Αποθήκευση
Εγγραφή          Υπενθύμιση κωδικού
Σύμβολο go
        Τζίρος  εκ. €
ΜΕ ΑΠΟΨΗ

Ανταγωνιστικότητα, εργατικό κόστος και παιδεία

Εκτύπωση σελίδας
Αποθήκευση σελίδας
Αποστολή με e-mail
Προσθήκη στο αρχείο
Μέγεθος κειμένου

Του Δρ. Ανδρέα Παπαστάμου

Μέσα σε γενικότερο κλίμα συνεχούς υποβάθμισης των συζητήσεων για τη δημοσιονομική διαχείριση, σε στεγνή και κυρίως βραχυχρόνια λογιστική αποτίμηση, ολοένα και περισσότερο προβάλλει το ζήτημα της ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας. Ακόμα χειρότερα, οι επίσημες θέσεις για το πρόβλημα της ανταγωνιστικότητας, όχι μόνον περιορίζονται σε άσκοπη ανάλυση εσόδων-εξόδων, αλλά και τη συνδέουν με το εργατικό κόστος (μισθολογικό και μη). Οι πρόσφατες κυβερνητικές δηλώσεις κάνουν λόγο για «περαιτέρω συγκράτηση του μισθολογικού κόστους, ώστε να ενισχυθεί η ανταγωνιστικότητα», επιτείνοντας τη σύγχυση που επικρατεί, με χαρακτηριστικό μοντέλο προς μίμηση, την Κίνα και την Ινδία. Τούτες οι θέσεις στερούνται επιστημονικής βάσης, στρεβλώνουν την ήδη χαλασμένη εικόνα, και φυσικά, ουδόλως ανταποκρίνονται στη διεθνή πραγματικότητα.

Διαβάζουμε λοιπόν, στην τελευταία έκθεση για την ανταγωνιστικότητα των χωρών, που δημοσίευσε το περίφημο World Economic Forum, 2011-2012, γνωστή κι ως «παγκόσμιος δείκτης ανταγωνιστικότητας», ότι δέκα κράτη ξεχωρίζουν με τις επιδόσεις στο πεδίο της ανταγωνιστικότητας, ενώ δυστυχώς η χώρα μας υποβαθμίστηκε στην 90η από την 83η θέση.

1. Ελβετία
2. Σιγκαπούρη
3. Σουηδία
4. Φινλανδία
5. ΗΠΑ
6. Γερμανία
7. Ολλανδία
8. Δανία
9. Ιαπωνία
10. Βρετανία

Το ερώτημα απλό και σαφές προς όσους επιμένουν ότι «πρέπει να μειωθεί το μισθολογικό κόστος για να ενισχύσουμε την ανταγωνιστικότητά μας»: ποιο από τα δέκα πιο ανταγωνιστικά κράτη του κόσμου έχει χαμηλούς μισθούς; Αν, οι υπέρμαχοι της δημοσιονομικής λιτότητας, βρουν έστω κι ένα, τότε με μεγάλη χαρά να μηδενίσουμε τους μισθούς των Ελλήνων εργαζομένων. 

Για την Ελβετία δεν γεννάται θέμα.  Βρίσκεται στην κατηγορία με τους υψηλότερους μισθούς στον κόσμο. Τα στοιχεία είναι διαθέσιμα στον οποιονδήποτε, αρκεί μια μικρή έρευνα στο διαδίκτυο: στην Ελβετία, οι εργαζόμενοι αμείβονται πολύ καλά και εργάζονται λιγότερο από τους Ευρωπαίους συναδέλφους τους, και φυσικά πολύ λιγότερο από τους Έλληνες, οι οποίοι βρίσκονται στην πρώτη θέση των σκληρά εργαζομένων σε ολόκληρη την Ευρώπη. Αυτό δεν είναι αστείο, αλλά η πραγματικότητα όπως εμφανίζεται σε όλες τις στατιστικές της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των διεθνών οργανισμών.

Για να μην ζαλίσουμε τους αναγνώστες με αχώνευτες στατιστικές, λέμε απλά ότι σε καμία από τις υπόλοιπες χώρες με την υψηλότερη ανταγωνιστικότητα, δηλαδή τη Σιγκαπούρη και την Ιαπωνία, την Ασία, τις σκανδιναβικές χώρες, τη Γερμανία, την Ολλανδία, τη Βρετανία και φυσικά τις ΗΠΑ, οι μισθοί δεν είναι χαμηλοί. Το αντίθετο μάλιστα, σε τούτα τα κράτη, ανταγωνιστικότητα και μισθοί πάνε χέρι-χέρι: η υψηλή ανταγωνιστικότητα φέρνει κέρδη, δηλαδή υψηλότερους μισθούς, που επίσης καταναλώνονται και επενδύονται σε προϊόντα που ενσωματώνουν υψηλή ανταγωνιστικότητα. Η ανταγωνιστικότητα δεν εξαρτάται από το μισθολογικό κόστος, δεν επηρεάζεται από τους υψηλούς ή τους χαμηλούς μισθούς, ούτε καθορίζεται από τις ασφαλιστικές εισφορές και τις λοιπές μη μισθολογικές δαπάνες, όπως πρόσφατα δήλωσε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος («η κυβέρνηση θα προχωρήσει σε παρεμβάσεις στο μη μισθολογικό κόστος, όπως οι ασφαλιστικές εισφορές, σε συνεννόηση με τους κοινωνικούς εταίρους»). Αυτή είναι η σκληρή αλήθεια για τους ασκούντες δημόσια πολιτική.

Το πρόβλημα δεν είναι η οικονομική δυσπραγία, δεν είναι οι φοροφυγάδες (οι κυβερνητικές δηλώσεις αναφέρουν ότι «πολλές κατηγορίες επαγγελματιών φοροδιαφεύγουν καθώς δεν δηλώνουν όλα τα εισοδήματά τους... η σύλληψη της φοροδιαφυγής σε μικροεπαγγελματίες είναι εξαιρετικά δυσχερής»), ούτε όσοι καταχρώνται περιουσίες και ελπίδες -κατά κανόνα πολιτικοί (κάτι για το οποίο, δυστυχώς, καμία νομοθετική ρύθμιση δεν έχει προβλεφθεί). Βεβαίως, όλα αυτά επιβαρύνουν τον προϋπολογισμό, τις δαπάνες και το κόστος, δημόσιο και ιδιωτικό, αλλά είναι το σύμπτωμα, όχι η αιτία του προβλήματος. Τούτα τα δεινά είναι αποτέλεσμα νοοτροπίας, κοινωνικών προτύπων και ηθικών αξιών. Ας αναζητήσουμε, λοιπόν, την πηγή του προβλήματος στους θεσμούς και τη λειτουργία τους. Και πάλι, αυτό είναι το ήμισυ της αλήθειας, το ένα μέρος του προβλήματος. 

Το άλλο μισό, το δεύτερο μέρος του προβλήματός μας, βρίσκεται στην κρατική αδιαφορία για την παιδεία, την πραγματική κινητήρια δύναμη οικονομίας και κοινωνίας. Τούτη είναι μαγική συνταγή των δέκα πιο ανταγωνιστικών οικονομιών του κόσμου, που φιγουράρουν στις πρώτες θέσεις του παγκοσμίου δείκτη ανταγωνιστικότητας: καινοτομία και τεχνολογική υποδομή να υιοθετήσουν και να αναπτύξουν την πρόοδο και την επιστημονική έρευνα, ή με μια λέξη ΠΑΙΔΕΙΑ. Οι δέκα πιο ανταγωνιστικές οικονομίες του πλανήτη μας, στηρίζονται σε άριστα σχολεία και πανεπιστήμια, σε καταρτισμένους και παραγωγικούς δασκάλους, καθηγητές και ερευνητές, σε δυναμικούς και επιμελείς μαθητές και φοιτητές, που έχουν πρόσβαση στη γνώση, σε επιστημονικά εργαστήρια υψηλού επιπέδου. Εκεί γεννιέται η έρευνα, η καινοτομία και η τεχνολογία. Αλλά κι εδώ, το σημαντικότερο βρίσκεται και πάλι στις νοοτροπίες και τις αξίες που προβάλλει και υποστηρίζει το κράτος. Αυτό είναι το έδαφος που ανθεί η γνώση κι ο πολιτισμός, δηλαδή η ανταγωνιστικότητα. Η NOKIA βρίσκεται στην πρώτη θέση γιατί πουλάει τεχνολογία, δηλαδή ενσωματωμένη γνώση και παιδεία. Το ίδιο και η APPLE, και όλες οι μεγαλύτερες εταιρείες του πλανήτη μας. Αυτό είναι το μεγάλο μυστικό τους. Για να μην αναφερθούμε στις «εξαγωγές» των βρετανικών πανεπιστημίων, που αποφέρουν έσοδα υψηλότερα από κάθε εξαγωγικό προϊόν της Βρετανίας.

Το πρόβλημα της ανταγωνιστικότητας βρίσκεται στην ΠΑΙΔΕΙΑ. Γι’ αυτό, καλό θα ήταν, πριν από οποιαδήποτε σχεδιασμό για την ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας, τα αρμόδια υπουργεία να συντονιστούν με το έργο του υπουργείου Παιδείας. Η ανταγωνιστικότητα δεν έχει καμία σχέση με τους μισθούς.  Αυτό που χρειάζεται είναι αναθεώρηση των δαπανών, εξοικονομώντας κονδύλια από στρατιωτικούς εξοπλισμούς προς όφελος της παιδείας, της επιστημονικής έρευνας και της διάχυσης της καινοτομίας.

Εάν, τα άσκοπα μέτρα δημοσιονομικής λιτότητας, συνεχιστούν με την ίδια ένταση, αδιαφορώντας για την παιδεία, την αληθινή πηγή της ανταγωνιστικότητας, τότε όχι μόνον η αγορά θα σβήσει αλλά, το πιο ανησυχητικό, τα καλύτερα παιδιά μας θα φύγουν για άλλες «πατρίδες», πιο ανταγωνιστικές, εκεί που ο μόχθος και η δημιουργικότητα αμείβονται για να αυγατίσουν. Σε τούτο τον κυκεώνα ψευδών ειδήσεων και δημόσιας αμετροέπειας, η αποκατάσταση της αλήθειας αποτελεί στοιχειώδες καθήκον κάθε Έλληνα: η ανταγωνιστικότητα δεν έχει καμία σχέση με τους μισθούς. Η Ελλάδα διαθέτει πολιτισμό, επιστήμονες και τεχνολογία. Εκεί βρίσκεται το ανταγωνιστικό της πλεονέκτημα. Αυτό είναι το στοίχημα, κι ας αφήσουμε τη «συγκράτηση του μισθολογικού κόστους» για την Κίνα και την Ινδία.

* Ο κ. Ανδρέας Παπαστάμος είναι Διδάκτωρ του Πανεπιστημίου Αθηνών, Οικονομικός Σύμβουλος στη Μόνιμη Αντιπροσωπεία της Ελλάδος στον ΟΗΕ, Γενεύη

Ακολουθήστε το Capital.gr στα Social Media
Σχολιάστε το άρθρο 
Βρήκατε το άρθρο ενδιαφέρον:
LINKS ΧΟΡΗΓΩΝ

Προηγούμενα άρθρα στην ενότητα ΜΕ ΑΠΟΨΗ

  • 17/04  In vino veritas: Με το κρασί δεν παίζουμε- Γιώργος Κωστούλας
    Οι πυκνές εξελίξεις και πρόοδοι γύρω από την αμπελουργία και οινοποίηση, κατά την τελευταία δεκαετία, μάς απομακρύνουν οριστικά από την εποχή όπου η οινική παράδοση εξαντλούνταν στην ετήσια ιδιοπαραγωγή και ιδιοκατανάλωση του κάθε αγροτικού νοικοκυριού.
  • 16/04  Ποιος θα μιλήσει με σχέδια για την άρση της μονιμότητας;- Ανδρέας Ζαμπούκας
    Υπάρχουν εξουσίες που έχουν “σκοτεινό“ συμφέρον από την άρση της μονιμότητας στο δημόσιο; Ποιες είναι και τι έχουν να κερδίσουν; Είναι μήπως οι πολιτικοί και οι ιδιώτες που θα αντικαταστήσουν τις δημόσιες υπηρεσίες; Ποιος “μπαμπούλας“ κρύβεται πίσω από το τέλος της παντοδυναμίας του κράτους;
  • 15/04  Μεσήλικας πτυχιούχος Έλληνας γκασταρμπάιτερ πλένει πιάτα- Άγης Βερούτης
    Σε μια οικονομία που οι μισοί απολαμβάνουν τον παραγόμενο πλούτο από τους κόπους των υπόλοιπων μισών, η αστάθειά της είναι προγραμματισμένη μέσα στη δομή του οικονομικού συστήματος. Όταν όμως το 80% ζει από τον πλούτο που παράγει το 20%, τότε η συντριπτική κατάρρευση με κρότο είναι βεβαιότητα.
  • 14/04  Πως θα χρηματοδοτηθεί η επανεκκίνηση της οικονομίας- Ιπποκράτης Χατζηαγγελίδης
    Το εργαλείο της φορολογίας θα είχε σημαντική και αυτοτελή απόδοση στην αρχή της κρίσεως φορολογικό. Σήμερα απαιτείται γενναία και καλώς στοχευμένη χρηματοδότηση της παραγωγής.
  • 11/04  Κρατικές προμήθειες και τα όρια της υποκρισίας!- Δημήτρης Μάρδας
    Τρια χρόνια μετά από την έναρξη της λειτουργίας του Παρατηρητηρίου Τιμών της ΕΠΥ, τα νοσοκομεία εξακολουθούν να αγοράζουν πολλά υλικά, εκτός διαγωνισμών, πανάκριβα. Γιατί;
  • 10/04  Πόσο θα σου κοστίσει η ψήφος σου- Άγης Βερούτης
    Την επόμενη φορά που καθένας θα πάει να ψηφίσει, για το καλό του θα είναι να έχει υπολογίσει εκ των προτέρων ποιο θα είναι το κόστος της ψήφου του για τον ίδιον...
  • 09/04  Το bollywood στις ελληνικές εκλογές- Ανδρέας Ζαμπούκας
    Όσο πλησιάζουν οι εκλογές του Μαΐου, η προεκλογική ατμόσφαιρα φορτίζεται περισσότερο. Οι υποψήφιοι σκαρφίζονται πολλά για να προσεγγίσουν τους ψηφοφόρους τους. Κάποιοι όμως το παρακάνουν.
  • 08/04  Υπ. τουρισμού & βιομηχανία τροφίμων για την αξία του οικονομικού πατριωτισμού- Ιωάννης Στριλιγκάς
    Η προσπάθεια και τα μετρίσιμα αποτελέσματα της συμβολής του ελληνικού πρωινού στην εθνική οικονομία αποτελεί την μεγαλύτερη απόδειξη των δυνατοτήτων της ελληνικής οικονομίας όταν αυτή έχει όραμα, στόχο και αποτελεσματικό συντονισμό.
  • 07/04  Η Ελλάδα βρίσκεται σε σταυροδρόμι δεκαετίας- Ανδρέας Κοντογούρης
    Ίσως τελικά ο ελληνικός λαός και οι επενδυτές είναι πολύ σκληροί για να πεθάνουν... Βλέπουν οι Έλληνες τα πράγματα μπροστά, θυσιάζοντας επίπεδο ζωής, προσωπικής ευεξίας και παλεύοντας για το μέλλον των παιδιών μας; Οι επενδυτές του Χρηματιστηρίου Αθηνών διαπιστώνουν ήδη τις μικρές και μεγάλες αλλαγές σε αυτή την χώρα;
  • 04/04  Είναι λάθος το brand name "Κρήτη" για τις εξαγωγές- Ιωάννης Στριλιγκάς
    Ο κατακερματισμός του συλλογικού ελληνικού “Brand name“ με τοπικιστικά κριτήρια σε κρητικό “Brand name“, ροδίτικο “Brand name“, ηπειρώτικο “Brand name“ κτλ. είναι λάθος. Φαίνεται δεν μας έχουν γίνει μάθημα άλλες περιπτώσεις κατακερματισμού και κολυβοποίησεις αναπτυξιακών δομών.
Επόμενη σελίδα »

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

  στό    Αναζήτηση
Δημοφιλέστερα σήμερα
Περισσότερα σχόλια