Συνεχης ενημερωση

    Πέμπτη, 15-Ιουν-2017 00:06

    Δημόσιο Χρέος: Εδώ το πρόβλημα εδώ και οι λύσεις

    • Εκτύπωση
    • Αποθήκευση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Του Σωτήρη Θεοδωρόπουλου

    Όπως όλα τα στοιχεία της ατέλειωτης ελληνικής κρίσης, -πρωτοφανούς για τη χώρα μεταπολεμικά αλλά και για καμία άλλη ευρωπαϊκή χώρα,- έτσι και το πρόβλημα του χρέους χρησιμοποιήθηκε από τον εγχώριο λαϊκισμό για τους ποικίλους τυχοδιωκτισμούς του. Ιδιαίτερα από την πλέον ακραία εκδοχή του που κυβερνά σήμερα, αποτέλεσε βασικό εργαλείο ψεύδους και εξαπάτησης για αναρρίχηση στην εξουσία. Η μεγάλη ή ολική διαγραφή του, η απομείωσή του, οι δυσβάσταχτοι φόροι που πληρώνουμε για αυτό, το μεγάλο εμπόδιο για την ανάπτυξη και την έξοδο στις αγορές, τα μέτρα που τα λαμβάνουμε για αυτό, οι ευθύνες του παρελθόντος, είναι μερικά από τα συνθήματα της κυριαρχούσας λαϊκίστικης προπαγάνδας, συχνά με την άπλετη συνδρομή των μέσων ενημέρωσης. 

    Το πολύ μεγαλύτερο Δημόσιο Χρέος μας σε σχέση με τις άλλες Ευρωπαϊκές χώρες, είναι δημιούργημα κυρίως των πρακτικών της δημοσιονομικής ασωτίας που αυξάνει τον αριθμητή του χρέους και της ανικανότητας πραγματοποίησης διαρθρωτικών αλλαγών στα σύγχρονα περιβάλλοντα για την αξιοποίηση των δυνατοτήτων της χώρας, που παράγουν ανάπτυξη η οποία μειώνει τον παρονομαστή. Το πρόβλημα του χρέους, είναι δημιούργημα της Ελλάδας του λαϊκισμού και του κρατικού παρασιτισμού. Είναι οι δύο όψεις του λαϊκισμού, που με τις λειτουργίες του πελατειακού συστήματος, αναπαράγει την νομή της εξουσίας του και καλύπτει την ανικανότητά του να παράγει ανάπτυξη για τη χώρα. Στη συνεχιζόμενη κρίση, το πολιτικό προσωπικό αρνείται να εφαρμόσει τα μέτρα προσαρμογής που ούτε πιστεύει ούτε κατανοεί, τα υπονομεύει κι έτσι δεν παράγουν τα επιδιωκώμενα αποτελέσματα. Νιώθει ενοχές γιατί εφαρμόζει προγράμματα προσαρμογής και διάσωσης, τα μνημόνια, που χωρίς αυτά η χώρα δεν θα ήταν ακόμη στη ζώνη του ευρώ, αλλά θα είχε μετατραπεί σε Βενεζουέλα της Ευρώπης. Παρά την τεράστια δημοσιονομική προσαρμογή και την απομάκρυνση από τα τεράστια ελλείμματα  στην αρχή της κρίσης, το δημόσιο χρέος σαν ποσοστό του ΑΕΠ αυξήθηκε δραματικά, κυρίως λόγω της συρρίκνωσης του ΑΕΠ για την ανακοπή  και αναστροφή του οποίου, όλες οι εγχώριες πολιτικές και πρακτικές υπήρξαν αναιμικές έως ανύπαρκτες.

    Με την πλέον γενναία παρέμβαση του 2012 σε δύο φάσεις,- που αναλογικά έγινε ποτέ διεθνώς- στο ελληνικό χρέος, δόθηκε μια μεγάλη ευκαιρία και δυνατότητα στη χώρα για έξοδο από την κρίση. Ένα κούρεμα χρέους περίπου 100 δισ., με θέσπιση πολύ χαμηλών επιτοκίων και μεγάλων περιόδων αποπληρωμής, εξοικονομούν περίπου δέκα δισ. το χρόνο ή 6% του ΑΕΠ. Πάνω από το 80% του χρέους είναι πλέον θεσμικό, το ανέλαβαν οι άλλες χώρες και οι Ευρωπαϊκοί θεσμοί, δεν βρίσκεται στις αγορές, ζητώντας από τη χώρα μας όπως τότε και τώρα, να σταματήσει να παράγει άλλα δημόσια ελλείμματα και με τις απαραίτητες διαρθρωτικές αλλαγές, να φέρει την ανάκαμψη της οικονομίας. Όμως ακόμη και όταν μας χαρίζουν χρέος και μας δίνουν τόσο χαμηλά επιτόκια, τίποτα δεν εμποδίζει τον εγχώριο λαϊκισμό να καταγγέλλει το καταστροφικό PSI και τους Ευρωπαίους τοκογλύφους. Οι δυνατότητες που δημιούργησαν οι τεράστιες αυτές παρεμβάσεις και οι οποίες άρχισαν να αξιοποιούνται το 2014, με ορατά πλέον τα σημάδια εξόδου απ’ την κρίση, με τον ουσιαστικό μηδενισμό των διπλών ελλειμμάτων, τις πλέον ανακεφαλαιοποιημένες τράπεζες, το ξεκίνημα πλήθους αποκρατικοποιήσεων, κ.τ.λ. ανατράπηκαν και σπαταλήθηκαν πλήρως μετά τις εκλογές του 2015.

    Η έλευση στην εξουσία, ενός πολιτικού προσωπικού με τις χρεοκοπημένες αντιλήψεις και αναμνήσεις άλλων εποχών αλλά και άλλων καθεστώτων, πειραματιζόμενο ακόμη και την έξοδο της χώρας απ’ την Ευρωζώνη, παρ’ ολίγο να μας σύρει στο απόλυτο χάος,  γεγονός που αποφύγαμε χάρις στις αποφάσεις των Εταίρων μας. Σ’ ένα περιβάλλον απόλυτης κυριαρχίας του λαϊκισμού, την απομόνωση κάθε φωνής αυτογνωσίας και ρεαλισμού στο διαρκές  αντιμνημονιακό  φροντιστήριο των μέσων ενημέρωσης και του πολιτικού προσωπικού, καλλιεργώντας τις ήδη διαδεδομένες αυταπάτες και ψευδαισθήσεις με υπόβαθρο τον εκτεταμένο οικονομικό αναλφαβητισμό, φθάσαμε στη χείριστη επιλογή. Οι μόνιμοι φρουροί της καθήλωσης και εχθροί κάθε αλλαγής στη χώρα, με τους καταστροφικούς διαπραγματευτικούς τυχοδιωκτισμούς και εμπαιγμούς, την πλήρη ανικανότητα διαχείρισης μιας οικονομίας της αγοράς και μάλιστα σε συνθήκες κρίσης, την διακυρηγμένη εχθρότητα στις μεταρρυθμίσεις και τον επιχειρηματικό τομέα, οδηγούν τη χώρα στο χειρότερο τέλμα με βαρύτατο κόστος αυτοτιμωρίας των επιλογών μας. Οι αναπόφευκτες και ατέρμονες πλέον περικοπές μισθών, συντάξεων, και συνεχούς φτωχοποίησης όλων μέσω φορολογικού στραγγαλισμού, γίνονται χωρίς αποτέλεσμα και προοπτική, σε υφεσιακό περιβάλλον πλήρους επενδυτικής αποχής και αναζήτησης δημοσιονομικής ισορροπίας, που συνδυάζεται κάθε φορά με χαμηλότερο μέγεθος πραγματικής οικονομίας και βιοτικού επιπέδου.

    Επειδή σ’  αυτούς τους λόγους οφείλονται οι σημερινές περικοπές και οι επόμενες, ο φαύλος κύκλος περικοπών και φτωχοποίησης που διαρκώς φέρνουν οι νέες συμφωνίες των διαπραγματευτών του λαϊκισμού, δεν μπορεί παρά να είναι συνεχής. Δεν γίνονται αυτές πλέον για τον μηδενισμό των ελλειμμάτων, όπως οι προηγούμενες  στο ξεκίνημα της κρίσης, που λογικά είχαν φθάσει σε ένα τέλος. Αυτές θα πάψουν να είναι αναπόφευκτες, μόνον όταν η πραγματική οικονομία ανακάμψει και συγχρόνως σταματήσουν όλες οι μορφές δημόσιας σπατάλης του πελατειακού κράτους.  Το πρόβλημα του Δημοσίου χρέους, όπως κατά κόρον χρησιμοποιήθηκε στην προεκλογική εκστρατεία ψεύδους για την αναρρίχηση στην εξουσία, χρησιμοποιείται  συνεχώς για τη συγκάλυψη των τραγικών αδιεξόδων και της φτωχοποίησης. Τα μέτρα  που ψηφίζουν και δεν πιστεύουν, δεν χρειάζονται. Είναι παραχωρήσεις της σκληρής διαπραγμάτευσης, τα δίνουμε στους ξένους για να πάρουμε λύση για το χρέος. Μας ζητούν να παράγουμε στο μέλλον πρωτογενή πλεονάσματα, γεγονός αυτονόητο, για να πληρώνουμε την τεχνητά χαμηλή δαπάνη για τόκους του χρέους μας. Όμως αυτό προβάλλεται σαν μια άλλη παράλογη απαίτηση των δανειστών.

    Η χώρα αυτή θα απαλλαγεί από κάθε ευθύνη για το χρέος της; Το πολιτικό της σύστημα χρειάζεται  δημοσιονομικό χώρο για να φέρει ανάπτυξη, μάλλον σαν αυτή των εκατοντάδων χιλιάδων παρασιτικών θέσεων εργασίας στο δημόσιο, με δανεικά απ’ την Παγκόσμια Τράπεζα.  Για όλα φταίει η έλλειψη βιωσιμότητας του χρέους και οι δανειστές που κωλυσιεργούν και δεν την πραγματοποιούν.. Όμως στη χώρα που οι διαπραγματευτές διώχνουν τους επενδυτές Έλληνες και ξένους, δεν μπορεί να υπάρξουν θετικοί ρυθμοί ανάπτυξης που είναι ο ακρογωνιαίος λίθος της βιωσιμότητας του χρέους. Με το πολιτικό προσωπικό που σπαταλά τις δυνατότητες της χώρας, που διώχνει τα παιδιά μας και τις επιχειρήσεις απ’ τη χώρα, κανένα χρέος δεν είναι βιώσιμο όσες ρυθμίσεις και αν μας κάνουν αυτοί που το ανέλαβαν και τους αποκαλούμε δανειστές. Δεν δανειστήκαμε από τις Ευρωπαϊκές χώρες,  από τις αγορές δανειζόμασταν. Δεν είναι αυτοί που μας δάνεισαν. Αυτοί ανέλαβαν το χρέος μας και μας έσωσαν από τη συντριβή της άτακτης χρεοκοπίας, παρέχοντάς μας επιτόκια που δεν μπορούμε να βρούμε πλέον. Σήμερα δανεισμός από τις αγορές, ακόμη και με κάλυψη του ESM, θα σήμαινε υπερδιπλάσιο κόστος δανεισμού από το τεχνητά χαμηλό που μας παρέχουν, 1,8% μέσο επιτόκιο δανεισμού όλου του δημοσίου χρέους. Μόνον που οι αγορές δεν ρωτούν τι ψήφισαν οι 153, αλλά τι αποτελέσματα έχουν παραχθεί από την εφαρμογή τους. Δεν έχουμε αναλογιστεί ποτέ, ποια θα ήταν η τιμωρία των αγορών απέναντι σε όλες τις πρακτικές και συμπεριφορές του λαϊκισμού αν το χρέος μας βρισκόταν σε αυτές. Το φθηνό και εύκολο χρήμα των Ευρωπαϊκών θεσμών, καμία αγορά δεν πρόκειται να το δώσει σε αυτό το πολιτικό προσωπικό μας. Αυτό που παράγει καθημερινή αβεβαιότητα, ανασφάλεια και δεν εμπνέει καμιά εμπιστοσύνη, ούτε στις αγορές, ούτε στους εταίρους μας, ούτε στους επενδυτές αλλά ούτε και στους Έλληνες πολίτες.

    Το πρόβλημα της χώρας δεν είναι το χρέος. Είναι η ανικανότητα του πολιτικού μας προσωπικού να φέρει ανάπτυξη, για τον μοναδικό λόγο πως άλλες είναι οι ανάγκες διαχείρισης της οικονομίας και άλλες οι ανάγκες διαχείρισης του πελατειακού συστήματος. Το πρόβλημα του χρέους είναι πρόβλημα αύξησης του εθνικού εισοδήματος. Από εμάς μπορεί το χρέος να γίνει βιώσιμο, γιατί από εμάς εξαρτάται η ανάκαμψη της οικονομίας. Μόνο εμείς μπορούμε να το κάνουμε βιώσιμο. Μόνο εμείς μπορούμε να αξιοποιήσουμε τις μοναδικές δυνατότητες που μας δίνουν οι Ευρωπαϊκοί θεσμοί και πόροι, να πραγματοποιήσουμε τις εκτεταμένες αποκρατικοποιήσεις και την αξιοποίηση της νεκρής δημόσιας περιουσίας, να σταματήσουμε την υπερφορολόγηση της πραγματικής οικονομίας, να καταργήσουμε όλες τις μορφές της δημόσιας σπατάλης που συνεχίζονται και είναι πολλές, να λάβουμε συγκεκριμένα μέτρα για αξιοποίηση κρυμμένων δυνατοτήτων, τουλάχιστον σε επτά κλάδους-ατμομηχανές της οικονομίας μας, με συγκριτικά πλεονεκτήματα εξωστρέφειας και πλήθος έμμεσων διασυνδέσεων με την υπόλοιπη οικονομία, να αποκαταστήσουμε τη λειτουργία των Θεσμών, να οργανώσουμε ένα σύγχρονο Κοινωνικό Κράτος. Μόνον όταν η οικονομία μας αρχίσει πάλι να αναπτύσσεται, όπως για αρκετές δεκαετίες συνέβαινε μεταπολεμικά, μόνον τότε το πρόβλημα του χρέους θα λυθεί. Αξίζει να αναφέρει κανείς εδώ τα λόγια του πατέρα της θεωρίας του Δημοσίου Χρέους Evsey Domar, στο περίφημο άρθρο του ("The Burden of the Debt” and the National Income. American Economic Review 1944) που καταλήγει ως εξής:

    "Αν όλοι αυτοί που γράφουν άρθρα και κάνουν ομιλίες, ανησυχούν, μένουν άγρυπνοι της νύχτες από το φόβο του χρέους, μπορούσαν να το ξεχάσουν για λίγο και να διαθέσουν ακόμα και το μισό από το χρόνο τους προσπαθώντας να βρουν τρόπους αύξησης του εθνικού εισοδήματος, η συμβολή τους στην ανθρώπινη ευημερία και τη λύση του προβλήματος του χρέους θα ήταν ανυπολόγιστη”. Δυστυχώς για μας ανυπολόγιστο είναι ακόμη το τελικό κόστος της λαϊκίστικης προπαγάνδας για το θέμα  του χρέους. 

    * Ο κ. Σωτήρης Θεοδωρόπουλος είναι Καθηγητής Οικονομικών-Πανεπιστήμιο Πειραιά - Μέλος του Ε.Σ. της Δημοκρατικής Ευθύνης

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

    22:12 17/10

    Ελλάδα – Ευρωζώνη – ΔΝΤ: Άλλαξε κάτι;

    Και ενώ η αρχιτεκτονική του ευρώ βελτιωνόταν προϊούσης της κρίσης, κρίση η οποία σημειωτέον επιμόλυνε γρήγορα την εδώ πλευρά του Ατλαντικού λόγω και του ατελούς θεσμικού πλαισίου λειτουργίας της...

    00:05 17/10

    Λαϊκισμός και Δημοκρατία

    Είναι εντελώς λαθεμένες οι απόψεις που επιχειρούν να ταυτίσουν τον Λαϊκισμό - τον Δεξιό Λαϊκισμό βέβαια, διότι υπάρχει και Αριστερός λαϊκισμός με διαφορετικά χαρακτηριστικά - με νοοτροπίες και...

    00:05 17/10

    Μην πυροβολείτε το ελληνικό φάρμακο

    Την περίοδο αυτή ξεκίνησαν οι διαδικασίες της δεύτερης ανατιμολόγησης των φαρμάκων για το 2017. Το γεγονός επικαιροποιεί τη συζήτηση για τον παραλογισμό που επικρατεί στο χώρο του φαρμάκου, με τη...

    00:04 16/10

    Και όμως μπορούμε να παράξουμε!

    Η τουριστική περίοδος σχεδόν τελείωσε αφήνοντας πίσω της ένα θετικό πρόσημο και μια ελπίδα για την επόμενη σεζόν. Τι θα γίνει όμως εάν οι αγορές της Αιγύπτου και της Τουρκίας που τα τελευταία χρόνια...

    08:01 14/10

    Και όμως κάτι αλλάζει...

    Παρακολούθησα προχθές τη συζήτηση των υποψηφίων της Κεντροαριστεράς. Στο Action 24. Εντάξει, δεν έκοβες και φλέβες, δεν ήταν αυτό που λέμε συναρπαστικό, αλλά δεν πέθαινες και από την πλήξη. Και...

    00:05 13/10

    Μια "αγροτική" ιστορία ή αλλιώς τι να θυμηθώ τι να ξεχάσω απ’ όσα έζησα(με)!

    Παλαιότερα, τον Οκτώβριο δεν μπορούσες να περάσεις από κανέναν σχεδόν δρόμο της ηπειρωτικής Ελλάδας. Παντού τρακτέρ με πλατφόρμες, φορτωμένα με βαμβάκι. Δίπλα στημένες καντίνες, εξυπηρετούσαν τις...

    00:05 11/10

    Ληξιπρόθεσμες οφειλές του Δημοσίου: Η "Λερναία Ύδρα" της Κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ

    Από τον Ιανουάριο του 2015, η κατάσταση άλλαξε. Οι ληξιπρόθεσμες υποχρεώσεις του Δημοσίου άρχισαν, και πάλι, να "τραβούν την ανηφόρα", ως αποτέλεσμα της "εσωτερικής στάσης πληρωμών" που κήρυξε η...

    00:05 10/10

    "Φιλοπενδυτική πολιτική και άλλοι μύθοι"

    Η σημερινή κυβέρνηση συχνά κατηγορείται ότι δεν είναι φιλική προς τους επενδυτές, σε αντιδιαστολή με τη φερόμενη ως "φιλοεπενδυτική" πολιτική των υπολοίπων κομμάτων της μείζονος αντιπολίτευσης, που...

    08:36 07/10

    Η ανάγκη "Συμπράξεων Δημοσίου-Ιδιωτικού Τομέως" στην Υγεία είναι επιτακτική!

    "Οι ιδιώτες, επειδή ακριβώς αναλαμβάνουν κινδύνους που παραδοσιακά βαραίνουν τον δημόσιο τομέα, έχουν περισσότερα κίνητρα για την εξασφάλιση της αποδοτικότητας, ενώ παράλληλα δίνεται η δυνατότητα...