνι του ψυχαναλυτή. Πόσο μάλλον αν δεν είσαι ψυχαναλυτής... Αλλά δεν μπορεί κανείς να παραγνωρίσει ότι αυτά τα ανθρωποφαγικά  αισθήματα μιας μεγάλης μερίδας της ελληνικής κοινής γνώμης, όλων εκείνων που κυνηγούσαν τους πολιτικούς στις παρελάσεις για να τους λιντσάρουν, όλο αυτό το κίνημα των αγανακτισμένων- απ όπου ξεπήδησε και η Χρυσή Αυγή- συμπίπτει με την άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ.

    Ο ένας τροφοδότησε τον άλλο. Και όταν η Πρώτη Φορά Αριστερά (ο όρος είναι μεταγενέστερος αλλά ο ιστορικός Λιάκος θα μας συγχωρήσει..) διατύπωσε το απλοϊκό, λαϊκιστικό (γι αυτό και εύληπτο όμως).. μα τόσο πρωτόγονο (για αυτό και τελείως λάθος) αφήγημα, για τις "κακούργες ελίτ" που οδήγησαν την χώρα στην χρεοκοπία, με τον "αμόλυντο λαό" να μην φέρει καμία ευθύνη και μια πολιτική δύναμη να υπόσχεται επιτέλους κάθαρση, το κακό είχε ήδη γίνει. Ήταν θέμα χρόνου να φθάσουμε στο ναζιστικής εμπνεύσεως "Ή τους τελειώνουμε ή μας τελειώνουν...".

    Τώρα οι ηγέτες του αντιμνημονιακού κινήματος κυκλοφορούν φρουρούμενοι ή αποφεύγουν να αναμιχθούν με το πλήθος. (Κυκλοφορούν και γιαούρτια..).

    Τώρα το "τζίνι" έχει βγει από το μπουκάλι. Και θα χρειαστούν χρόνια για να επιστρέψει. Και σίγουρα θα κυκλοφορεί ελεύθερο για πολύ καιρό στα social media. Εκεί όπου κρύβονται τα πιο σκοτεινά ένστικτα του σύγχρονου ανθρώπου....

     

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

    Δειτε τα πρωτοσελιδα ολων των εφημεριδων