Αποθήκευση
Εγγραφή          Υπενθύμιση κωδικού
Σύμβολο go
        Τζίρος  εκ. €
ΜΕ ΑΠΟΨΗ

Η αφόρητη μοναξιά του κ. Α. Σαμαρά

Εκτύπωση σελίδας
Αποθήκευση σελίδας
Αποστολή με e-mail
Προσθήκη στο αρχείο
Μέγεθος κειμένου

Του Γιώργου Κράλογλου 

Η  προσωπική παρέμβαση του κ. Α. Σαμαρά στην «ταξική πάλη» παρωδία των κομματικών της Χαλυβουργίας Ασπροπύργου έδωσε μεν χειροπιαστή απάντηση ότι ο ίδιος προτίθεται να κυβερνήσει με αποφασιστικότητα, αλλά άφησε αναπάντητο το κυρίως ζητούμενο που δεν είναι άλλο από το εάν θα επαναλειτουργήσει το ανύπαρκτο κράτος και αν η δομή του θα παραμείνει «σοβιετική» ανεξαρτήτως κυβερνήσεων.

Γιατί από τον πρώτο μήνα λειτουργίας της κυβέρνησής του υπάρχουν πολλά που συνθέτουν την εικόνα ότι ο κ. Σαμαράς είναι μάλλον μόνος του και σε σκέψεις και σε προσπάθεια ώστε του είναι χρήσιμα κάποια επικοινωνιακά πολιτικά τρικ που να δείχνουν προφίλ αποφασιστικότητας. Και η μοναξιά του αυτή ασφαλώς και δεν έχει αφετηρία τις αποστάσεις που λογικά τηρούν και θα τηρούν τα κόμματα που τον στηρίζουν στην εξουσία. 

Την μοναξιά του την προκαλεί η απραξία και η αντιφατική τακτική, κυρίως των στελεχών της Νέας Δημοκρατίας που επέλεξε να τον πλαισιώσουν στην κυβέρνηση. 

Ας ξεκινήσουμε από τον υπουργό Εργασίας κ. Γ. Βρούτση που εισέπραξε μεν μερίδιο δόξας λαμπρής... από την παρέμβαση του κ. Σαμαρά στην κομματική μάχη της Χαλυβουργίας αλλά χωρίς να το δικαιούται. Γιατί αν ο κ. Βρούτσης είχε αναλάβει πραγματικά διαμεσολαβητικό ρόλο στην διαμάχη μεταξύ των κομματικών συνδικαλιστών και της Χαλυβουργίας η υπόθεση μπορούσε ίσως να έχει διαφορετικό αποτέλεσμα.

Τι έκανε όμως. Ζήτησε δύο φορές παράταση της απόφασης του ομίλου να κλείσει την μονάδα. Την πρώτη γιατί ο υφυπουργός του, κ. Νικολόπουλος, που ήξερε το θέμα παραιτήθηκε και δεν είχε προλάβει να ενημερωθεί... Και την δεύτερη για διαβουλεύσεις με το ΠΑΜΕ. Πήρε την παράταση, αλλά την εξήντλησε με συζητήσεις άνευ ουσίας και ακαταλαβίστικές δηλώσεις με... ευχές για να μείνει ανοικτό το συγκρότημα. Την ίδια στιγμή ο υπουργός Εργασίας είχε στα χέρια του τις απόψεις των εργαζομένων που ήθελαν να εργασθούν, αντίθετα με την λυσσαλέα αντίδραση του ΠΑΜΕ, την δικαστική απόφαση που καταδίκαζε τις κινητοποιήσεις του ΠΑΜΕ και την διαβεβαίωση του ίδιου του κ. Νίκου Μάνεση ότι το εργοστάσιο θα λειτουργήσει αν ανοίξει η πύλη και μείνει ανοικτή. 

Το ότι επικοινώνησε με τον πρωθυπουργό του και ζήτησε την παρέμβασή του δεν σημαίνει ότι το υπουργείο Εργασίας άσκησε πολιτική. Και κατ΄ επέκταση ότι λειτουργεί και το κράτος.

Ο υπουργός Δημόσιας Τάξης Νίκος Δένδιας είχε επίσης στα χέρια του εδώ και ένα μήνα την καταδικαστική απόφαση για τις κινητοποιήσεις. Του ζητήθηκε μάλιστα δύο φορές παρέμβαση για την εφαρμογή της. Αντέδρασε μετά από ένα μήνα και αφού προηγήθηκε αίτημα 100 εργαζομένων, εισαγγελική παρέμβαση και τον διέταξε προσωπικά ο πρωθυπουργός του. 

Και για να έλθουμε στην λειτουργία του κράτους. Η δικαστική απόφαση για την καταδίκη των κομματικών κινητοποιήσεων κοινοποιήθηκε παντού στο τέλος Μαΐου. Αλλά όπως γίνεται εδώ και 30 χρόνια σε κάθε προεκλογική περίοδο η ελληνική πολιτεία από την κυβέρνηση μέχρι τους θεσμούς και την διοικητική μηχανή «σφυρίζουν στο αέρα» κάνουν κομματικές επενδύσεις... και χαϊδεύουν τα αυτιά των φανατικών της ελληνικής σοβιετίας... Συνεπώς ήταν (για τα ελληνικά δεδομένα) αδύνατη η εφαρμογή της δικαστικής απόφασης μέχρι να αναλάβει η νέα κυβέρνηση. Η οποία όμως την καταχώνιασε στα συρτάρια...

Ο κ. Σαμαράς παρουσιάζοντας τις προγραμματικές δηλώσεις έδειξε την αποφασιστικότητά του να προχωρήσει και στις αποκρατικοποιήσεις άμεσα. Αυτά όμως που διαρρέουν, όχι από τον ίδιο αλλά από όλα τα κέντρα λήψεως αποφάσεων της κυβέρνησης, δείχνουν ότι με εξαίρεση την συγχώνευση Οργανισμών (αν γίνουν και αυτές) που δεν θυμούνται την επωνυμία τους ούτε όσοι εργάζονται σ΄ αυτούς... τίποτε άλλο δεν θα γίνει το 2012. 

Το μόνο που δεν αποκλείεται είναι να ανακοινωθούν προθέσεις και προγραμματισμοί...

Για το 2013 άντε να γίνει ένας διαγωνισμός για 1-2 αποκρατικοποιήσεις που όμως δεν θα τελειώσουν ποτέ. 

Για όσους διατηρούν ακόμη αμφιβολίες για την μοναξιά του πρωθυπουργού σας θυμίζω ότι την περασμένη Τρίτη οι κρατικοί φύλακες της Ακρόπολης έκλεισαν την είσοδό της στους επισκέπτες μετά τις 2 το μεσημέρι γιατί ίδρωσαν... Και για να την κλείσουν πήραν και την άδεια του υπουργείου Πολιτισμού. Σε δηλώσεις του δε ο υφυπουργός Πολιτισμού κ. Τζαβάρας στο ΒΗΜΑ F.M. αφού μας διαβεβαίωσε ότι «...είχα την ευκαιρία να επικοινωνήσω με τον Σύνδεσμο των φυλάκων...» μας μετέφερε την πρόθεσή του να λύσει τα προβλήματα ιδρώματος... και καταπόνησης από την ζέστη των συγκεκριμένων κρατικών υπαλλήλων. Πάλι καλά που η συντεχνία των φυλάκων του έδωσε την ευκαιρία να μιλήσει μαζί τους...

Πόσο εύκολο είναι λοιπόν για τον κ. Σαμαρά, που αναγκάστηκε πάλι μόνος του να δώσει λύση ακόμη και στην διαμάχη του Ασύλου Ανιάτων με την ΔΕΗ... να πορευθεί με την αποφασιστικότητα που θέλει να δείξει χωρίς να συμπορευτούν μαζί του τουλάχιστον οι υπουργοί της Νέας Δημοκρατίας;  

george.kraloglou@capital.gr

Ακολουθήστε το Capital.gr στα Social Media
Σχολιάστε το άρθρο 
Βρήκατε το άρθρο ενδιαφέρον:
LINKS ΧΟΡΗΓΩΝ

Προηγούμενα άρθρα στην ενότητα ΜΕ ΑΠΟΨΗ

  • 09:31  Alma Mater- Θεοδόσης Μπουντουράκης
    Η σχέση Πανεπιστημίου-Φοιτητή χαρακτηρίζεται από καχυποψία και εχθρότητα. Μήπως όμως ανάλογα συναισθήματα χαρακτηρίζουν και τις σχέσεις κράτους και πολιτών στη χώρα μας;
  • 21/11  ...Και (μετά) τα ψέματα!!! (οι μισές αλήθειες)- Βασίλης Αναστασίου
    Οι υπαίτιοι των ελλειμμάτων και της χρεοκοπίας έχουν εκτρέψει την προσοχή του κόσμου από την προσπάθεια να διορθωθεί η μιζέρια και η κατάντια μας με άρση των αιτίων που μας οδήγησαν σε αυτές, αποδίδοντας όλες τις συμφορές και τη δυστυχία στα μνημόνια...
  • 20/11  Γράμμα από ένα δικαστή- Άγης Βερούτης
    Άκουσα προχθές μια ελληνική σουρεαλιστική ιστορία, όπου ένας πολύπαθος πατέρας πήγε σε μια εκπομπή για να εγκαλέσει τον πρώην Υπουργό Υγείας Λοβέρδο, διότι ο γιος του που έπαθε ατύχημα και έμεινε το παιδάκι 100% ανάπηρο, δεν παίρνει έγκριση από τον ΕΟΠΥΥ για να κάνει κάποια θεραπεία στο εξωτερικό.
  • 19/11  Όταν οι οικονομολόγοι και οι φιλόσοφοι συγκλίνουν στις διαπιστώσεις τους- Γιάννης Παπανικολάου
    Το μεγάλο εθνικό στοίχημα είναι βέβαια το πώς μπορεί να αλλάξει η νοοτροπία σε μια χώρα, που ένα σημαντικό μέρος της πολιτικής ηγεσίας παίζει τους κλέφτες και τους αστυνόμους με την τρόικα...
  • 18/11  Προς μια νέα χρηματιστηριακή φούσκα;- Ιωάννης Κόρκος
    Δεν μπορούμε να είμαστε απόλυτοι εάν η χρηματιστηριακή αγορά των ΗΠΑ είναι σε καθεστώς φούσκας ή είναι απλά υπερτιμημένη. Μπορεί να έχει εισέλθει σε μια εκρηκτική φάση το 2014, αλλά είναι ακόμη πολύ νωρίς για τελεσίδικο συμπέρασμα.
  • 17/11  Μία ιδεολογία με παροξυστικές διαστάσεις- Ευθύμης Μαραμής
    Η ιδιοκτησία ξεκινά από την εποχή των σπηλαίων, όταν οι άνθρωποι άρχισαν να καλλιεργούν κομμάτια γης, αποκτώντας φυσικό δικαίωμα πάνω της. Γίνεται αντιληπτό συνεπώς, πως η ιδιοκτησία, η αγορά, καθώς και η ελεύθερη συναλλαγή, δεν θεσπίστηκαν από τα κράτη.
  • 14/11  Η ανισότητα που είναι ισότητα- Βασίλης Αναστασίου
    Στη χώρα της “ιδιομορφίας“, με τον γενικευμένο παραλογισμό, οι αμοιβές των χαμηλόβαθμων δημοσίων υπαλλήλων, ενώ είναι μεγαλύτερες από αυτές των εργαζομένων στην Οικονομία έξω και όχι την Δημόσια, για το ίδιο έργο, θεωρούνται ότι είναι ίδιες, ίσες και ότι καλώς έχουν διαφοροποιηθεί και δεν πρέπει να εξισωθούν.
  • 13/11  Η συντριβή της ελληνικής οικονομίας- Άγης Βερούτης
    Σε οποιαδήποτε περίπτωση ο ελληνικός Λαός, ως συλλογικότητα, χρειάζεται να ακούσει μια επίσημη συγγνώμη. Και μετά να δει να προωθούνται οι αληθινές μεταρρυθμίσεις που θα μας βγάλουν από την 7ετή κρίση, αντί οι μαϊμού μεταρρυθμίσεις που σπρώχνουν την οικονομία μας στη Λίθινη Εποχή.
  • 12/11  Οι μικροί δικτάτορες του ελληνικού δημοσίου- Ανδρέας Ζαμπούκας
    Ο συγκεντρωτισμός και η γραφειοκρατία θα συνεχίζονται και θα μας πεθαίνουν ως χώρα, για να κρατηθούν στη ζωή οι παρωχημένοι μηχανισμοί του δημοσίου. Χρειαζόμαστε άλλες ειδικότητες, χρειαζόμαστε νέα παιδιά που κάνουν θαύματα με τα δίκτυα τους, χρειαζόμαστε περισσότερους και καλύτερους δασκάλους στα σχολεία...
  • 11/11  Τα έμμεσα κόστη δανεισμού- Κώστας Τσερμενίδης
    Υπάρχουν συστηματικές διαφορές στο κόστος δανεισμού των επιχειρήσεων μεταξύ των χωρών, χωρίς τάση μείωσής τους. Μάλιστα, με το ξέσπασμα της κρίσης κι έπειτα, οι διαφορές αυτές έγιναν σημαντικά μεγαλύτερες.
Επόμενη σελίδα »

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

  στό    Αναζήτηση
Δημοφιλέστερα σήμερα
Περισσότερα σχόλια