Συνεχης ενημερωση

    Τετάρτη, 12-Ιουλ-2017 00:09

    Το τέλος των ψευδαισθήσεων

    • Εκτύπωση
    • Αποθήκευση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Του Κωνσταντίνου Γ. Παπαθανασίου

    Το 2015 ο ΣΥΡΙΖΑ παρέλαβε μια χώρα σε ανάπτυξη. Μια χώρα σε δύσκολη κατάσταση, αλλά σε δρόμο ανάπτυξης. Κάνοντας άθλια και ισοπεδωτική  αντιπολίτευση κατάφερε να πείσει μερίδα της κοινωνίας ότι "θα σκίσει τα μνημόνια, θα καταργήσει τις περικοπές σε συντάξεις και κοινωνικές ενισχύσεις και θα συγκρουστεί μετωπικά με τους δανειστές, ώστε να τους εξαναγκάσει (sic) σε άτακτη υποχώρηση". Τελικά, ένεκα των ιδεοληψιών των στελεχών του, της αμάθειας και της παντελούς άγνοιας στη διοίκηση του Κράτους, έφτασε να υπογράψει και να εφαρμόσει δύο Μνημόνια. Εξακολουθεί, όμως, να κυβερνά μαζί με τον μοιραίο κυβερνητικό του εταίρο, λόγω πολιτικού θράσους και άκρατης εξουσιομανίας. 

    Το τελευταίο (αχρείαστο) 4ο Μνημόνιο έφερε μέτρα ύψους 2,87 δισ. ευρώ από περικοπές σε συντάξεις και αυξήσεις σε εισφορές. Ο τελικός λογαριασμός της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ στο Ασφαλιστικό – Συνταξιοδοτικό σύστημα της χώρας ξεπερνά τα 10 δισ. ευρώ, την ώρα που πρώτο και δεύτερο μνημόνιο μαζί δεν ξεπερνούσαν τα 7,5 δισ.!

    Το Ασφαλιστικό σύστημα θα παραμένει ανοιχτό όσο προσπαθούν να το διαχειριστούν με νομοσχέδια – εκτρώματα, τύπου Κατρούγκαλου. Ενώ υποτίθεται ότι έβαλαν στόχο εξοικονόμησης 1,8 δισ. από τις περικοπές στις συντάξεις (1% ΑΕΠ) παίρνουν μέτρα κοντά στα 2,9 δισ.! 

    Η κυβέρνηση, παρουσιάζει ως δήθεν οριακές τις μειώσεις στις συντάξεις και ότι αυτές αφορούν μια μικρή ομάδα, ενώ στην πραγματικότητα πλήττεται η συντριπτική πλειοψηφία των συνταξιούχων. Για δε τους νέους συνταξιούχους οι απολαβές τους θυμίζουν βοηθήματα … σοβιετικών "δημοκρατιών".

    Όλες οι συντάξεις, κύριες και επικουρικές, θα περικοπούν έως και 18%, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων για αυτούς που δεν έχουν προσωπική διαφορά.

    Χαρακτηριστικό παράδειγμα κατακρεούργησης κάθε προσδοκίας ανάπτυξης από τις νέες ρυθμίσεις στο 4ο Μνημόνιο είναι οι ελεύθεροι επαγγελματίες, οι αυτοαπασχολούμενοι και οι αγρότες. Αλλάζοντας τη βάση υπολογισμού των εισφορών η κυβέρνηση βάζει "καπέλο" έως και 61% στις ήδη εξαντλητικές εισφορές του νόμου Κατρούγκαλου. 

    Την ίδια στιγμή, και ενώ οι αρμόδιοι κυβερνητικοί παράγοντες υποστήριζαν ότι οι νέες "μειωμένες" (κατ’ αυτούς) εισφορές θα αυξήσουν την εισπραξιμότητα, αυτή χειροτερεύει κάθε μήνα. 

    Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ θα κρατάει τη χώρα σε ύφεση για πολλά χρόνια, σε αντίθεση με όσα υποστηρίζουν ο Πρωθυπουργός και οι χειροκροτητές του. Το πρώτο τρίμηνο του 2017, το ΑΕΠ υποχώρησε μισή μονάδα σε σχέση με πέρυσι. Οι προβλέψεις για ανάπτυξη από 2,7% υποχώρησαν στο 1,8% (δηλ. χαμένο εισόδημα σχεδόν 1,7 δισ.).

    Η δυστυχία είναι ότι το ναυάγιο για τους συνταξιούχους, η διάψευση των προσδοκιών τους και η αποκάλυψη της ανικανότητας των κυβερνώντων, όχι να επιλύσουν τα προβλήματα, αλλά ούτε να πράξουν τα αυτονόητα, είναι ουσιαστικά η αποτύπωση του δράματος της σύγχρονης ελληνικής κοινωνίας: Έμαθε να διαβιώνει πάνω από τις πραγματικές της δυνατότητες, στήριξε το βιοτικό της επίπεδο σε δανεικά και όταν ήρθε η ώρα της κρίσης, αδύναμη και χωρίς στέρεες υποδομές, επέλεξε να εμπιστευθεί ότι πιο οπισθοδρομικό και αλλοπρόσαλλο είχε γεννήσει η μισαλλοδοξία και η οργή για τις παλαιότερες επιλογές της. Νόμισαν, όσοι εμπιστεύθηκαν ή ανέχθηκαν τους ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, ότι η άνοδός τους στην εξουσία θα λύσει τα χρόνια προβλήματα της χώρας, θα επαναφέρει μισθούς και συντάξεις σε προ κρίσης επίπεδα και θα συνεχίσει η λεηλασία του Κράτους από συνδικαλιστές, εργατοπατέρες κλπ, κοροϊδεύοντας συγχρόνως τους δανειστές μας. 

    Τα αποτελέσματα τα ζούμε καθημερινά. Μοναδικό θετικό απ’ όλα αυτά η γνώση, πού τόσο ακριβά πληρώνουμε όλοι μας, προκειμένου να μάθουμε επιτέλους να ζούμε χωρίς αυταπάτες. Το τέλος των ψευδαισθήσεων μιας ολόκληρης κοινωνίας, η συντριβή της δημαγωγίας και του λαϊκισμού, ως πολιτικής έκφρασης, η επαναξιολόγηση των αξιών της ελληνικής φυλής και η αυτογνωσία (αγαθό σε έλλειψη για μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας), θα δημιουργήσουν τις προϋποθέσεις για να κάνει το θαύμα του ο δημιουργικός Έλληνας. Ίσως η περίοδος της μεγαλύτερης πολιτικής εξαπάτησης στη μεταπολιτευτική ιστορία της χώρας να γίνει και η απαρχή ριζικής αλλαγής στην πολιτική σκέψη και συμπεριφορά των ίδιων των πολιτών της. 

    * Ο Κωνσταντίνος Γ. Παπαθανασίου είναι Οικονομολόγος

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ