Συνεχης ενημερωση

    Σάββατο, 10-Ιουν-2017 08:18

    Η φλασιά της αλλαγής στον νου...

    • Εκτύπωση
    • Αποθήκευση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Του Θοδωρή Γιάνναρου

    "Στη μέση του χειμώνα, ανακαλύπτεις τελικά ότι μέσα σου υπάρχει ένα αόρατο καλοκαίρι... Κάνε το να φανεί...".

     

     

    Αφού κατέγραψε όλα του τα όνειρα σε κάποιο νοητικό σημειωματάριο, ένιωσε την ανάγκη να χαλαρώσει σε σχέση με αυτά, ώστε να είναι για κείνον μόνο πηγή έμπνευσης και όχι πηγή άγχους & προβληματισμού. Έγραψε, έτσι, αυτές τις σκέψεις που του πέρασαν σαν φλασιά απ' τον νου...

     

    Του προέκυψαν καθώς καθόταν, μόνος του στο σπίτι παρέα με ένα καφέ και πολλά ερωτήματα στον εαυτό του, που εκείνη τη στιγμή έτυχε να  είναι η μόνη του συντροφιά!

     

    Δεν θέλει τίποτα. Δεν έχει  φοβηθεί τίποτε στη ζωή του... Δεν έχει, ακόμα, γεννηθεί αυτός που θα τον κάνει να νιώσει τον φόβο! Δε τον νοιάζει τίποτα από αυτά που συμβαίνουν με τον εαυτό του ή γύρω απο αυτόν, γιατί ξέρει πως, στο τέλος της ημέρας, εκείνος θα είναι ο νικητής...       

     

    Είναι, απλά, ελεύθερος και του αρέσει απλά να πορεύεται σε πορείες ελεύθερες... Ό,τι θέλησε... το έχει ήδη αποκτήσει... Ζει παρέα με αυτούς που αγαπάει!  Δε χρειάζεται τίποτε άλλο. Όταν κάποια στιγμή φύγει... ε! πάλι σε αυτούς που αγαπάει θα πάει... Ποιο το πρόβλημα!                                     

     

    Τα χρήματα, η... "αξιοπρεπής", κατά τα στερεότυπα, διαβίωση, η επιτυχία, η αναγνώριση; Δεν του είναι δα και τόσο απαραίτητα, γιατί ήδη τα είχε... γιατί τα έχει γνωρίσει κι αυτό κανένας δεν μπορεί να του το πάρε... Δεν λέει βέβαια όχι σε αυτά, απλά του κάνει το ίδιο, είτε έρθουν είτε δεν έρθουν. 

     

    Οι ανέσεις, η πληρωμές των λογαριασμών, οι ευκολίες της συμβατικής ζωής, η δουλειά, το καλό το αυτοκίνητο, η χλιδάτη στέγη, τα επώνυμα ρούχα, το γκουρμέ φαγητό... σε vip εστιατόρια. Όλα είναι καλά, αλλά, και αν δεν τα έχει, και πάλι καλά θα είναι. 

     

    Του φθάνουν αυτοί που τον αγαπούν, τον σκέφτονται και τον νοιάζονται... Έχει τα πάντα... Υπέροχα παιδιά, μια σύντροφο που τον γεμίζει και κάποιους ανθρώπους που στέκονται πλάι του στα καλά και στα άσχημα... Τι να στοχεύσει παραπάνω; 

     

    Βέβαια, σε καμιά περίπτωση, αυτό δεν σημαίνει πως τα παρατάει! Ας τρέμουν οι εχθροί του, γιατί δίπλα τους συνεχίζει να  ανασαίνει.                  

     

    Όχι μόνο δεν τα παρατάει, αλλά συνεχίζει ακάθεκτος και κλιμακώνει τη μάχη της δικής του της αγέρωχης της μοναξιάς ανάμεσα στο πλήθος που βαρέθηκε.... Τι να τον εμποδίσει, αλήθεια... τι; Όταν κάποιος έχει χάσει τα πάντα που είχαν κάποια αξία, δεν μένει και τίποτα για να τον φοβίσει και να τον κάνει να κάνει πίσω.

     

    Τα δίνει όλα, δεν τον νοιάζει. Ας μείνει και μόνος, πάλι δεν τον νοιάζει. Ας είναι ελεύθερος, και τίποτ' άλλο. Δεν έχει ανάγκη τίποτα... θεωρεί... Ας γκρεμιστούν όλα... - ιδέες του νου του είναι μόνο. 

     

    Κάτι θα βρει να κάνει, κάπου θα πάει, κάποιοι θα τον φροντίσουν, έστω και νοητικά και θα τους ευγνωμονεί για αυτό... Κάπου θα εργαστεί για να έχει κάποιο εισόδημα να ζει. 

     

    Σιγά μην τον σταματήσουν κάποιοι, που ζήλεψαν τα όνειρά του και έκαναν τα πάντα για να σταματήσουν την πορεία προς το ξέφωτα αυτής της απελευθέρωσης. Δεν κατάλαβαν πως η δέσμευση ψυχής δεν εμποδίζεται όσο και αν κάποιοι αλυχτούν! 

     

    Κάπου θα μένει, αν του πάρουν και το σπίτι... σιγά το πράγμα... Μόνο ενα σπίτι έχει! Ας το πάρουν, αφού αυτό θα τους δώσει την ικανοποίηση που τους έλειπε! Κάπου θα συνεχίσει να γράφει αυτά που νιώθει, κάπου θα μιλά με φίλους και αγνώστους... Θα αφουγκράζεται και θα νιώθει! Σίγουρα θα ακούει... αλλιώς δεν γίνεται να ζει κανείς, όσο κουφό και αν είναι το σύστημα! 

     

    Η κοινωνία έχει αυτιά, αν και απενεργοποιημένα. Θα περπατάει, θα τρέχει, θα κολυμπάει, θα ψαρεύει, θα κοιμάται, θα ονειρεύεται  και θα θα ξυπνά... θα κάθεται, θα ησυχάζει, θα στοχάζεται, και θα θυμάται ότι δεν έχει ανάγκη τίποτα απο όλα αυτά που αποτέλεσαν τα αγαθά της κατεστραμμένης κοινωνίας, τόσα χρόνια! Και θα είναι καλά! Χωρίς τίποτα από όσα του είχαν μάθει και τον είχαν μπολιάσει να "θέλει".

     

    Ελεύθερος... Μόνος στη μοναξιά του, αλλά όχι έρημος, γιατί όλοι αυτοί που προαναφέρθηκαν θα συνεχίσουν να τον θυμούνται και να τον νοιάζονται, έστω και αν δεν είναι πια  δίπλα τους. Μόνος, αλλά ελεύθερος και γαλήνιος, χωρίς να απαιτεί τίποτα για τις προσωπικές του ματαιοδοξίες... 

     

    Η αγωνία, ο φόβος, η ανεπάρκεια, η ζήλια, είναι όλα ψέματα! Ψέματα του νου, που τα είχε πιστέψει και ακολουθήσει τόσα χρόνια. Δεν θέλει πια τίποτα, άρα δεν αγωνιά για τίποτα! Δεν αγωνιά μήπως και χάσει κάτι ακόμα. Δεν αγωνιά ούτε έχει τύψεις με τη σκέψη ότι δεν κάνει αρκετά για να προλάβει την επικείμενη καταστροφή... γιατί απλά, αυτό δεν ισχύει... Δεν χρησιμοποιεί, ποτέ, τον όρο "προσπαθώ", γιατί η προσπάθεια είναι το μοναδικό διάστημα στο χρόνο που δεν υπάρχει!  

     

    Όλοι θυμούνται το νικητή... Αυτόν που προσπάθησε, δεν τον θυμάται ποτέ κανείς... και ξεχνιέται, γιατί τίποτα δεν άφησε πίσω για να θυμούνται οι άλλοι! Απλά... μόνο προσπάθησε, αλλά δυστυχώς δεν ήταν αρκετό για να γεμίσει θύμισες...

     

    Δεν φοβήθηκε ποτέ το άγνωστο αύριο - όλα όσα έρχονται απο το μέλλον, άγνωστα είναι και δεν προκαθορίζονται, ούτε τα φοβάται τώρα. Δεν νιώθει υλική ανεπάρκεια, δε ζηλεύει εκείνους που έχουν εξασφαλίσει παραπάνω πραγματάκια απο 'κείνον... Αντίθετα, χαίρεται γι' αυτούς, αλλά συνεχίζει να παραμένει ικανοποιημένος με αυτά που έχει - τα όσα! 

     

    Στο κάτω κάτω, αν αύριο έφευγε γιά το μακρινό ταξίδι, θα έπαιρνε μαζί του τόσες αναμνήσεις, να ονειρεύεται για εκατό ζωές... ενώ κάποιοι άλλοι μαζί τους θα παίρνανε μερικά ποτήρια μπακαρά, λίγη χλίδα...  και το ψώνιο, ακεταρισμένα σε μια κασέλα... 

     

    Μέχρι σήμερα, έζησε μια πολύ έντονη και γεμάτη, απ' όλες τις πλευρές, ζωή, που καταφέρνει να κρατά γεμάτες τις μπαταρίες του...

     

    Νιώθει πλήρη επάρκεια, συναισθηματική και υλική... γαλήνη και ηρεμία απόλυτη. Νιώθει πολύ όμορφα στην περιπλάνησή του στο τώρα. Δεν χρειάζεται τίποτα παραπάνω από αυτά που έχει κοντά μου. Ας έχουν όλοι οι άλλοι απ’ όλα κι εκείνος ας έχει λιγότερα... ε, και; 

     

    Δεν γουστάρει να φοβάται, να αγωνιά, να νιώθει στέρηση, ανεπάρκεια, ζήλια. Δεν θέλει τίποτα από αυτά τα συναισθήματα των λιγούρηδων, και έτσι απελευθερώνει τον εαυτό του από όλα αυτά τα μικρά και ασήμαντα πραγματάκια.

     

    Δεν θέλει να σφίγγεται όποτε τον θίγουν. Δεν θέλει να τον εγκρίνουν, δεν τον ενδιαφέρει η έγκρισή τους. Δεν τον νοιάζει αν τον προσβάλλουν... αν τον απορρίπτουν. Δε θέλει να αποδείξει τίποτα και σε κανέναν, ούτε στον ίδιο τον εαυτό του. Δεν το έχει πια ανάγκη... Ό,τι έχει καταφέρει μέχρι σήμερα είναι καταγεγραμμένο και στις συνειδήσεις και σ' αυτό που ο ίδιος πιστεύει  - στο άχρονο του χωροχρόνου που σκεπάζει τα πάντα, χωρίς να τα μετρά...                  

     

    Μπορούν να ισχυρίζονται κάποιοι και να λένε ό,τι θέλουν. Εκείνος θέλει μόνο να είναι καλά με τον εαυτό του και μ' εκείνους που νοιάζεται. Άρα, δε έχει ανάγκη καμία έγκριση εκείνων που έχουν τα οφίτσια και εγκρίνουν. Θέλει μόνο να υπάρχει, να κάνει όσα κάνει όλη μέρα, και το βράδυ να κοιμάται ήρεμος με την καθησυχαστική σκέψη ότι και σήμερα έκανε το καλύτερο που μπορούσε να κάνει. Χωρίς να χρειάζεται να γνωρίζει για ποιον σκοπό το έπραξε και χωρίς να προσπαθεί να αποδεικνύει την αξία του σε κανέναν.

     

    Δεν θέλει να τον στεναχωρεί το λάθος ή οι λανθασμένες προτεραιότητές που έβαλε. Δεν θέλει οπωσδήποτε να είναι  πάντα σωστός. 

     

    Επιτρέπει στον εαυτό του να κάνει και λάθος επιλογές, στον τρόπο δράσης του, στα λόγια, στη συμπεριφορά, στις σκέψεις, σε όλα... Άνθρωπος είναι στο κάτω κάτω! Όχι μηχανή με προγραμματισμό συμπεριφοράς και κινήσεων.

     

    Θέλει να είναι φίλος του εαυτού του και οχι, πάντα, απέναντί του... επικριτικός. Δεν τον νοιάζει αν κάνει λάθη, δεν τον πειράζει... του το επιτρέπει. Έτσι αποφάσισε να ορίσει τώρα... ότι τα λάθη επιτρέπονται... και ηρεμεί. Όλα στον νου του είναι και όλα από αυτόν ξεκινούν...

     

    Δεν θέλει τίποτα, δεν σκιάζεται από τίποτα, είναι απλά ελεύθερος... πολύ πιο ελεύθερος από πριν που πάλι ελεύθερος ήταν.

     

    Συνειδητοποιεί ξαφνικά ότι αυτή η φράση θυμίζει πολύ την επιτύμβια επιγραφή στον τάφο του Νίκου Καζαντζάκη, με τη μόνη διαφορά ότι εκείνος χρησιμοποίησε τη λέξη "ελπίζω" αντί του  "θέλω" που χρησιμοποιεί εκείνος.

     

    Γράφοντας αυτές εδώ τις σκέψεις, κατανοεί, απόλυτα, τι ένιωθε ο Καζαντζάκης όταν σχηματοποιούσε αυτή τη θρυλική φράση. Καταλαβαίνει τη βαθιά ανάγκη του να κάνει αυτή τη δήλωση – όπως την έκανε κι εκείνος, για να νιώσει επιτέλους ελεύθερος από όλες τις ελπίδες και τους φόβους του, που ακριβώς τους ίδιους, έχει κι εκείνος τώρα... 

     

    Τη βαθιά ανάγκη να νιώσει επιτέλους "απόλυτα ελεύθερος" από όλα τα "θέλω" και τους "φόβους" του και να ζήσει από εδώ και πέρα τη ζωή του, όσο πιο απλά γίνεται...  και όσο πιο καίρια μπορεί...                                            

     

    Δεν θέλει να γίνουν όλα τα όνειρά του, με κάθε τρόπο και κόστος, πραγματικότητα. Δεν θέλει οπωσδήποτε να τα καταφέρει, εκεί που κάποιοι άλλοι τα κατάφεραν καλύτερα. 

     

    Επιτρέπει στον εαυτό του να είναι  αποτυχημένος σε κάποια πράγματα, σημαντικά για άλλους... Παύει να θεωρεί την αποτυχία ως αιτία δυστυχίας. Παύει να θέλει οπωσδήποτε την όποια επιτυχία με κάθε τίμημα! Μπορεί και χωρίς αυτήν να είναι ευτυχισμένος. Το πιστεύει... είναι απλό, αρκεί να μπορέσει να το κατανοήσει και ο ίδιος.

     

    Τα όνειρά του τα θυμάται πολλές φορές κατά τη διάρκεια της ημέρας. Αυτό το κάνει αβίαστα και χαρούμενα, επειδή βαθιά μέσα του θέλει να το κάνει, όχι επειδή του είπαν ότι πρέπει να το κάνει για να νιώθει καλά. 

     

    Καταγράφει τις πιο τρελές προσδοκίες του, για να τις κρατά ζωντανές μέσα του, απλά και μόνο για να επιτρέψει να υλοποιηθούν κάποια στιγμή, όταν η στιγμή αυτή έρθει... Όποτε έρθει... αν ποτέ έρθει...                        

     

    Του αρέσει να σκέφτεται συχνά τα όνειρά του, να επισκέπτεται την "οδό ονείρων" που βρίσκεται έξω από τα δεσμά της τετριμμένης λογικής των άλλων. Θέλει να φαντάζεται τις ιδανικές συνθήκες για τη ζωή και τον ιδανικό κόσμο, όπως τα έχει ονειρευθεί... όπως νιώθει πώς θα έπρεπε να είναι! Για αυτούς τους απλούς μικρούς λόγους επιλέγει να το κάνει.

     

    Όμως, δεν θέλει σώνει και καλά να υλοποιηθούν τα όνειρά του και οι πιο τρελές του προσδοκίες. Είτε υλοποιηθούν είτε όχι, για κείνον είναι παντελώς αδιάφορο. Θέλουν να έρθουν, καλώς ας έρθουν. Δεν θέλουν, πάλι καλώς. Θέλει να είναι μέσα του γαλήνιος και χορτασμένος, κάθε στιγμή, από τώρα και για πάντα, όχι από τη στιγμή της εκπλήρωσης των ονείρων του και μετά. 

     

    Είναι απλό και λογικό αυτό! Ας γίνει έτσι λοιπόν. Το έχει αποφασίσει και κανείς δεν μπορεί να του αλλάξει την απόφαση αυτή, γιατί την έχει γράψει πάνω σε τσιμέντο...

     

    Αυτό που ο κόσμος εννοεί όταν λέει "ωριμάζω" και "αναλαμβάνω" τον εαυτό μου...", ίσως να είναι ακριβώς αυτή η ήρεμη απόφαση... να είναι δηλ. εκείνος καλά με τον εαυτό του και τίποτα πιό δύσκολο ή πιό περίπλοκο...

     

    Δεν απαιτεί, άρα, τίποτα. Επιλέγει να μην ζητιανεύει για τίποτα. Και όποτε παρατηρεί το νου του να κολλάει σε ένα "θέλω", του θυμίζει ότι στην πραγματικότητα δεν χρειάζεται τίποτα παραπάνω προκειμένου να είναι καλά.

     

    Έτσι, πορεύεται ελεύθερος στη ζωή και κάνει κάθε φορά το επόμενο που έχει μπροστά του, χωρίς να περιμένει τίποτα και χωρίς να φοβάται μήπως και δεν πετύχει. Όποτε παρατηρεί ότι ενδόμυχα μέσα του φοβάται για μια πιθανή απώλεια, του θυμίζει ότι στην πραγματικότητα δε τον νοιάζει και ιδιαίτερα. Δεν πάνε να χαθούν όλα, τι τον νοιάζει... Εκείνος απλά θέλει να ζει, να είναι καλά, το κάθε δευτερόλεπτο που αναπνέει... την κάθε στιγμή της ζωής του, ακόμα και αν βρεθεί κάποια στιγμή σε άλλες καταστάσεις πιο περίπλοκες.

     

    Ούτως η άλλως σε τέτοιου είδους καταστάσεις, έχει ήδη βρεθεί και μάλιστα, παντελώς απροετοίμαστος...

     

    Αν η κοινωνία αυτή, για κάποιο λόγο... ή ακόμα και χωρίς λόγο, δεν τον κάνει κέφι, και δεν τον γουστάρει, ας τον κλείσει στη φυλακή, ας τον στείλει εξορία σε κάποιο νησί. Πάντα του άρεσαν τα νησιά και ποτέ δεν τον είχαν φοβίσει... Να ξέρουν, όμως, πως αν τον κλείσουν στη φυλακή ή με κάποιο τρόπο τον εξορίζουν, εκείνος, δεν θα είναι εκεί!  Πάντα στον κόσμο του θα ζει... όχι στον δικό τους...       

     

    Εκεί που νιώθει και τον νιώθουν. Εκεί που δίνουν, χωρίς να περιμένουν να πάρουν... Κι εκεί θα τριγυρνά. Πάλι όμορφη και γεμάτη θα είναι η μέρα του, άρα... και εκείνος καλά θα είναι.

     

    Δεν θέλει τίποτα. Δεν φοβάται τίποτα. Νιώθει απλά πιο ελεύθερος από ποτέ...

     

    Εξάλλου, αν αντιδράσει όπως έχει μάθει, σε όσους τον πολεμούν... για αυτό που είναι, δεν θα κερδίσει  και τίποτα το ιδιαίτερο...  καθώς θα συνεχίσουν να τον πολεμούν, αφού προφανώς δε τον κατάλαβαν και πολύ, ή μάλλον δε τον κατάλαβαν ποτέ, ούτε και είναι στις προθέσεις τους να προσπαθήσουν να τον καταλάβουν. Δεν ενδιαφέρονταν για εκείνον... Τη φήμη του δανειζόντουσαν, την όποια... και λίγο από την λάμψη του την καθάρια, που κάποιοι την βάφτισαν βλακεία...   

     

    Λιμπιζόντουσαν μόνο τα λίγα πραγματάκια που κατά κάποιο τρόπο απέκτησε... όλα τα υλικά ή συναισθηματικά αγαθά που προσδοκούσαν να αποκομίσουν από εκείνον. 

     

    Αυτός είναι ένας λόγος παραπάνω, να μη τον νοιάζει αν τον αποδέχονται ή αν τον απορρίπτουν, αφού τον ήθελαν μόνο υπό όρους και προϋποθέσεις, και μόνο όσο τους ήταν χρήσιμος ή έστω αποδεκτός, για τα δικά τους στάνταρτ και τη δική τους ματαιοδοξία. Τέτοιους ανθρώπους, δίπλα του, δεν θα τους χρειαζόταν, επειδή ποτέ δεν ενδιαφέρθηκαν, αληθινά, για κείνον.  Ας τον απορρίψουν, λοιπόν... όλα καλά. Να είναι καλά, δεν τους κατηγορεί... Έτσι έχουν μάθει, όπως κι εκείνος παλιότερα... με τη διαφορά πως εκείνος αναγνώρισε το ανούσιο της αναζήτησης μιας ουτοπίας, που πεθαίνει την ίδια στιγμή που την πλησιάζεις.

     

    Αυτά καταλαβαίνουν και αυτά ακριβώς κάνουν, όπως κι εκείνος, τα δικά του κάνει.

     

    Ο τρόπος με τον οποίο είχε μάθει ως τώρα, να θέλει τα πράγματα, δεν ήταν και ό,τι καλύτερο. Αν δεν γινόταν αυτό ακριβώς που προσδοκούσε ή ανέμενε, ένιωθε θυμωμένος. Η νέα θέση του είναι ότι συνεχίζει να τα θέλει όλα και ταυτόχρονα να μην τα επιδιώκει. Τα θέλει, επειδή του αρέσουν, και δεν τα θέλει, επειδή ακόμα περισσότερο του αρέσει να είναι ελεύθερος και όχι εγκλωβισμένος από την εξάρτηση του σ´ αυτά. Με άλλα λόγια, , απέχει πολύ από τα συνηθισμένα "θέλω" ως πηγή δυστυχίας. Τα θέλει μόνο ως αντικείμενα χαράς και τίποτε άλλο.                            

     

    Αν έρθουν, έχει καλώς, αν δεν έρθουν, καθόλου δεν θα τον ενοχλήσει.  Έχει τον εαυτό του, που τον σέβεται γι' αυτό που είναι, και εκείνους που αγαπάει και νοιάζεται...

     

    Του αρκεί να τα έχει καλά τον εαυτό του, εκεί, κοντά του, μέσα του, κάθε στιγμή και να τον φροντίζει για να συνεχίσει να είναι καλά! 

     

    Να του εκμυστηρεύεται, πως, όλα είναι καλά, για να νιώθει όμορφα... Να του θυμίζει όσο πιο συχνά μπορεί,  ότι δε χρειάζεται να παθιάζεται τόσο με αυτά που θέλει,  ώστε να απαλλάσσεται από τις ιδέες του νου και να νιώθει ξαλαφρωμένος. 

     

    Αυτό του αρκεί: να έχει τον εαυτό του καλά μέσα του, κι ας μην έρθει τίποτα απολύτως από όσα θέλει και ποθεί, λόγω των όποιων εξωτερικών ερεθισμάτων η εξαρτημένων αντανακλαστικών που απέκτησε, από την τριβή του με την κοινωνία...

     

    Τα βιβλία που έχει γράψει, θέλει να διαβαστούν, να αγαπηθούν, να αγαπηθεί κι εκείνος μαζί τους, και να τον θυμάται με όμορφες σκέψεις, ο κόσμος, που θα πάρει κάτι, που θα θέλει, από αυτά. Θέλει να χαρεί  με τη σκέψη ότι βοήθησε κάποιους λίγους να σταθούν καλύτερα στη ζωή τους... ακόμα και αν ήταν μόνο ένας. 

     

    Αλλά από την άλλη, δεν το επιδιώκει, με την έννοια ότι ακόμα και αν κανείς δεν διαβάσει ούτε μια αράδα από κανένα βιβλίο του, ακόμα και αν χαραμιστεί εντελώς ο κόπος που έκανε για να τα γράψει, ακόμα και αν όλος του ο αγώνας αποβεί άκαρπος, θα 'θελε ακόμα και τότε να αισθάνεται το ίδιο καλά, γιατί εκείνος, τουλάχιστον, τοποθέτησε τις όποιες σκέψεις του στο χαρτί!  Τα είπε... τα έβγαλε απο μέσα του και τα μοιράστηκε. 

     

    Καθώς εργάζεται στην όποια δική του δουλειά, δεν έχει κανένα άγχος πια! Δεν θέλει οπωσδήποτε να τα καταφέρει στο έπακρο... Δεν  θέλει οπωσδήποτε... να πουλήσει για να καλύψει τα έξοδά του, να πληρώσει τα χρέη του και να εξασφαλίσει άνεση, πλούτο, αφθονία στον ίδιο και την οικογένειά του. 

     

    Αγωνίζεται μεν γι’ αυτό καθημερινά με όλες του τις δυνάμεις, από το πρωί ως το βράδυ, αλλά και χωρίς την επίτευξη αυτού του αντικειμενικού σκοπού του αγώνα του, θα είναι και πάλι καλά... 

     

    Η ζωη μέσα στην οποία πορεύεται, δεν πρέπει ποτέ να είναι συμβατική και τετριμμένη, όπως συμβατικός δεν ήταν ποτέ κι εκείνος.Τη στέρηση και τις πρακτικές δυσκολίες που αυτή θα φέρει, ακόμα και το ενδεχόμενο μιας εργασιακής αποτυχίας δεν τα συνδέει με το αν θα είναι εκείνος καλά. 

     

    Το να είναι καλά, είναι απόφαση και επιλογή του νου του, με ή χωρίς επαγγελματικά παράσημα και εργασιακή χλιδή, με ή χωρίς μεγάλο εισόδημα και ανέσεις. Ακόμα και αν κάποια στιγμή εμφανιστεί το πρόβλημα, πάντα θα βρίσκεται μία αξιοπρεπής  λύση για να συνεχίζει να είναι καλά.                     

     

    Δεν θέλει τίποτα περισσότερο από αυτό, το οποίο έτσι κι αλλιώς θα μπορεί να το έχει σε κάθε περίπτωση,  με κάποιον τρόπο, ακόμα και αν συμβεί το χειρότερο σενάριο: να έχει χάσει τα πάντα. 

     

    Γι’ αυτό, επιλέγει να είναι καλά, κάθε στιγμή, να μην αγωνιά, να μην παρακολουθεί με δέος και αγωνία την πορεία των οικονομικών, να μην παγιδεύεται στα πλοκάμια της "κρίσης", και να μην εξαρτά τη ζωή του απο τα λάθη και τα σχέδια του κατεστημένου, που ούτως ή άλλως, τον μόνο που δεν σκέφτεται... είναι εκείνον. Θέλει να ευημερεί με κάποιο δικό του τρόπο, αλλά ταυτόχρονα δεν το επιδιώκει, διότι, ορίζει μέσα του ότι αυτό δεν είναι προϋπόθεση για να είναι καλά. Και αν δεν ευημερήσει τώρα, κάτι άλλο θα βρεθεί που θα τον οδηγήσει προς τα εκεί. Το τέλος του κόσμου δεν θα έρθει! Αυτό το ξέρει σίγουρα! Πάντα έρχεται ένα τέλος για να δημιουργηθεί μια άλλη αρχή, λένε κάποιοι και δεν έχουν άδικο. Ούτε καν ο θάνατος δεν είναι το τέλος, γιατί απλά, ποτέ η γέννηση δεν σηματοδότησε την αρχή! Έχει μάθει, πως, όταν  πλησιάζει ενα κακό "τέλος", να μην κάνει το λάθος να γυρίζει πίσω για μια νέα αρχή. Έτσι,  συνεχίζει να τριγυρνάει στα σοκάκια του σήμερα!

     

    Έχει μάθει να δημιουργεί τις προϋποθέσεις, ώστε το επόμενο τέλος που θα 'ρθει... όταν έρθει, να είναι απλά, καλύτερο απ´ το προηγούμενο...  Η αλήθεια, όμως είναι, πως δεν κρέμεται η πορεία της ζωής του από τίποτα συγκεκριμένο. Είναι καλά, ό,τι και αν συμβεί... Στο σύστημα που μέχρι τώρα τον ποδηγετούσε, λέει μόνο δύο απλές λέξεις που του 'ρχονται... "Άντε γαμ...σου".

     

    Ακόμα και τώρα που τόσα του συνέβησαν,πάλι είναι σε θέση να μη θέλει οπωσδήποτε όλ' αυτά τα ανούσια και προκαθορισμένα πραγματάκια για να είναι καλά. Ακόμα και τώρα, κάποιες λύσεις θα βρεθούν, παρά τις απώλειες... παρά την κρίση, παρά το χάος που επικρατεί σήμερα! Απλά, θα κάνει μια νέα προσπάθεια, είτε εδώ είτε αλλού. Γιατί έχει μάθει να παραμένει ελεύθερος και να πορεύεται ελεύθερος. Τα "κλισέ" και τα "πρέπει" ποτέ δεν τον καπέλωσαν και ποτέ δεν θα καταφέρουν να τον καπελώσουν... Τόσο απλά!

     

    Είναι απίστευτα σημαντικό για εκείνον, να διατηρεί διαρκώς στενή επαφή με αυτήν την σημαντική αλλαγή μέσα του και την εσωτερική διάθεση που βγαίνει απ' αυτήν. Από αυτήν προσπορίζεται όλα τα απαραίτητα όσα, για να ζει κάθε στιγμή γαλήνια, χωρίς το αβάσταχτο φορτίο της αγωνίας που του έχει κληροδοτηθεί από το "σύστημα" που τον ανέθρεψε, άσχετα αν η διαγωγή του ποτέ δεν ήταν, "κοσμιωτάτη" και που του μεταδίδεται συνέχεια από τον κόσμο γύρω μου, που ανησυχεί και τρέμει, ιδιαίτερα τώρα, μέσα στην  κρίση αξιών που μπήκαμε χωρίς να ρωτηθούμε.. που εκμηδενίζει κάθε ζωντανό ίχνος αξιοπρέπειας... και που θανατώνει ακόμα και την ίδια τη ζωη.

     

    Επέλεξε να παραμείνει αμέτοχος και εσωτερικά ανέγγιχτος... να εμπιστεύεται το ένστικτο του, τη ζωή, τον πλανήτη που κατοικεί, τη φύση, τον ήλιο, το νερό και τον αέρα, την πανταχού παρούσα και παντοδύναμη "Οντότητα" της Φύσης & του Θεού, που ενυπάρχει μέσα σε όλα και που πάντα αναλαμβάνει όσα εμείς οι άνθρωποι αδυνατούμε να διαχειριστούμε με τον περιορισμένο νου και το μικροσκοπικό μας "Είναι". Επέλεξε αυτά συνειδητά, ώστε να είναι καλά και να συνεχίσει να λέει μέσα του:

     

    Δεν θέλω τίποτα, δεν φοβάμαι τίποτα. Νιώθω  πιό ελεύθερος... από τότε που ήμουν ελεύθερος!

     

    Σκέφτεται, λοιπόν, τώρα, μήπως μπορεί να ευγνωμονεί την κρίση για αυτό το λυτρωτικό άνοιγμα του πνεύματος που τον εξωθεί να πράττει και να πορεύεται, χάρη στις δύσκολες συνθήκες τις οποίες καλλιεργεί. 

     

    Μήπως, τελικά, το ίδιο ισχύει για όλους μας; Μήπως αυτή η κρίση που τόσο μισούμε και απεχθανόμαστε, τελικά προκαλεί ραγδαίες εσωτερικές εξελίξεις μέσα μας, καθώς μας υποχρεώνει να ενεργοποιήσουμε πνευματικές δυνατότητες και εσωτερική ελευθερία σε τόσο μεγάλο εύρος όσο δεν είχαμε ποτέ φανταστεί;

     

    Και μήπως αυτοί οι ιδιοτελείς "ηγέτες" που στρογγυλοκάθονται στην κορυφή της παγκόσμιας κοινωνικής και οικονομικής πυραμίδας και οι Έλληνες παπαγάλοι τους, προκαλώντας αυτήν την κρίση με απόλυτη αδιαφορία για τους από κάτω... μήπως αυτοί γίνονται άθελά τους ευεργέτες μας, αφού χάρη στις κακουχίες που μας υποβάλουν οι απάνθρωπες πράξεις τους, αφυπνίζονται μέσα μας υπέροχες και ανέλπιστες δυνατότητες για βαθιά χαρά, ελευθερία, αλληλεγγύη και συντροφικότητα;

     

    Με αυτή τη θέση ακλόνητη μέσα του, μπορεί πλέον να εργάζεται και να κάνει όσα ακριβώς έκανε και πρώτα, αλλά τώρα πια χωρίς το συνοδευτικό συναίσθημα της ανυπομονησίας και του φόβου μήπως δεν τα προλάβει όλα ή μήπως δεν τα καταφέρει. Η όποια εργασία γίνεται έτσι ατόφια χαρά, και μόνο χαρά. Ο νους προχωράει ελεύθερος στην πραγμάτωση επιτευγμάτων. Μπορεί και ρέει απρόσκοπτα από το ένα θέμα στο άλλο και τα διεκπεραιώνει όλα σε πολύ πιο σύντομο χρονικό διάστημα και με πολύ λιγότερα λάθη, επειδή πολύ απλά δεν υπάρχει μέσα του αυτό το παρασιτικό σκουληκάκι να του αφαιρεί την δυνατότητα να εστιάζει στον εκάστοτε στόχο του και του στερεί κάθε διάθεση δημιουργίας...

     

    Με άλλα λόγια, το εσωτερικό σκουλήκι της προσδοκίας και της αμφιβολίας, με τη συνεχή ανασταλτική επίδραση που ασκεί πάνω στο νου, επιτυγχάνει να συμβούν ακριβώς όσα φοβάται ότι θα συμβούν: να μην προλάβει και να μην τα καταφέρει. Το αποτέλεσμα της αρνητικής δράσης του, σύντομα επιβεβαιώνει την αλήθεια.        

     

    Ε, λοιπόν, όχι! Προτιμάει να παραμένει ευτυχισμένος και να φέρνει εις πέρας όσα ξεκινά, παρά να έχει δίκιο! 

     

    Γιατί, απλά, δεν είναι τίποτε άλλο,παρά ένας άνθρωπος που δεν γουστάρει αυτή την κοινωνία που ζει, όπως έχει καταντήσει...

     

    Δεν τον ενδιαφέρει ο τρόπος αυτός της αναγκαστικής διαβίωσης και της επιβίωσης μακριά απο τις αξίες που δίνουν τις μικρές σταγόνες της ευτυχίας ενός αληθινού κρυστάλλινου κόσμου που έχει πια χαθεί, και τον οποίο δεν θέλει να αντέχει. Αυτό που θέλει και αυτό που ψάχνει είναι κάτι άλλο, πιο αληθινό, πέρα απο τα σύνορα αυτού που μας έμαθαν να βλέπουμε...
     
    * Ο κ. Θοδωρής Γιάνναρος είναι Μοριακός Βιολόγος, τ. Διοικητής του Νοσοκομείου "Ελπίς”, & Μέλος του "Τομέα Υγείας” της Νέας Δημοκρατίας 

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

    22:12 17/10

    Ελλάδα – Ευρωζώνη – ΔΝΤ: Άλλαξε κάτι;

    Και ενώ η αρχιτεκτονική του ευρώ βελτιωνόταν προϊούσης της κρίσης, κρίση η οποία σημειωτέον επιμόλυνε γρήγορα την εδώ πλευρά του Ατλαντικού λόγω και του ατελούς θεσμικού πλαισίου λειτουργίας της...

    00:05 17/10

    Λαϊκισμός και Δημοκρατία

    Είναι εντελώς λαθεμένες οι απόψεις που επιχειρούν να ταυτίσουν τον Λαϊκισμό - τον Δεξιό Λαϊκισμό βέβαια, διότι υπάρχει και Αριστερός λαϊκισμός με διαφορετικά χαρακτηριστικά - με νοοτροπίες και...

    00:05 17/10

    Μην πυροβολείτε το ελληνικό φάρμακο

    Την περίοδο αυτή ξεκίνησαν οι διαδικασίες της δεύτερης ανατιμολόγησης των φαρμάκων για το 2017. Το γεγονός επικαιροποιεί τη συζήτηση για τον παραλογισμό που επικρατεί στο χώρο του φαρμάκου, με τη...

    00:04 16/10

    Και όμως μπορούμε να παράξουμε!

    Η τουριστική περίοδος σχεδόν τελείωσε αφήνοντας πίσω της ένα θετικό πρόσημο και μια ελπίδα για την επόμενη σεζόν. Τι θα γίνει όμως εάν οι αγορές της Αιγύπτου και της Τουρκίας που τα τελευταία χρόνια...

    08:01 14/10

    Και όμως κάτι αλλάζει...

    Παρακολούθησα προχθές τη συζήτηση των υποψηφίων της Κεντροαριστεράς. Στο Action 24. Εντάξει, δεν έκοβες και φλέβες, δεν ήταν αυτό που λέμε συναρπαστικό, αλλά δεν πέθαινες και από την πλήξη. Και...

    00:05 13/10

    Μια "αγροτική" ιστορία ή αλλιώς τι να θυμηθώ τι να ξεχάσω απ’ όσα έζησα(με)!

    Παλαιότερα, τον Οκτώβριο δεν μπορούσες να περάσεις από κανέναν σχεδόν δρόμο της ηπειρωτικής Ελλάδας. Παντού τρακτέρ με πλατφόρμες, φορτωμένα με βαμβάκι. Δίπλα στημένες καντίνες, εξυπηρετούσαν τις...

    00:05 11/10

    Ληξιπρόθεσμες οφειλές του Δημοσίου: Η "Λερναία Ύδρα" της Κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ

    Από τον Ιανουάριο του 2015, η κατάσταση άλλαξε. Οι ληξιπρόθεσμες υποχρεώσεις του Δημοσίου άρχισαν, και πάλι, να "τραβούν την ανηφόρα", ως αποτέλεσμα της "εσωτερικής στάσης πληρωμών" που κήρυξε η...

    00:05 10/10

    "Φιλοπενδυτική πολιτική και άλλοι μύθοι"

    Η σημερινή κυβέρνηση συχνά κατηγορείται ότι δεν είναι φιλική προς τους επενδυτές, σε αντιδιαστολή με τη φερόμενη ως "φιλοεπενδυτική" πολιτική των υπολοίπων κομμάτων της μείζονος αντιπολίτευσης, που...

    08:36 07/10

    Η ανάγκη "Συμπράξεων Δημοσίου-Ιδιωτικού Τομέως" στην Υγεία είναι επιτακτική!

    "Οι ιδιώτες, επειδή ακριβώς αναλαμβάνουν κινδύνους που παραδοσιακά βαραίνουν τον δημόσιο τομέα, έχουν περισσότερα κίνητρα για την εξασφάλιση της αποδοτικότητας, ενώ παράλληλα δίνεται η δυνατότητα...