Συνεχης ενημερωση

    Τετάρτη, 26-Ιουλ-2017 00:05

    Ηλεκτρονικό Σύστημα Διαθέσεως Τηλεοπτικού Διαφημιστικού Χρόνου – Το τέλος της συμβατικής ελευθερίας

    • Εκτύπωση
    • Αποθήκευση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Του Πάνου Λαζαράτου 

    Φανταστείτε το ακόλουθο σχήμα. Δύο άνθρωποι ή δυο εταιρείες θέλουν να συνάψουν σύμβαση πωλήσεως οποιασδήποτε μορφής. Τότε το κράτος ισχυρίζεται πως θέλει να γνωρίζει ξεκάθαρα το περιεχόμενο της συναλλαγής των ιδιωτών για να τους φορολογήσει αποτελεσματικότερα και να καταστήσει πιο υγιή τη συναλλαγή τους. Ισχυρίζεται ειδικά, πως το ενδιαφέρει το καλό του πωλητή, που δεν ξέρει ο κακομοίρης να υπερασπιστεί τον εαυτό του καλά, με αποτέλεσμα ο κακοπληρωτής αγοραστής να τον φεσώνει  ή να τον καθυστερεί υπερβολικά στις πληρωμές, με περαιτέρω συνέπεια ο πωλητής να δανείζεται και τελικά να πέφτει έξω. 

    Το κράτος λοιπόν που έχει αποδείξει τόσα χρόνια πόσο καλός επιχειρηματίας είναι και πόσο καλά ξέρει να προασπίζεται τα συμφέροντά του με συνετούς και υγιείς δανεισμούς, αποφασίζει να επέμβει δραστικά -αλλά πολύ δραστικά- σε αυτή τη σύμβαση, επεκτείνοντας στους αδαείς ιδιώτες την τεχνογνωσία του στην επιχειρηματικότητα και τους καλοσχεδιασμένους δανεισμούς, ως εξής.

    Ψηφίζει νόμο με τον οποίο προαναγγέλλει διαγωνισμό που θα αναδείξει έναν άλλο τρίτο ιδιώτη εντελώς άσχετο με τη σύμβαση, που ονομάζει διαχειριστή του Συστήματος. Πρόκειται στην πραγματικότητα για τον διαχειριστή της ιδιωτικής συμβάσεως! Αυτόν τον διαχειριστή τον ελέγχει ο ρυθμιστής του συστήματος, ήτοι ο ρυθμιστής της συμβάσεως, ήτοι το Εθνικό Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης. Πολύ όμορφα ως εδώ. Η ιδιωτική σύμβαση απόκτησε ιδιώτη ρυθμιστή και διοικητικό ελεγκτή.

    Ο ρυθμιστής δεν θα κάνει και σπουδαία πράγματα. Μόνο θα κανονίζει την τιμή της πωλήσεως και το αντικείμενο αυτής. Θα λαμβάνει υπόψη του αν και όσο θέλει την αρχική πρόθεση των συναλλασσομένων, αλλά θα την μεταβάλει κατά το δοκούν "λαμβάνοντας υπόψη την προσφορά και τη ζήτηση, με τη χρήση κατάλληλων αλγορίθμων βελτιστοποίησης".

    Το τί σημαίνει αυτό το τελευταίο δεν μπορούν βέβαια να το καταλάβουν ούτε οι βουλευτές, ούτε οι συναλλασσόμενοι, ούτε οι νομικοί ούτε και κανένας Έλληνας που σέβεται τα ελληνικά του και τη λογική. Αν ο ρυθμιστής δεν κάνει καλά τη δουλειά του και οι συναλλασσόμενοι κάνουν πως σηκώνουν κεφάλι ο διοικητικός ελεγκτής της συμβάσεως μπορεί να τιμωρεί αυστηρά διαχειριστή και συμβαλλόμενους. Το κράτος χρεώνει, για αυτή την υπηρεσία που προσφέρει, τους συμβαλλόμενους, πέραν των υπολοίπων φόρων, με ένα 10% επί του τζίρου τους! Τα έσοδα θα χρησιμοποιηθούν για προσλήψεις στο Δημόσιο.

    Αν πιστεύετε ότι αυτά δεν μπορούν να συμβαίνουν σε δυτικό κράτος του 21ου αιώνα αλλά ανήκουν στον χώρο της οργουελιανής φαντασίας απατάστε. Αυτά πάνω κάτω (και χειρότερα) ορίζουν τα πρώτα δώδεκα άρθρα του νέου νομικού άθλου που αφορά το ηλεκτρονικό σύστημα διαθέσεως τηλεοπτικού διαφημιστικού χρόνου. Απαγορεύεται πλέον η ιδιωτική συναλλαγή και εμπορία διαφημιστικού χρόνου εκτός του Συστήματος. Το Σύστημα είναι μια ηλεκτρονική πλατφόρμα που διαχειρίζεται ένας διαχειριστής. Μετά τον καθορισμό της αρχικής τιμής πωλήσεως του προϊόντος από τους δύσμοιρους συναλλασσόμενους "Το Σύστημα" (ναι, ακριβώς όπως το διαβάζετε), "Το Σύστημα", λοιπόν, "προσδιορίζει τις τιμές και την κατανομή του διαφημιστικού χρόνου με την χρήση κατάλληλων αλγορίθμων βελτιστοποίησης" (!) και ο νοών νοείτο. Το Σύστημα είναι ακριβό πράγμα. Στις συναλλαγές που διενεργούνται μέσω αυτού επιβάλλεται ο ειδικός φόρος της παρ. 12 του άρθρου πέμπτου του ν. 3845/2010.

    Αξιότιμε κύριε νομοθέτα, αξιότιμε κύριε ελεγκτά, αξιότιμε κύριε ρυθμιστά της συμβάσεως διαθέσεως τηλεοπτικού διαφημιστικού χρόνου, σας ευχαριστούμε εκ των προτέρων για τις μελλοντικές υπηρεσίες σας που κοστίζουν τόσο μικρό πρόσθετο φόρο στις ιδιωτικές συναλλαγές. Επεκτείνατε αμελλητί το εκλεκτό μοντέλο και στις υπόλοιπες συμβάσεις.  Απαλλάξτε μας επιτέλους από την ελευθερία των συμβάσεων, την ελευθερία του ανταγωνισμού,  την ελεύθερη παροχή υπηρεσιών, την οικονομική ελευθερία του άρθρου 5 παρ. 1 Συντ. και όλα τα άλλα ανήθικα και οχληρά παρόμοια που μάθαμε στις νομικές σχολές και εμποδίζουν το θεάρεστο ελεγκτικό και ρυθμιστικό σας έργο.  Εσείς γνωρίζετε καλύτερα πριν από εμάς και για εμάς, τι θέλουμε και τι πρέπει να θέλουμε στις συμβάσεις και στη ζωή μας γενικότερα. Ευχαριστούμε και πάλι.  Και εις ανώτερα!

    * Ο κ. Πάνος Λαζαράτος είναι Καθηγητής  Διοικητικού Δικαίου Νομικής Σχολής Πανεπιστημίου Αθηνών

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ