Αποθήκευση
Εγγραφή          Υπενθύμιση κωδικού
Σύμβολο go
        Τζίρος  εκ. €
ΜΕ ΑΠΟΨΗ

Ανταγωνιστικότητα, εργατικό κόστος και παιδεία

Εκτύπωση σελίδας
Αποθήκευση σελίδας
Αποστολή με e-mail
Προσθήκη στο αρχείο
Μέγεθος κειμένου

Του Δρ. Ανδρέα Παπαστάμου

Μέσα σε γενικότερο κλίμα συνεχούς υποβάθμισης των συζητήσεων για τη δημοσιονομική διαχείριση, σε στεγνή και κυρίως βραχυχρόνια λογιστική αποτίμηση, ολοένα και περισσότερο προβάλλει το ζήτημα της ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας. Ακόμα χειρότερα, οι επίσημες θέσεις για το πρόβλημα της ανταγωνιστικότητας, όχι μόνον περιορίζονται σε άσκοπη ανάλυση εσόδων-εξόδων, αλλά και τη συνδέουν με το εργατικό κόστος (μισθολογικό και μη). Οι πρόσφατες κυβερνητικές δηλώσεις κάνουν λόγο για «περαιτέρω συγκράτηση του μισθολογικού κόστους, ώστε να ενισχυθεί η ανταγωνιστικότητα», επιτείνοντας τη σύγχυση που επικρατεί, με χαρακτηριστικό μοντέλο προς μίμηση, την Κίνα και την Ινδία. Τούτες οι θέσεις στερούνται επιστημονικής βάσης, στρεβλώνουν την ήδη χαλασμένη εικόνα, και φυσικά, ουδόλως ανταποκρίνονται στη διεθνή πραγματικότητα.

Διαβάζουμε λοιπόν, στην τελευταία έκθεση για την ανταγωνιστικότητα των χωρών, που δημοσίευσε το περίφημο World Economic Forum, 2011-2012, γνωστή κι ως «παγκόσμιος δείκτης ανταγωνιστικότητας», ότι δέκα κράτη ξεχωρίζουν με τις επιδόσεις στο πεδίο της ανταγωνιστικότητας, ενώ δυστυχώς η χώρα μας υποβαθμίστηκε στην 90η από την 83η θέση.

1. Ελβετία
2. Σιγκαπούρη
3. Σουηδία
4. Φινλανδία
5. ΗΠΑ
6. Γερμανία
7. Ολλανδία
8. Δανία
9. Ιαπωνία
10. Βρετανία

Το ερώτημα απλό και σαφές προς όσους επιμένουν ότι «πρέπει να μειωθεί το μισθολογικό κόστος για να ενισχύσουμε την ανταγωνιστικότητά μας»: ποιο από τα δέκα πιο ανταγωνιστικά κράτη του κόσμου έχει χαμηλούς μισθούς; Αν, οι υπέρμαχοι της δημοσιονομικής λιτότητας, βρουν έστω κι ένα, τότε με μεγάλη χαρά να μηδενίσουμε τους μισθούς των Ελλήνων εργαζομένων. 

Για την Ελβετία δεν γεννάται θέμα.  Βρίσκεται στην κατηγορία με τους υψηλότερους μισθούς στον κόσμο. Τα στοιχεία είναι διαθέσιμα στον οποιονδήποτε, αρκεί μια μικρή έρευνα στο διαδίκτυο: στην Ελβετία, οι εργαζόμενοι αμείβονται πολύ καλά και εργάζονται λιγότερο από τους Ευρωπαίους συναδέλφους τους, και φυσικά πολύ λιγότερο από τους Έλληνες, οι οποίοι βρίσκονται στην πρώτη θέση των σκληρά εργαζομένων σε ολόκληρη την Ευρώπη. Αυτό δεν είναι αστείο, αλλά η πραγματικότητα όπως εμφανίζεται σε όλες τις στατιστικές της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των διεθνών οργανισμών.

Για να μην ζαλίσουμε τους αναγνώστες με αχώνευτες στατιστικές, λέμε απλά ότι σε καμία από τις υπόλοιπες χώρες με την υψηλότερη ανταγωνιστικότητα, δηλαδή τη Σιγκαπούρη και την Ιαπωνία, την Ασία, τις σκανδιναβικές χώρες, τη Γερμανία, την Ολλανδία, τη Βρετανία και φυσικά τις ΗΠΑ, οι μισθοί δεν είναι χαμηλοί. Το αντίθετο μάλιστα, σε τούτα τα κράτη, ανταγωνιστικότητα και μισθοί πάνε χέρι-χέρι: η υψηλή ανταγωνιστικότητα φέρνει κέρδη, δηλαδή υψηλότερους μισθούς, που επίσης καταναλώνονται και επενδύονται σε προϊόντα που ενσωματώνουν υψηλή ανταγωνιστικότητα. Η ανταγωνιστικότητα δεν εξαρτάται από το μισθολογικό κόστος, δεν επηρεάζεται από τους υψηλούς ή τους χαμηλούς μισθούς, ούτε καθορίζεται από τις ασφαλιστικές εισφορές και τις λοιπές μη μισθολογικές δαπάνες, όπως πρόσφατα δήλωσε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος («η κυβέρνηση θα προχωρήσει σε παρεμβάσεις στο μη μισθολογικό κόστος, όπως οι ασφαλιστικές εισφορές, σε συνεννόηση με τους κοινωνικούς εταίρους»). Αυτή είναι η σκληρή αλήθεια για τους ασκούντες δημόσια πολιτική.

Το πρόβλημα δεν είναι η οικονομική δυσπραγία, δεν είναι οι φοροφυγάδες (οι κυβερνητικές δηλώσεις αναφέρουν ότι «πολλές κατηγορίες επαγγελματιών φοροδιαφεύγουν καθώς δεν δηλώνουν όλα τα εισοδήματά τους... η σύλληψη της φοροδιαφυγής σε μικροεπαγγελματίες είναι εξαιρετικά δυσχερής»), ούτε όσοι καταχρώνται περιουσίες και ελπίδες -κατά κανόνα πολιτικοί (κάτι για το οποίο, δυστυχώς, καμία νομοθετική ρύθμιση δεν έχει προβλεφθεί). Βεβαίως, όλα αυτά επιβαρύνουν τον προϋπολογισμό, τις δαπάνες και το κόστος, δημόσιο και ιδιωτικό, αλλά είναι το σύμπτωμα, όχι η αιτία του προβλήματος. Τούτα τα δεινά είναι αποτέλεσμα νοοτροπίας, κοινωνικών προτύπων και ηθικών αξιών. Ας αναζητήσουμε, λοιπόν, την πηγή του προβλήματος στους θεσμούς και τη λειτουργία τους. Και πάλι, αυτό είναι το ήμισυ της αλήθειας, το ένα μέρος του προβλήματος. 

Το άλλο μισό, το δεύτερο μέρος του προβλήματός μας, βρίσκεται στην κρατική αδιαφορία για την παιδεία, την πραγματική κινητήρια δύναμη οικονομίας και κοινωνίας. Τούτη είναι μαγική συνταγή των δέκα πιο ανταγωνιστικών οικονομιών του κόσμου, που φιγουράρουν στις πρώτες θέσεις του παγκοσμίου δείκτη ανταγωνιστικότητας: καινοτομία και τεχνολογική υποδομή να υιοθετήσουν και να αναπτύξουν την πρόοδο και την επιστημονική έρευνα, ή με μια λέξη ΠΑΙΔΕΙΑ. Οι δέκα πιο ανταγωνιστικές οικονομίες του πλανήτη μας, στηρίζονται σε άριστα σχολεία και πανεπιστήμια, σε καταρτισμένους και παραγωγικούς δασκάλους, καθηγητές και ερευνητές, σε δυναμικούς και επιμελείς μαθητές και φοιτητές, που έχουν πρόσβαση στη γνώση, σε επιστημονικά εργαστήρια υψηλού επιπέδου. Εκεί γεννιέται η έρευνα, η καινοτομία και η τεχνολογία. Αλλά κι εδώ, το σημαντικότερο βρίσκεται και πάλι στις νοοτροπίες και τις αξίες που προβάλλει και υποστηρίζει το κράτος. Αυτό είναι το έδαφος που ανθεί η γνώση κι ο πολιτισμός, δηλαδή η ανταγωνιστικότητα. Η NOKIA βρίσκεται στην πρώτη θέση γιατί πουλάει τεχνολογία, δηλαδή ενσωματωμένη γνώση και παιδεία. Το ίδιο και η APPLE, και όλες οι μεγαλύτερες εταιρείες του πλανήτη μας. Αυτό είναι το μεγάλο μυστικό τους. Για να μην αναφερθούμε στις «εξαγωγές» των βρετανικών πανεπιστημίων, που αποφέρουν έσοδα υψηλότερα από κάθε εξαγωγικό προϊόν της Βρετανίας.

Το πρόβλημα της ανταγωνιστικότητας βρίσκεται στην ΠΑΙΔΕΙΑ. Γι’ αυτό, καλό θα ήταν, πριν από οποιαδήποτε σχεδιασμό για την ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας, τα αρμόδια υπουργεία να συντονιστούν με το έργο του υπουργείου Παιδείας. Η ανταγωνιστικότητα δεν έχει καμία σχέση με τους μισθούς.  Αυτό που χρειάζεται είναι αναθεώρηση των δαπανών, εξοικονομώντας κονδύλια από στρατιωτικούς εξοπλισμούς προς όφελος της παιδείας, της επιστημονικής έρευνας και της διάχυσης της καινοτομίας.

Εάν, τα άσκοπα μέτρα δημοσιονομικής λιτότητας, συνεχιστούν με την ίδια ένταση, αδιαφορώντας για την παιδεία, την αληθινή πηγή της ανταγωνιστικότητας, τότε όχι μόνον η αγορά θα σβήσει αλλά, το πιο ανησυχητικό, τα καλύτερα παιδιά μας θα φύγουν για άλλες «πατρίδες», πιο ανταγωνιστικές, εκεί που ο μόχθος και η δημιουργικότητα αμείβονται για να αυγατίσουν. Σε τούτο τον κυκεώνα ψευδών ειδήσεων και δημόσιας αμετροέπειας, η αποκατάσταση της αλήθειας αποτελεί στοιχειώδες καθήκον κάθε Έλληνα: η ανταγωνιστικότητα δεν έχει καμία σχέση με τους μισθούς. Η Ελλάδα διαθέτει πολιτισμό, επιστήμονες και τεχνολογία. Εκεί βρίσκεται το ανταγωνιστικό της πλεονέκτημα. Αυτό είναι το στοίχημα, κι ας αφήσουμε τη «συγκράτηση του μισθολογικού κόστους» για την Κίνα και την Ινδία.

* Ο κ. Ανδρέας Παπαστάμος είναι Διδάκτωρ του Πανεπιστημίου Αθηνών, Οικονομικός Σύμβουλος στη Μόνιμη Αντιπροσωπεία της Ελλάδος στον ΟΗΕ, Γενεύη

Ακολουθήστε το Capital.gr στα Social Media
Σχολιάστε το άρθρο 
Βρήκατε το άρθρο ενδιαφέρον:
LINKS ΧΟΡΗΓΩΝ

Προηγούμενα άρθρα στην ενότητα ΜΕ ΑΠΟΨΗ

  • 20/08  Ποιος νοιάζεται πια για τους Ρώσους...- Ανδρέας Ζαμπούκας
    Γενικότερα οι Ρώσοι δείχνουν μια στρατηγική αδυναμία να παίξουν καθοριστικό ρόλο στην γεωπολιτική κατάσταση της Ευρώπης και να εδραιώσουν τα συμφέροντα τους, έστω και σε ομόθρησκες χώρες, όπως η Σερβία, η Βουλγαρία και η Ελλάδα. Το μόνο που κάνουν είναι να παίζουν το ρόλο του “μπαμπούλα“ για τους υπόλοιπους και όχι πάντα για καλό.
  • 19/08  Πέντε ψέματα και μια αλήθεια για την ανεργία- Άγης Βερούτης
    Η ανεργία μας είναι πολύ υψηλότερη και από του Μεγάλου Κραχ των ΗΠΑ, το 1929, όταν στο ζενίθ της είχε φτάσει 25%. Στην πραγματικότητα στο κλάσμα “Άνεργοι που ψάχνουν για δουλειά δηλωμένοι στον ΟΑΕΔ / Ικανοί προς εργασία”, μειώνονται εκείνοι που ψάχνουν για δουλειά, είτε πηγαίνοντας άρον-άρον για πρόωρη συνταξιοδότηση, είτε μεταναστεύοντας, είτε παραιτούμενοι από το ψάξιμο.
  • 18/08  Αμφίπολη, ορυκτοί πόροι και το "μέγα το της θαλάσσης κράτος"- Σωτήρης Καμενόπουλος
    Σύμφωνα με τον Πλάτωνα, ο χρόνος αποτελεί την κινητή εικόνα της ακίνητης αιωνιότητας. Στο παρόν άρθρο παραθέτω ορισμένες σκέψεις, όπως η παραπάνω, που μου ήρθαν στο μυαλό όταν πρωτάκουσα την είδηση για τις αρχαιολογικές ανασκαφές στην Αμφίπολη. Σκέψεις οι οποίες θεματικά χωρίζονται σε τρεις χρονικές ενότητες: παρελθόν, παρόν, μέλλον.
  • 14/08  Η Τουρκία του Ερντογάν και η Ελλάδα- Άγης Βερούτης
    Η επαναχάραξη συνόρων στη γύρω περιοχή της Ελλάδας πρέπει να μας προβληματίσει πολύ έντονα, ειδικά στην περίπτωση μιας Ευρωπαϊκής Τουρκίας και μιας Ασιατικής. Το Κουρδικό μοιάζει να είναι δευτερεύον, σε μια περίοδο που η Ευρώπη βιώνει την οικονομική αποτυχία του Ευρωσοσιαλισμού και της Ευρωγραφειοκρατίας, με το Ευρώ να αποτελεί βαρύδι για όλους πλην των λίγων πλεονασματικών βόρειων οικονομιών.
  • 13/08  Είσαι έτοιμος για την επανάσταση;- Ανδρέας Ζαμπούκας
    Ας υποθέσουμε ότι έχεις ακόμα τη δουλειά σου. Ότι ακόμα παλεύεις και κρατάς δυνάμεις για το μέλλον. Ότι έχεις κάποια ακίνητα που νοικιάζεις, πως κάτι βγάζεις και πληρώνεις φόρους και ταμεία, πως καλύπτεις υποχρεώσεις για τα παιδιά, πως βοηθάνε παράλληλα κι οι παππούδες με τις συντάξεις. Ας δεχτούμε επίσης πως η εταιρία σου ή το μαγαζί σου πάνε καλά ή ότι είσαι δημόσιος υπάλληλος και “βρέξει χιονίσει“ πέφτει το μικρό αλλά σίγουρο μηνιάτικο.
  • 12/08  Τα χασοσκοπικά κεφάλαια και η έξοδος αναξιόπιστων χωρών στις αγορές- Σεραφείμ Κοτρώτσος
    Καθώς έφυγε από την επικαιρότητα το ζήτημα της Αργεντινής μου έμεινε η περίπου συλλογική επίθεση της ελληνικής κοινωνίας στα κερδοσκοπικά κεφάλαια που υποτίθεται ότι οδήγησαν μια χώρα στην πτώχευση ενώ αυτή τους είχε προτείνει μια αρκετά δίκαιη συμφωνία.
  • 11/08  ENΦΙΑ Δράμα!- Δημήτρης Μάρδας
    Και ενώ η κυβέρνηση πασχίζει –όπως υποστηρίζει– να καλύψει τις διάφορες τρύπες του προϋπολογισμού της (ο οποίος παρουσιάζει κατά τα άλλα και πρωτογενές πλεόνασμα!!!) με κάθε μορφής φορομπηχτικό μέτρο, από την άλλη κινείται διαφορετικά. Έτσι, εφευρίσκει διεξόδους για τη μη καταβολή προστίμων από κάποιους, που κατά τον κο Σόιμπλε, είναι ίσως η οικονομική ελίτ της χώρας, η οποία ευθύνεται για την κατάντια της Ελλάδας.
  • 08/08  2050: Ένας Κόσμος σε Σχήμα Ψαλιδιού- Σωτήρης Καμενόπουλος
    Μάλλον βρισκόμαστε σε μία περίοδο ιστορικών γεωπολιτικών ανακατατάξεων. Μία περίοδο που ίσως εμφανίζεται κάθε 100 χρόνια. Τα ερωτήματα που τίθενται λοιπόν είναι: “Γιατί γίνονται τώρα όλα αυτά που γίνονται“. “Τί τα προξένησε όλα αυτά;“ “Υπάρχει μία γεννεσιουργός αιτία (root cause);“ Εσείς δεν αναρωτιέστε για αυτά;
  • 07/08  Έτσι δημιουργούνται θέσεις εργασίας- Άγης Βερούτης
    Η αρρώστια της χώρας είναι η Ανεργία. Δεν είναι η φοροδιαφυγή! Οι κακομοιρισμένοι πλέον μικρομεσαίοι που πληρώνουν για 8.000 ευρώ μικτό ετήσιο εισόδημα περισσότερο από 4.000 σε άμεσους φόρους (μετά τις ληστρικές εισφορές υποχρεωτικής αυτασφάλισης), όταν στη Γερμανία το ίδιο εισόδημα πληρώνει φόρο 20 ευρώ! Δεν είναι δυνατόν να πληρώσουν οι μικρομεσαίοι και άλλους φόρους, και να επιβιώσουν κιόλας! Όχι σε αυτό το σύμπαν!
  • 06/08  Κρεμάστε έναν ιδιοκτήτη για παραδειγματισμό...!- Ανδρέας Ζαμπούκας
    Η ιδιοκτησία για πολλούς, είναι μια ψευδαίσθηση ματαιότητας. Για άλλους όμως, είναι το βασικότερο οικονομικό μέγεθος στο πέρασμα από τη φεουδαρχιική στην αστική κοινωνία... Αυτή λειτούργησε ως εγγυήτρια δύναμη στην πιστοληπτική ικανότητα των κρατών και εταιρειών, αυτή οργάνωσε και τις πρώτες δημοκρατίες. Αυτή όμως έδιωξε και τον κακόμοιρο τον Αδάμ από τον παράδεισο...
Επόμενη σελίδα »

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

  στό    Αναζήτηση
Δημοφιλέστερα σήμερα
Περισσότερα σχόλια